İNCİL

MARKOS

Bölüm 1

¹Tanrı’nın Oğlu, İsa Mesih’in İncilinin başlangıcı.

²Peygamberlerde yazılı olduğu gibi:

“İşte, senin yüzün önünde habercimi gönderiyorum; o, senin önünde yolunu hazırlayacak.”^a

³“Çölde bağıranın sesi: Rab’bin yolunu hazırlayın,        O’nun patikalarını düz edin.”^b

⁴Yuhanna,¹ çölde vaftiz ederek ve günahların bağışlanması için tövbe vaftizini ilân ederek geldi.

⁵Ve bütün Yahudiye ülkesi ve bütün Yeruşalemliler ona çıkıyorlardı; ve günahlarını itiraf ederek, onun tarafından Ürdün ırmağında vaftiz ediliyorlardı.

⁶Ve Yuhanna, deve tüyü giysi ile giyinmişti; belinde de deriden bir kuşak vardı; çekirge ve yaban balı yerdi.

⁷Ve ilân edip diyordu: “Benden sonra, benden daha güçlü olan geliyor, eğilip O’nun çarıklarının bağını çözmeye lâyık değilim.

⁸Gerçekten ben sizi su ile vaftiz ettim, ama O sizi Kutsal Ruh’la vaftiz edecektir.”

⁹Ve öyle oldu ki, o günlerde İsa Galile’nin Nasıra şehrinden geldi; ve Yuhanna tarafından Ürdün ırmağında vaftiz olundu.

¹⁰Ve sudan hemen çıkarak, göklerin yarıldığını ve Ruh’un bir güvercin gibi O’nun üzerine indiğini gördü.²

¹¹Ve göklerden bir ses geldi: “Sen benim sevgili Oğlumsun, senden hoşnudum.”^c

¹²Ve Ruh, O’nu hemen çöle götürdü.³

¹³Ve Şeytan tarafından denenerek, kırk gün orada, çöldeydi ve vahşi hayvanlarla birlikteydi; melekler de O’na hizmet ettiler.

¹⁴Ve Yuhanna ele verildikten sonra İsa, Tanrı’nın krallığının İncili’ni ilân ederek Galile’ye geldi;

¹⁵Ve, “Vakit tamamlandı ve Tanrı’nın krallığı yaklaştı; tövbe edin ve İncil’e iman edin” diyordu.

¹⁶Ve Galile denizinin kıyısında yürürken, Simun ile kardeşi Andreas’ı denize ağ atarlarken gördü, çünkü balıkçıydılar.

¹⁷Ve İsa onlara, “Ardımdan gelin, sizi insan avlayan balıkçılar yapacağım”¹ dedi.

¹⁸Onlar da hemen ağlarını bırakıp O’nun ardından gittiler.

¹⁹Ve oradan biraz ileri gidince Zebedi’nin oğlu Yakub’u ve kardeşi Yuhanna’yı gördü; ve bunlar kayıkta olup ağlarını onarıyorlardı.

²⁰Ve onları hemen çağırdı; onlar da babaları Zebedi’yi, ücretli hizmetçilerle birlikte kayıkta bırakarak O’nun ardından gittiler.

²¹Ve Kefernahum’a girdiler; ve hemen Şabat günü havraya girip öğretti.

²²Ve O’nun öğretişine şaştılar; çünkü onlara yazıcılar² gibi değil, ama yetki sahibi biri gibi öğretiyordu.

²³Ve onların havrasında murdar³ ruh ile bağlı bir adam vardı ve bağırarak dedi:

²⁴“Of! Seninle yapacak neyimiz var,⁴ ey Nasıra’lı İsa? Bizi mahvetmeye mi geldin? Senin kim olduğunu biliyorum, Tanrı’nın Kutsal Olan’ı!”

²⁵İsa da, “Sus ve onun içinden çık!” diyerek onu azarladı.

²⁶Murdar ruh da onu çırpınmalar içinde yere fırlatarak⁵ ve yüksek sesle bağırarak ondan çıktı.

²⁷Ve hepsi şaştılar; öyle ki, kendi aralarında birbirlerine sorarak dediler: “Bu nedir? Ne yeni öğretiş bu! Çünkü⁶ murdar ruhlara bile yetkiyle emrediyor ve O’na itaat ediyorlar.”

²⁸Ve O’nun ünü hemen Galile çevresindeki bütün yöreye yayıldı.

²⁹Ve hemen havradan çıkarak, Yakup ve Yuhanna ile birlikte, Simun ve Andreas’ın evine geldiler.

³⁰Ve Simun’un kaynanası ateşler içinde yatıyordu; ve hemen onun hakkında kendisine söylediler.

³¹O da gelip onun elinden tutarak onu ayağa kaldırdı; ve ateş onu hemen bıraktı; ve kadın onlara hizmet etti.

³²Ve akşam olup, güneş battığı zaman,¹ hasta olanların hepsini ve cine tutuklu olanları kendisine getirdiler.

³³Ve bütün şehir kapıda toplanmıştı.

³⁴O da çeşitli rahatsızlıklardan hasta olan birçok kişiyi iyileştirdi; ve birçok cinler çıkardı² ve cinlerin konuşmasına izin vermiyordu, çünkü kendisini tanıyorlardı.

³⁵Ve sabahleyin çok erken, henüz geceyken, kalkıp çıktı ve ıssız bir yere gitti ve orada dua ediyordu.

³⁶Simun ile beraberindekiler O’nun ardından gittiler.

³⁷Ve O’nu bulunca kendisine, “Herkes seni arıyor” dediler.

³⁸O da onlara, “Yakındaki kasabalara gidelim ki, oralarda da vaaz edeyim; çünkü bunun için çıkıp geldim” dedi.*

³⁹Ve bütün Galile’de onların havralarında vaaz ediyor ve cinleri çıkarıyordu.

⁴⁰Ve O’na bir cüzamlı geldi;* O’na yalvararak ve diz çökerek kendisine, “Eğer istersen beni temizleyebilirsin” dedi.

⁴¹İsa da merhametle harekete gelerek^a elini uzatıp ona dokundu ve kendisine, “İsterim, temiz ol” dedi.*

⁴²Ve O konuştuğu gibi, cüzam hemen ondan ayrıldı ve temizlendi.

⁴³Ve onu sıkıca uyararak kendisini hemen uzaklaştırdı;

⁴⁴Ve ona dedi:* “Sakın, kimseye bir şey söyleme; ama git kendini kâhine göster ve onlara bir tanıklık olsun diye, temizliğin için Musa’nın emrettiği şeyleri sun.”

⁴⁵Ama o çıkınca, bunu daha çok ilân etmeye ve olayı dışarıda yaymaya başladı. Öyle ki, İsa artık bir şehre açıkça giremez oldu; ancak dışarıda ıssız yerlerde idi; ve her taraftan kendisine geliyorlardı.

Bölüm 2

¹Birkaç gün sonra yine Kefernahum’a girdi ve evde olduğu işitildi.

²Ve hemen birçokları toplandı; öyle ki, artık kapı önünde bile hiç yer yoktu; O da onlara Söz’ü söylüyordu.

³Ve dört kişi tarafından taşınan felçli birini getirerek, kendisine geldiler.

⁴Ve kalabalıktan dolayı O’na yaklaşamayınca, bulunduğu yerin damını açtılar; ve damı delince, felçlinin üzerinde yattığı döşeği aşağıya indirdiler.

⁵İsa da onların imanını görerek felçliye, “Oğul,¹ günahların sana bağışlandı” dedi.*

⁶Ama orada oturan yazıcılardan bazıları olup, kendi yüreklerinde şöyle düşünüyorlardı:²

⁷“Bu adam neden böyle küfürler söylüyor? Yalnız Tanrı’dan başka kim günahları bağışlayabilir?”

⁸İsa da, içlerinden böyle düşündüklerini² kendi ruhunda hemen bilerek, onlara dedi: “Neden yüreğinizde bu şeyleri düşünüyorsunuz?²

⁹Hangisi daha kolay, felçliye, ‘Günahların sana bağışlandı’ demek mi, yoksa, ‘Kalk, döşeğini kaldır ve yürü’ demek mi?

¹⁰Ama İnsanoğlu’nun yeryüzünde günahları bağışlama yetkisine sahip olduğunu bilesiniz diye...” o zaman felçliye,

¹¹“Sana diyorum, kalk, döşeğini kaldır ve evine git!”  dedi.*

¹²O da hemen kalktı, döşeği kaldırdı ve hepsinin önünde çıkıp gitti; öyle ki, hepsi şaştılar ve Tanrı’yı yücelterek, “Böylesini hiç görmedik” dediler.

¹³O yine deniz kıyısına çıktı; ve bütün kalabalık O’na geliyor, O da onlara öğretiyordu.

¹⁴Ve geçerken vergi odasında oturan Alfeos’un oğlu Levi’ yi gördü ve ona, “Ardımdan gel” dedi.* O da kalkıp O’nun ardından gitti.

¹⁵Ve öyle oldu ki, onun evinde sofrada otururken, birçok vergi toplayıcıları ve günahkârlar İsa’yla ve O’nun öğrencileriyle birlikte sofraya oturdu. Çünkü onlar çok idiler; ve O’nun ardından gittiler.

¹⁶Ve yazıcılarla Ferisiler, O’nun günahkârlar ve vergi toplayıcılarıyla birlikte yemek yediğini görünce O’nun öğrencilerine, “Neden vergi toplayıcıları ve günahkârlarla birlikte yiyip içiyor?”¹ dediler.

¹⁷İsa da bunu duyunca onlara dedi:* “Sağlam olanların değil, ama hasta olanların doktora ihtiyacı vardır. Ben salih^a kişileri değil, ama günahkârları tövbeye çağırmaya geldim.”

¹⁸Ve Yuhanna ile Ferisilerin öğrencileri oruç tutuyorlardı; ve gelip O’na dediler: “Neden Yuhanna’nın ve Ferisilerin öğrencileri oruç tutuyorlar da, senin öğrencilerin oruç tutmuyorlar?”

¹⁹İsa da onlara dedi: “Güvey kendileriyle birlikteyken, gelin odasının çocukları² oruç tutabilirler mi? Güvey onlarla birlikte oldukça oruç tutamazlar.

²⁰Ama güveyin onlardan alınacağı günler gelecek ve o zaman, o günlerde oruç tutacaklar.

²¹Hiç kimse eski bir giysi üzerine çekmemiş bir kumaş parçası dikmez; yoksa onu bütünleyen yeni parça eski kumaştan koparır ve yırtık daha kötü olur.

²²Ve hiç kimse yeni şarabı eski tulumlara koymaz; yoksa şarap tulumları patlatır ve şarap dökülür, tulumlar da mahvolur; ama yeni şarap yeni tulumlara konulmalıdır.”

²³Ve öyle oldu ki, Şabat günü İsa tahıl tarlalarından geçiyordu; öğrencileri de başakları kopararak yürümeye başladılar.

²⁴Ve Ferisiler O’na, “Bak, neden onlar Şabat günü yasal olmayanı yapıyorlar?” dediler.

²⁵O da onlara dedi: “Davut’un, ihtiyacı olduğunda ve acıktığında, kendisinin ve beraberindekilerin ne yaptığını,

²⁶Başkâhin Abiatar’ın zamanında Tanrı’nın evine nasıl girdiğini ve kâhinlerden başkasının yemesi yasal olmayan sunu ekmeklerini yediğini ve beraberinde olanlara da verdiğini hiç okumadınız mı?”^a

²⁷Ve onlara dedi: “İnsan Şabat günü için değil, Şabat günü insan için oldu.

²⁸Öyle ki, İnsanoğlu Sept gününün de Rabbidir.”

Bölüm 3

¹Ve O yine havraya girdi; ve orada eli kurumuş bir adam vardı.

²Onlar da kendisini suçlayabilsinler diye, Şabat günü ona şifa verip vermeyeceğini gözetliyorlardı.

³Ve O, eli kurumuş adama, “Kalk, ortaya çık!” dedi.*

⁴Ve onlara dedi:* “Şabat günü iyilik yapmak mı, yoksa kötülük yapmak mı yasaldır? Hayat kurtarmak mı, yoksa öldürmek mi?” Onlar ise sustular.

⁵Ve etrafa, onlara öfkeyle bakıp onların yüreklerinin katılığından kederlenerek, adama, “Elini uzat!” dedi.* O da uzattı ve eli diğeri gibi sağlam oldu.

⁶Ferisiler dışarı çıkıp O’nu nasıl yok edebileceklerini¹ hemen Hirodesçilerle birlikte O’na karşı danıştılar.

⁷Ve İsa öğrencileriyle birlikte denize çekildi; ve Galile’den ve Yahudiye’den,

⁸Ve Yeruşalem’den, İdumea’dan ve Ürdün ırmağı ötesinden büyük bir kalabalık O’nun ardından gitti; ve Sur ile Sayda çevrelerinden büyük bir kalabalık, O’nun büyük şeyler yaptığını işiterek kendisine geldiler.

⁹O da, kalabalıktan dolayı küçük bir kayığın kendisini hazır beklemesini öğrencilerine söyledi; ta ki, kendisini sıkıştırmasınlar.

¹⁰Çünkü birçoklarını iyileştirdi; öyle ki, dertleri olanların hepsi, O’na dokunmak için üzerine üşüştüler.

¹¹Ve murdar ruhlar O’nu gördükleri zaman, önünde yere düşüp, “Sen Tanrı’nın Oğlusun” diyerek bağırırlardı.

¹²Ve kendisini açığa vurmasınlar diye onları çok azarlardı.

¹³Ve dağa çıkıp istediklerini yanına çağırdı;* onlar da yanına gittiler.

¹⁴Ve kendisiyle birlikte bulunsunlar ve onları vaaz etmeye göndersin,

¹⁵Ve hastalıkları iyileştirmeye ve cinleri kovmaya yetkileri olsun diye, şu  on iki kişiyi atadı:

¹⁶Petrus adını verdiği Simun;

¹⁷Ve Zebedinin oğlu Yakub ve Yakub’un kardeşi Yuhanna, ki onlara Boanerges,¹ yani gök gürlemesi oğulları adını verdi;

¹⁸Ve Andreas ve Filippus ve Bartolomeos ve Matta ve     Tomas ve Alfeos’un oğlu Yakup ve Taddeos ve Kenanlı   Simun;

¹⁹VeYahuda İskariyot ki, bu da O’nu ele verdi.

²⁰Ve bir eve geldiler; yine bir kalabalık toplandı;* öyle ki, ekmek bile yiyemiyorlardı.

²¹Yakınları da bunu duyunca, O’nu yakalamaya çıktılar; çünkü, ‘kendinde değildir’² dediler.

²²Yeruşalem’den inen yazıcılar, “O’nda Beelzebul³ var ve cinlerin reisi aracılığıyla cinleri kovuyor” dediler.

²³O da, onları yanına çağırarak kendilerine benzetmelerle konuşup dedi: “Şeytan, Şeytanı nasıl kovabilir?

²⁴Ve eğer bir krallık kendine karşı bölünmüşse, o krallık ayakta duramaz.

²⁵Ve eğer bir ev kendine karşı bölünmüşse, o ev ayakta duramaz.

²⁶Ve eğer Şeytan kendine karşı kalkıp bölündüyse, o ayakta duramaz, ancak sonu olur.

²⁷Hiç kimse güçlü adamın evine girip onun mallarını yağma edemez; ancak, önce güçlü adamı bağlar ve ondan sonra onun evini yağma eder.

²⁸Doğrusu size derim ki, bütün günahlar ve küfredecekleri bütün küfürler, insan oğullarına bağışlanacaktır;

²⁹Ama her kim Kutsal Ruh’a karşı küfrederse, sonsuza dek ona bağışlama yoktur; ama sonsuz hükme uğrama tehlikesindedir.”⁴

³⁰Çünkü onlar, “O’nda murdar bir ruh vardır” dediler.

³¹O zaman O’nun annesiyle kardeşleri geldiler; dışarıda durup kendisine adam¹ yollayarak O’nu çağırdılar.

³²Ve O’nun çevresinde bir kalabalık oturuyordu; ve kendisine, “İşte, annen ve kardeşlerin dışarıda, seni arıyorlar” dediler.

³³O da onlara cevap verip, “Kimdir benim annem ve kardeşlerim?” dedi.

³⁴Ve etrafına, çevresinde oturanlara bakarak dedi: “İşte, benim annem ve kardeşlerim!

³⁵Çünkü her kim Tanrı’nın isteğini yaparsa, kardeşim, kızkardeşim ve annem odur.”

Bölüm 4

¹Ve yine deniz kıyısında öğretmeye başladı. Ve O’na büyük bir kalabalık toplandı; öyle ki, denizde kayığa binip oturdu. Bütün kalabalık da deniz kenarında, karada idi.

²Ve onlara benzetmelerle² birçok şeyler öğretti; ve öğretişinde onlara dedi ki:

³“Dinleyin! İşte, ekinci tohum ekmeye çıktı.

⁴Ve öyle oldu ki, ekerken bazısı yol kenarına düştü; ve  göğün kuşları gelip onu yediler.

⁵Ve başkası toprağı çok olmayan kayalık yere düştü; ve toprağın derinliği olmadığından hemen filizlendi.

⁶Ama güneş doğunca kavruldu; ve kökü olmadığından dolayı kurudu.

⁷Başkası da dikenler arasına düştü; ve dikenler büyüyüp onu boğdular ve ürün vermedi.

⁸Başkaları da iyi toprağa düştü; büyüyüp çoğalarak ürün verdi; bazısı³ otuz, bazısı altmış, bazısı yüz kat verdi.”

⁹Ve onlara, “İşitecek kulakları olan işitsin” dedi.

¹⁰Ve O yalnızken, Onikilerle birlikte O’nun etrafındakiler kendisinden benzetmeyi sordular.

¹¹O da onlara dedi: “Tanrı’nın krallığının sırrını bilmek size verilmiştir; ama dışarıda olanlara herşey benzetmelerle olur;

¹²Öyle ki, görmesine görebilirler ve farketmesinler;¹ işitmesine işitebilirler ve anlamasınlar;² olmaya ki, dönsünler de günahları onlara bağışlansın!”

¹³Ve onlara dedi:* “Siz bu benzetmeyi bilmiyor musunuz? Ve bütün benzetmeleri nasıl bileceksiniz?

¹⁴Ekinci sözü eker.

¹⁵Ve sözün ekildiği yolun kenarındakiler şunlardır: İşittikleri zaman, hemen Şeytan gelir ve yüreklerine ekilen sözü alır götürür.

¹⁶Ve aynı şekilde kayalık yerler üzerine ekilenler şunlardır: Onlar sözü işittikleri zaman onu sevinçle hemen kabul ederler;

¹⁷Ve kendilerinde kök yoktur, ancak bir süre içindirler,³ sonradan sözden dolayı sıkıntı ya da zulüm baş gösterince hemen tökezlenirler.

¹⁸Ve dikenler arasında ekilenler şunlardır: Bunlar sözü işitenlerdir;

¹⁹Ve bu çağın⁴ kaygıları ve zenginliğin aldatıcılığı ve başka şeylerin arzuları araya girerek sözü boğarlar ve ürünsüz olur.

²⁰İyi toprak üzerine ekilmiş olanlar da şunlardır ki; sözü işitip kabul ederler; ve bazısı otuz kat, bazısı altmış kat, bazısı yüz kat ürün verir.

²¹Ve onlara dedi: “Lâmba, tahıl ölçeğinin ya da yatağın altına konulmak için mi getirilir? Lamba sehpası üzerine konulmak için değil mi?

²²Çünkü açığa çıkarılmayacak gizli hiçbir şey yoktur; ve de gizli tutulan herhangi bir şey yoktur ki, aydınlığa gelmiş olmasın.

²³Bir kimsenin işitecek kulakları varsa, işitsin.”

²⁴Ve onlara dedi: “Ne işittiğinize dikkat edin; hangi ölçüyle ölçerseniz, onunla size ölçülecektir; ve siz işitenlere, fazlasıyla eklenecektir.

²⁵Çünkü kimin varsa, ona verilecektir; ve kimin yoksa, onda olanı bile kendisinden alınacaktır.”

²⁶Ve dedi: “Tanrı’nın krallığı şöyledir: Bir adamın toprağa tohum saçmasına benzer;

²⁷Ve gece gündüz uyuyup kalkar; tohum filizlenir ve büyür; nasıl, kendisi bilmez.

²⁸Çünkü toprak kendiliğinden ürün verir; önce yaprak, sonra başak, sonra başaktaki dolu tane.

²⁹Ve ürün olgunlaşınca,¹ o hemen orağı salar, çünkü biçme zamanı gelmiştir.”

³⁰Ve dedi: “Tanrı’nın krallığını neye benzetelim? Ya da onu hangi benzetmeyle karşılaştıralım?

³¹Bir hardal tanesi gibidir ki, toprağa ekildiğinde yer üzerinde olan bütün tohumların en küçüğüdür;

³²Ama ekildiği zaman büyür ve bütün otsu bitkilerden daha büyük olur, büyük dallar salar; öyle ki, göğün kuşları onun gölgesi altında tüneyebilirler.”

³³Ve işitmeye yetenekleri olduğu derecede sözü onlara bu gibi birçok benzetmelerle söylerdi;

³⁴Ve onlara benzetmesiz konuşmazdı; ama kendi öğrencilerine ayrıca² her şeyi açıklardı.

³⁵Ve o gün, akşam olunca onlara, “Karşı yakaya geçelim” dedi.*

³⁶Onlar da kalabalığın gitmesine izin vererek, O’nu beraberlerinde aldılar; O, zaten kayıktaydı. Başka küçük kayıklar da O’nunla beraberdi.

³⁷Ve zorlu bir kasırga oldu³ ve dalgalar kayığa vurdu; öyle ki, suyla dolmuştu bile.

³⁸O ise kayığın pupa tarafında olup yastık üzerinde uyuyordu. Ve O’nu uyandırıp kendisine, “Öğretmen, mahvolmamıza aldırış etmiyor musun?” dediler.

³⁹O da uyanıp rüzgârı azarladı; ve denize, “Sus, sakin ol!” dedi. Rüzgâr dindi ve büyük bir sakinlik oldu.

⁴⁰Ve onlara, “Neden böyle korkaksınız? Nasıl oluyor da imanınız yok?” dedi.

⁴¹Onlar da son derece korkup¹ birbirlerine, “Bu kimdir ki, rüzgâr ve deniz bile O’na itaat ediyor?” dediler.

Bölüm 5

¹Denizin karşı yakasına, Gadarinilerin memleketine geldiler.

²Ve İsa kayıktan çıkınca, murdar ruhla bağlı olan bir adam mezarlardan çıkıp O’nu hemen karşıladı.

³Onun kaldığı yer mezarların içiydi; ve onu zincirlerle bile hiç kimse bağlayamıyordu.

⁴Çünkü sık sık pranga ve zincirlerle bağlanmıştı ve onun tarafından zincirler koparılmış, prangalar parçalanmıştı; ve onu hiç kimse yönetim altına alamıyordu.

⁵Ve daima, gece gündüz, dağlarda ve mezarlarda bağırır ve kendisini taşlarla yaralardı.

⁶Ama İsa’yı uzaktan görünce koşup O’na tapındı;²

⁷Ve yüksek sesle haykırarak dedi: “Ey İsa, en yüce olan Tanrı’nın Oğlu! Benim seninle yapacak neyim var?³ Tanrı adına⁴ sana yalvarırım, bana işkence etme!”

⁸Çünkü ona, “Ey murdar ruh, adamdan dışarı çık!” demişti.

⁹Ona, “Adın ne?” diye sordu. O da O’na: “Adım lejyondur;⁵ çünkü biz pek çokluğuz” diyerek cevap verdi.

¹⁰Ve kendilerini o memleketin dışına göndermesin diye, O’na çok yalvardı.

¹¹Şimdi, orada, dağların hemen yanında otlamakta olan büyük bir domuz sürüsü vardı.

¹²Ve cinlerin hepsi O’na yalvarıp, “Bizi domuzlara gönder ki, içlerine girelim” dediler.

¹³İsa da onlara hemen izin verdi. Ve murdar ruhlar çıkıp domuzların içine girdiler; ve sürü uçurumdan aşağı hızla denize atıldı; onlar ikibin kadar olup denizde boğuldular.

¹⁴Ve domuzları güdenler kaçıp şehirde ve kırlarda bu  nu anlattılar. Onlar da olan şeyin ne olduğunu görmeye çıktılar.

¹⁵Ve İsa’ya geldiler; cine tutulmuş olanı, kendisinde lejyon bulunanı oturmakta, giyinmiş ve akıllanmış gördüler; ve korktular.

¹⁶Olayı görenler de, cine tutulmuş olana neler olduğunu ve domuzlar hakkında onlara anlattılar.

¹⁷Onlar da kendi sınırlarından ayrılması için O’na yalvarmaya başladılar.

¹⁸Ve O kayığa girince, cine tutulmuş olan adam, kendisinin de O’nunla birlikte kalabilmesi için O’na yalvardı.

¹⁹Ancak İsa ona izin vermedi, ama kendisine dedi:* “Evine, seninkilere git ve Rab’bin senin için ne kadar büyük¹ şeyler yaptığını ve sana acıdığını onlara anlat.”

²⁰O da gidip, İsa’nın kendisi için ne kadar büyük¹ şeyler yaptığını Dekapolis’te² ilân etmeye başladı; ve herkes hayret etti.

²¹Ve İsa kayıkla yine karşı yakaya geçtiği zaman, yanına büyük bir kalabalık toplandı; O da denizin kıyısındaydı.

²²Ve işte, havra reislerinden Yairus adında biri gelip O’nu görünce ayaklarına kapandı;*

²³Ve O’na çok yalvarıp dedi: “Benim küçük kızım son soluktadır, gelip ellerini onun üzerine koyman için yalvarırım; ta ki, iyileşsin ve yaşasın.”

²⁴O da onunla birlikte gitti; ve büyük bir kalabalık O’nun ardından gidiyor ve O’nu sıkıştırıyordu.

²⁵Ve on iki yıldır kan akıntısı olan bir kadın,

²⁶Birçok doktorun eli altında çok çekmişti; ve nesi varsa hepsini harcamış ve hiçbir şekilde yarar sağlamamış, ama daha kötü olmuştu.

²⁷İsa hakkında işitmiş olup kalabalık içinde, arkadan gelerek O’nun giysisine dokundu.

²⁸Çünkü, “Eğer ki, sadece O’nun giysilerine dokunsam kurtulacağım” diyordu.

²⁹Ve onun kanının pınarı hemen kurudu; ve o dertten²  iyileşmiş olduğunu bedeninde farketti.

³⁰Ve İsa, kendisinden güç çıktığını hemen kendinde bilerek, kalabalığın içinde dönüp, “Giysilerime kim dokundu?” dedi.

³¹Öğrencileri de O’na dediler: “Kalabalığın seni sıkıştırdığını görüyorsun ve, ‘Bana kim dokundu?’ diyorsun.”

³²Ve bunu yapmış olan kadını görmek için etrafa bakındı.

³³Ama kadın kendisine olanı bildiğinden, korkarak ve titreyerek geldi; ve önünde yere kapanıp O’na bütün gerçeği söyledi.

³⁴O da kadına dedi: “Kızım, imanın seni kurtardı,¹ esenlikle git ve derdinden iyileşmiş ol.”

³⁵O daha konuşurken havra reisinin evinden bazıları gelip, “Kızın öldü; artık neden Öğretmeni rahatsız ediyorsun?” dediler.

³⁶Ama İsa söylenen sözü duyunca, hemen havra reisine, “Korkma, sadece iman et!” dedi.

³⁷Ve Petrus ile Yakup ve Yakub’un kardeşi Yuhanna’dan başka  hiç kimseyi kendisiyle birlikte gitmesine izin vermedi.

³⁸Ve havra reisinin evine gelip bir gürültülü kargaşa ve ağlayıp figan² edenleri gördü.

³⁹Ve içeri girerek onlara, “Neden gürültü ediyor ve ağlıyorsunuz? Çocuk ölmedi, ama uyuyor” dedi.

⁴⁰Onlar ise kendisine gülüyorlardı.³ Ama O, hepsini dışarı çıkarıp çocuğun babasını ve annesini ve kendisiyle birlikte olanları, beraberinde alıp çocuğun yattığı yere      girdi.*

⁴¹Ve çocuğun elinden tutarak ona, “Talita kumi” dedi,* ki çevirisi, “Küçük kız sana söylüyorum, kalk!” demektir.

⁴²Küçük kız da hemen kalktı ve yürüdü; çünkü on iki yaşındaydı. Onlar da büyük bir hayretle şaştılar.

⁴³Ve bunu hiç kimse bilmesin diye onları sıkı uyardı;⁴ ve yemek için ona birşey verilmesini söyledi.

Bölüm 6

¹Ve oradan çıkıp kendi memleketine geldi; öğrencileri de O’nun ardından gittiler.

²Ve Şabat günü gelince havrada öğretmeye başladı; ve O’nu işiten birçok kişi şaşıp dediler: “Buna bu şeyler neredendir? Ve O’na verilen bilgelik nedir ki, elleriyle böylesi kudretli işler bile olmaktadır?

³Meryem’in oğlu, Yakub’un, Yoses’in, Yahuda’nın ve Simun’un kardeşi marangoz bu değil mi? Ve kız kardeşleri burada bizimle değil mi?” Ve O’nda tökezlediler.¹

⁴İsa da onlara, “Bir peygamber, kendi memleketinden ve akrabaları arasından ve kendi evinden başka yerde onursuz değildir” dedi.

⁵Ve birkaç hasta² üzerine ellerini koyup iyileştirmekten başka, orada hiçbir kudretli iş yapamadı.

⁶Ve onların imansızlığından dolayı hayret etti. Ve öğreterek etraftaki köyleri dolaşıyordu.

⁷Ve Onikileri yanına çağırıp onları ikişer ikişer göndermeye başladı; ve onlara murdar ruhlar üzerine yetki³ verdi.

⁸Ve yol için sadece bir değnekten başka hiçbir şey almamalarını; ne torba, ne ekmek, ne de kuşak içinde bakır para;

⁹Ama çarık giyinmelerini; ve iki gömlek giymemelerini onlara emretti.

¹⁰Ve onlara dedi: “Her nerede bir eve girerseniz, oradan ayrılıncaya dek orada kalın.

¹¹Ve her kim⁴ sizi kabul etmez ya da dinlemezse, oradan ayrılırken, onlara tanıklık için ayaklarınızın altındaki tozu silkin. Doğrusu size derim, yargı gününde Sodom     ya da Gomora’ya, o şehirden daha çok dayanılabilir bir durum olacaktır.”^a

¹²Onlar da çıkıp insanlar tövbe etsinler diye vaaz ettiler.

¹³Ve birçok cinler kovdular ve birçok hastaları yağla meshedip⁵ iyileştirdiler.

¹⁴Ve kral Hirodes O’nun hakkında işitti; çünkü O’nun adı belli¹ olmuştu; ve dedi: “Vaftizci Yuhanna ölüler arasından dirildi ve bundan dolayı kendisinde kudretli işler işlemektedir.”

¹⁵Başkaları, “İlya’dır” dediler; başkaları da, “Peygamberlerden biri gibi bir peygamberdir” dediler.

¹⁶Ama Hirodes bunu duyunca, “Başını kestiğim Yuhanna’dır; o ölüler arasından dirilmiştir” dedi.

¹⁷Çünkü Hirodes’in kendisi, gönderip Yuhanna’yı tutuklamıştı ve kardeşi Filipos’un karısı Herodya’dan dolayı onu zindanda bağlamıştı; çünkü o kadınla evlenmişti.

¹⁸Çünkü Yuhanna Hirodes’e, “Kardeşinin karısına sahip olmak, senin için yasal değildir” demişti.

¹⁹Herodya da bunu, ona karşı yüreğinde sakladı; Ve onu öldürmek istiyordu, ama yapamıyordu.

²⁰Çünkü Hirodes, onun salih ve kutsal bir adam olduğunu bilerek Yuhanna’dan korkardı ve onu korurdu; onu dinlediğinde çok şeyler yapardı² ve onu sevinçle dinlerdi.

²¹Hirodes’in, kendi doğum gününde büyük adamlarına ve binbaşılara ve Galile’nin ileri gelenlerine bir akşam yemeği yaptığı zaman uygun gün gelmiş oldu;

²²Ve Herodya’nın kendi kızı içeri girip dans edince, Hirodes’i ve kendisiyle sofrada oturanları hoşnut etti; ve kral kıza, “Dile benden, ne istersen sana vereceğim” dedi.

²³Ve “Benden her ne dilersen, krallığımın yarısına dek sana vereceğim” diye ona ant etti.

²⁴O da dışarı çıkıp annesine, “Ne dileyeyim?” dedi. Ve o, “Vaftizci Yuhanna’nın başını” dedi.

²⁵Ve hemen acele ile kralın yanına girip, “Vaftizci Yuhanna’nın başını bir tepsi üzerinde hemen bana vermeni isterim” diyerek, dilekte bulundu.

²⁶Ve bu, kralı çok üzdüyse de antlardan ve sofrada kendisiyle oturanlardan ötürü onu reddetmek istemedi.

²⁷Ve kral hemen bir muhafız askerini gönderip onun başının getirilmesini emretti. O da gidip zindanda onun başını kesti;

²⁸Ve başını bir tepsi üzerinde getirip onu kıza verdi; kız da onu annesine verdi.

²⁹Ve onun öğrencileri bunu duyunca gelip cesedini aldılar ve onu bir mezara koydular.

³⁰Resuller İsa’nın yanına bir araya toplanıp ne yaptılar ve ne öğrettilerse, herşeyi O’na anlattılar.

³¹O da onlara, “Siz kendiniz ayrı olarak ıssız bir yere gelin ve biraz dinlenin” dedi. Çünkü gelen gidenler çoktu ve yemek yemeye bile fırsatları yoktu.

³²Ve kayıkla ayrı olarak ıssız bir yere gittiler.

³³Ve giderlerken kalabalıklar onları gördü, birçokları da O’nu tanıdı; ve bütün şehirlerden oraya yaya olarak birlikte koşup onlardan önce vardılar; ve O’nun yanına toplandılar.

³⁴İsa da kayıktan çıkıp büyük bir kalabalık gördü ve onlara acıdı,^a çünkü çobanları olmayan koyunlar gibiydiler ve onlara çok şeyler öğretmeye başladı.

³⁵Ve artık saat ilerlemiş olunca, öğrencileri O’na gelip dediler: “Yer ıssız, saat da artık geçtir;

³⁶Onları salıver ki, çevredeki çiftliklere ve köylere       gidip kendilerine ekmek alsınlar; çünkü yiyecek birşeyleri yok.”

³⁷Ama O, kendilerine cevap verip, “Siz onlara yemek için birşey verin” dedi. Onlar da kendisine, “Gidip iki yüz dinarlık ekmek¹ mi satın alıp onlara yemek için verelim?” dediler.*

³⁸O da onlara, “Kaç ekmeğiniz var? Gidin bakın” dedi.* Ve onlar öğrenip, “Beş ekmek ve iki balık” dediler.*

³⁹Ve onlara, hepsini kümeler halinde yeşil otlar üzerine oturtmalarını emretti.

⁴⁰Onlar da yüzer, ellişer diziler hâlinde oturdular.

⁴¹Ve beş ekmekle iki balığı alıp göğe bakarak kutsadı;² ve ekmekleri kırıp onların önlerine koysunlar diye öğrencilerine verdi. İki balığı da hepsinin arasında paylaştırdı.

⁴²Hepsi de yiyip doydular.

⁴³Ve kırık parçalarla balıklardan on iki küfe dolusu kaldırdılar.

⁴⁴Ve ekmeklerden yiyenler beş bin kadar adam idiler.

⁴⁵Ve kalabalığı salıverinceye dek öğrencilerini, hemen kayığa binmeleri ve kendisinden önce karşı yakaya, Beytsayda’ya geçmeleri için zorladı.

⁴⁶Ve onlardan ayrıldıktan sonra¹ dua etmek için dağa  gitti.

⁴⁷Akşam olduğunda, kayık denizin ortasındaydı; O ise, yalnız başına karadaydı.

⁴⁸Ve onların kürek çekmekte güçlük çektiklerini gördü; çünkü rüzgâr onlara karşıydı; gecenin dördüncü nöbeti sıralarında, denizin üzerinde yürüyerek onlara geldi;* ve sanki yanlarından geçecekti.

⁴⁹Ama onlar kendisini deniz üzerinde yürümekte görünce, bir hayalet olduğunu sandılar ve bağırdılar.

⁵⁰Çünkü O’nu hepsi gördü ve telaşlandılar.² O da hemen onlarla konuşup onlara, “Cesur olun, benim, korkmayın!” dedi.*

⁵¹Ve onların yanına kayığın içine çıktı; ve rüzgâr dindi. Onlar da kendi içlerinde aşırı derecede şaştılar ve hayret ettiler.

⁵²Çünkü ekmeklerle olan mucizeyi anlamadılar; çünkü yürekleri katılaşmıştı.

⁵³Karşı yakaya geçince Genesaret’e³ varıp kıyıya yanaştılar.

⁵⁴Ve onlar kayıktan çıkınca, halk O’nu hemen tanıyarak,

⁵⁵Çevredeki o yöreyi baştan başa dolaşıp koştular. O’nun nerede olduğunu işittikleri yere, hasta olanları döşekler üzerinde taşımaya başladılar.

⁵⁶Ve köylere ya da şehirlere ya da kırlara, her nereye girdiyse, hasta olanları oranın çarşı yerlerine yatırdılar; ve sadece giysisinin saçağı bile olsa, dokunabilsinler diye O’na yalvardılar; ve O’na dokunanların hepsi iyileşti.

Bölüm 7

¹Ferisiler ile Yeruşalem’den gelen bazı yazıcılar, O’nun yanına toplandılar.

²Ve O’nun öğrencilerinden bazılarının murdar, yani yıkanmamış ellerle ekmek yediklerini görünce, kusur buldular.

³Çünkü Ferisiler ve bütün Yahudiler, ihtiyarların geleneğini tutarak, ellerini iyice¹ yıkamadıkça yemezler.

⁴Ve çarşıdan geldiklerinde yıkanmadıkça yemezler; ve kâselerin, çanakların, bakır kapların ve masaların² yıkanması gibi daha başka birçok şeyler vardır ki, onları tutmayı kabul etmişlerdir.

⁵O zaman Ferisilerle yazıcılar O’na sordular: “Öğrencilerin neden ihtiyarların geleneğine göre yürümüyorlar; ama ekmeği yıkanmamış ellerle yiyorlar?”

⁶Ama O cevap verip onlara dedi: “Yeşaya siz ikiyüzlülerle ilgili olarak iyi peygamberlik etmiştir, yazılı olduğu gibi: ‘Bu halk dudaklarıyla beni sayar, ama onların yüreği benden uzaktır.

⁷Öğretişler olarak insan emirlerini öğretip boş yere bana taparlar.’^a

⁸Çünkü siz Tanrı’nın emrini bırakıp insanların geleneğini tutuyorsunuz; kaselerin ve çanakların yıkanması ve bunun gibi başka birçok şeyler yaparsınız.”

⁹Ve onlara dedi: “Kendi geleneğinizi tutasınız diye, Tanrı’nın emrini ne güzel de bir yana bırakıyorsunuz!

¹⁰Çünkü Musa, ‘Babana ve annene saygı göster’ ve, ‘Baba ya da anne hakkında kötü konuşan mutlaka öldürülsün’^b demiştir.

¹¹Ama siz diyorsunuz ki, eğer bir adam babasına ya da annesine, ‘benden, onunla yararlanabileceğin ne varsa kurbandır, yani armağandır’³ derse,

¹²Artık babası ya da annesi için hiçbir şey yapmasına izin vermezsiniz;

¹³Böylece aktardığınız geleneğinizle Tanrı’nın sözünü  geçersiz¹ kılıyorsunuz; ve bunun gibi birçok şeyler yapıyorsunuz.”

¹⁴Ve bütün kalabalığı yanına çağırıp onlara dedi: “Hepiniz beni işitin ve anlayın;

¹⁵İnsanın dışından, içine girip de onu kirletebilecek hiçbir şey yoktur; ama ondan çıkan şeyler, onlar insanı kirletirler.

¹⁶Bir kimsenin işitecek kulakları varsa, işitsin.”

¹⁷Ve kalabalıktan ayrılıp eve girince, öğrencileri o benzetme hakkında O’na sordular.

¹⁸O da onlara dedi:* “Siz de mi öyle anlayışsızsınız? Dışarıdan insanın içine giren her şeyin onu kirletemeyeceğini anlamıyor musunuz?

¹⁹Çünkü onun yüreğine değil, ama karnına girer ve dışarıya, ayak yolu içine gider.” Böylece bütün yemekleri temiz kıldı.

²⁰Ve dedi: “İnsandan çıkan şey, o insanı kirletir.

²¹Çünkü içeriden, insanların yüreğinden kötü düşünceler, zinalar, fuhuşlar, cinayetler,

²²Hırsızlıklar, açgözlülükler, kötülükler, hile,² şehvet düşkünlüğü, kötü göz, küfür, kibirlilik, akılsızlık çıkar.

²³Bu kötülüklerin hepsi içeriden çıkar ve insanı kirletir.”

²⁴Ve oradan kalkıp Sur ve Sayda sınırlarına gitti; bir eve girip kimsenin bilmesini istemedi, ancak gizlenemedi.

²⁵Çünkü küçük kızında murdar ruh olan bir kadın, O’nun hakkında duyunca gelip ayaklarına kapandı.

²⁶Ve kadın bir Yunanlı olup, ırkça SuriyeFenike’li idi; ve kızının içinden cini kovsun diye O’na yalvardı.

²⁷Ama İsa ona dedi: “Bırak, önce çocuklar doysunlar; çünkü çocukların ekmeğini alıp köpeklere atmak iyi değildir.”

²⁸Ama o, kendisine cevap verip dedi:* “Evet, ya Rab, çünkü köpekler bile sofranın altında çocukların kırıntılarından yerler.”

²⁹O da ona, “Bu sözden ötürü git, cin senin kızından çıkmıştır” dedi.

³⁰Ve kendi evine gittiğinde cinin çıkmış, kızının da yatakta uzanmış olduğunu buldu.

³¹Ve yine Sur ve Sayda sınırlarından¹ ayrılıp Dekapolis sınırları¹ ortasından Galile denizine geldi.

³²O’na, güçlükle konuşan sağır birisini getirdiler; ve onun üzerine elini koysun diye O’na yalvardılar.

³³O da onu kalabalıktan ayrı olarak bir yana alıp, parmaklarını onun kulaklarına koydu ve tükürüp diline dokundu;

³⁴Ve göğe bakarak inledi; ve ona, “Effata” yani, “Açıl”    dedi.*

³⁵Ve kulakları hemen açılıp dilinin bağı çözüldü ve düzgün bir şekilde konuştu.

³⁶Kimseye söylemesinler diye onlara emir² verdi; ama onlara ne kadar çok emir verdiyse, onlar bunu daha çok ilân ettiler.

³⁷Halk da aşırı derece hayret edip, “Her şeyi iyi etti; hem sağırı işittiriyor, hem dilsizi konuşturuyor” diyorlardı.

Bölüm 8

¹O günlerde çok büyük kalabalık olup, yiyecek bir şeyleri olmadığından İsa öğrencilerini yanına çağırarak onlara dedi:*

²“Kalabalığa acıyorum, çünkü şimdi üç gündür benimle beraber bulunuyorlar ve yiyecek bir şeyleri yok;

³Ve eğer onları aç³ olarak evlerine gönderirsem, yolda bayılacaklar; çünkü bazıları uzaktan geldiler.”

⁴Öğrencileri de O’na cevap verdiler: “Burada, çölde, bir kimse bunları ekmekle nereden doyurabilir?”

⁵O da onlara, “Kaç ekmeğiniz var?” diye sordu. Ve onlar, “Yedi” dediler.

⁶Yere oturmaları için kalabalığa emretti. Ve yedi ekmeği alıp teşekkür sunarak kırdı; ve önlerine koysunlar diye

öğrencilerine verdi; onlar da kalabalığın önüne koydular.

⁷Birkaç küçük balıkları da vardı; ve kutsayıp,¹ bunları da önlerine koymalarını istedi.

⁸Yediler ve doydular; ve artakalan parçalardan yedi sepet kaldırdılar.

⁹Ve yiyenler dört bin kadar idiler. Ve onları salıverdi.

¹⁰Ve öğrencileriyle birlikte hemen kayığa binip Dalmanuta taraflarına geldi.

¹¹Ferisiler de çıkıp O’nunla tartışmaya başladılar; O’nu deneyerek, kendisinden gökten bir belirti istediler.

¹²Ve ruhunda derin inleyerek dedi:* “Neden bu kuşak bir belirti arıyor? Doğrusu size derim, bu kuşağa bir belirti verilmeyecektir.”

¹³Ve onları bırakıp yine kayığa binerek karşı yakaya gitti.

¹⁴Ve öğrenciler ekmek almayı unuttular. Ve kayıkta yanlarında, bir ekmekten başka bir şeyleri yoktu.

¹⁵O ise onlara emredip^a dedi: “Dikkat edin, Ferisilerin mayasından ve Hirodes’in mayasından sakının.”

¹⁶Onlar da birbirleriyle danışıp tartışarak, “Bu, bizim ekmeğimiz olmadığından dolayıdır” dediler.

¹⁷Ve İsa bunu bilerek onlara dedi:* “Ekmeğiniz olmadığından dolayı niçin danışıp tartışıyorsunuz? Hâlâ farketmiyor ve anlamıyor musunuz? Hâlâ yüreğinizi sertleştiriyor musunuz?

¹⁸Gözleriniz varken görmüyor musunuz? Kulaklarınız varken işitmiyor musunuz? Ve hatırlamıyor musunuz?

¹⁹Beş ekmeği beş bin kişiye parçaladığım zaman, parçalardan kaç küfe dolusu kaldırdınız?” Onlar da kendisine, “On iki” dediler.

²⁰“Yedi ekmeği de dört bine parçaladığım zaman, parçalardan kaç küfe dolusu kaldırdınız?” Onlar da “Yedi” dediler.

²¹O da onlara, “Nasıl oluyor da hâlâ anlamıyorsunuz?” dedi.

²²Ve O, Beytsayda’ya geldi;* O’na bir kör getirip, kendisine dokunsun diye O’na yalvardılar.

²³Ve körün elinden tutarak onu köyün dışına çıkardı; ve onun gözlerinin üzerine tükürüp ellerini onun üzerine koyarak, bir şey görüp görmediğini sordu.

²⁴O da yukarı bakıp, “İnsanlar görüyorum; çünkü onları yürüyen ağaçlar gibi görüyorum” dedi.

²⁵Ondan sonra ellerini yine onun gözleri üzerine koyup yukarı baktırdı; ve sağlığa kavuştu ve herşeyi berrakça gördü.

²⁶İsa da onu evine gönderip, “Ne köye gir, ne de köyde bunu kimseye söyle” dedi.

²⁷Ve İsa ile öğrencileri Filippi Kayseriyesi köylerine çıkıp gitti. Ve yolda öğrencilerine sorup onlara, “İnsanlar benim kim olduğumu söylüyorlar” dedi.

²⁸Onlar da, “Vaftizci Yuhanna; başkaları, İlya; ama başkaları, peygamberlerden biridir” diye yanıtladılar.

²⁹O da onlara dedi:* “Ya siz, ben kimim dersiniz?” Petrus cevap verip O’na, “Sen Mesih’sin” dedi.

³⁰O da kendisi hakkında kimseye söylemesinler diye onlara sıkıca emir verdi.

³¹Ve İnsanoğlu’nun çok şeyler çekmesi, ihtiyarlar, başkâhinler ve yazıcılar tarafından reddolunması, öldürülmesi ve üç gün sonra dirilmesi gerektiğini, onlara öğretmeye başladı.

³²Ve bu sözü açıkça söylüyordu. Petrus da O’nu bir yana alıp azarlamaya başladı.

³³Ama O dönüp öğrencilerine bakarak, Petrus’u azarladı: “Arkama çekil, Şeytan! Çünkü sen Tanrı’nın şeylerini değil, ama insan şeylerini düşünüyorsun” dedi.

³⁴Ve kalabalığı öğrencileriyle birlikte yanına çağırıp onlara dedi: “Her kim ardımdan gelmek isterse, kendini inkâr etsin ve çarmıhını yüklenip beni izlesin.

³⁵Çünkü her kim canını¹ kurtarmak isterse onu kaybedecektir; ama kim benim ve İncil’in uğruna canını kaybederse, onu kurtaracaktır.

³⁶Çünkü bir insan, bütün dünyayı kazanıp da kendi canını kayberderse ne kâr eder?

³⁷Ya da insan, kendi canına karşılık olarak ne verebilir?

³⁸Çünkü her kim, bu zina işleyici ve günahkâr kuşak içinde benden ve sözlerimden utanırsa, İnsanoğlu da Babasının yüceliğinde, kutsal meleklerle birlikte geldiği zaman, ondan utanacaktır.”

Bölüm 9

¹Onlara dedi: “Doğrusu size derim, burada duranlardan bazıları var ki, Tanrı’nın krallığının kudretle geldiğini görmeden ölümü asla tatmayacaklardır.”

²Ve altı gün sonra İsa Petrus’u, Yakub’u ve Yuhanna’yı beraberinde aldı;* ve onları yalnız başlarına, ayrı olarak yüksek bir dağa götürdü.* Ve onların önünde görünümü değişti.

³Ve O’nun giysileri parlak, aşırı derecede beyaz, kar gibi oldular; öylesine ki, yeryüzünde hiçbir çamaşırcı onları öyle ağartamaz.

⁴Ve Musa ile birlikte İlya, onlara göründü ve onlar İsa ile konuşuyorlardı.

⁵Petrus da cevap verip İsa’ya, “Rabbi,¹ bizim için burada bulunmak iyidir. Biri sana, biri Musa’ya ve biri İlya’ya üç çardak kuralım” dedi.

⁶Çünkü ne diyeceğini bilmiyordu; çünkü çok korkmuşlardı.

⁷Ve onları gölgeleyen bir bulut geldi; ve buluttan, “Benim sevgili Oğlum budur; O’nu dinleyin!” diye bir ses geldi.

⁸Ve birden çevrelerine baktılar, ama yanlarında artık İsa’dan başka kimseyi görmediler.

⁹Ve dağdan inerlerken, İnsanoğlu ölüler arasından dirilmeden² gördüklerini kimseye söylemesinler diye onlara emretti.

¹⁰Onlar da o sözü kendi aralarında saklayıp ölüler arasından dirilmenin ne olduğunu tartışıyorlardı.

¹¹Ve O’na sorup dediler: “Neden yazıcılar, önce İlya gelmelidir diyorlar?”

¹²O da cevap verip onlara dedi: “Gerçekten İlya önce gelir herşeyi yeniden düzenler; ve nasıl ki İnsanoğlu hakkında da, ‘Çok şeyler çekecek ve hiçe sayılacaktır’^a diye yazılmıştır.

¹³Ama ben size derim ki, İlya da gelmiştir ve onun hakkında yazılmış olduğu gibi, ona her dilediklerini yaptılar.”

¹⁴Ve öğrencilerin yanına geldiğinde, onların çevresinde büyük bir kalabalık ve onlarla tartışan yazıcıları gördü.

¹⁵Ve hemen, bütün kalabalık O’nu görünce çok şaştılar; ve O’na koşup kendisini selâmladılar.

¹⁶O da yazıcılara, “Onlarla ne tartışıyorsunuz?” diye  sordu.

¹⁷Kalabalıktan biri cevap verip dedi: “Öğretmen, dilsiz bir ruhu olan oğlumu sana getirdim;

¹⁸Ve ruh onu her nerede yakalarsa yere çarpıyor.¹ O da köpürüyor, dişlerini gıcırdatıyor ve kuruyor.² Ve onu çıkarsınlar diye öğrencilerine söyledim ve güçleri yoktu.”³

¹⁹Ama İsa ona cevap verip dedi:* “Ey imansız kuşak! Ne zamana kadar sizinle birlikte olacağım? Ne zamana kadar size katlanacağım? Onu bana getirin.”

²⁰Ve onu kendisine getirdiler. Ve çocuk O’nu görünce, ruh onu hemen çırpınmalara soktu; ve yere düşüp köpürerek yuvarlandı.

²¹Ve İsa babasına, “Ona bu durum olalı ne kadar zamandır?” diye sordu. O da dedi: “Çocukluktan beri.

²²Ve onu yok etsin diye birçok kez hem ateşin, hem suyun içine attı; ama eğer bir şey yapabilirsen, bize acıyarak yardım et.”

²³İsa da ona dedi: “Eğer iman edebilirsen! İman edene her şey mümkündür.”

²⁴Ve çocuğun babası hemen haykırarak gözyaşlarıyla, “İman ederim Rab; benim imansızlığıma yardım et” dedi.

²⁵Ama İsa kalabalığın birlikte koşup geldiğini görünce, murdar ruhu azarlayıp ona, “Dilsiz ve sağır ruh, sana emrediyorum, ondan çık ve artık ona girme” dedi.

²⁶Ruh da bağırarak ve onu çok çırpınmalara sokarak dışarı çıktı. Sanki ölü gibi oldu; öyle ki birçokları, “O öldü” dediler.

²⁷Ama İsa onu elinden tutup kaldırdı; o da kalktı.

²⁸Ve eve girince, öğrencileri ayrı olarak O’ndan sordular: “Neden biz onu kovamadık?”

²⁹O da onlara, “Bu tür, dua ve oruçtan başka hiçbir şeyle dışarı çıkmaz” dedi.

³⁰Ve oradan çıkıp Galile’den geçtiler; ve kim senin bunu bilmesini istemiyordu.

³¹Çünkü öğrencilerine öğretip onlara diyordu: “İnsanoğlu, insanların ellerine teslim edilecek ve O’nu öldürecekler; ve öldürüldükten sonra üçüncü günde dirilecektir.”

³²Ama onlar bu sözü anlamıyor ve ondan sormaya korkuyorlardı.

³³Ve Kafernahum’a geldi; ve evdeyken onlara sordu: “Yolda kendi aranızda ne tartışıyordunuz?”

³⁴Ama onlar sustular; çünkü yolda birbirleriyle, kimin en büyük olduğunu tartışmışlardı.

³⁵Ve oturunca Onikileri çağırıp onlara dedi:* “Eğer bir kimse birinci olmak isterse, hepsinin sonuncusu ve hepsinin hizmetçisi olacaktır.”

³⁶Ve küçük bir çocuğu alıp onu ortalarında durdurdu; ve onu kolları arasına alarak onlara dedi:

³⁷“Her kim bunun gibi çocuklardan birini benim adımla kabul ederse, beni kabul eder; ve her kim beni kabul     ederse, beni değil, ama beni göndereni kabul eder.”

³⁸Yuhanna O’na cevap verip dedi: “Öğretmen, senin adınla cinler kovan ve ardımızca gelmeyen birini gördük ve ona engel olduk,¹ çünkü ardımızca gelmiyordu.”

³⁹Ama İsa dedi: “Ona engel olmayın; çünkü adımla kudretli bir iş² yapıp da hemen ardından benim hakkımda kötü konuşabilecek bir kimse yoktur.

⁴⁰Çünkü bize karşı olmayan, bizden yanadır.

⁴¹Çünkü, doğrusu size derim, Mesih’e ait olduğunuz için her kim adımla size içmek için bir bardak su verirse, ödülünü asla kaybetmeyecektir.

⁴²Ve bana iman eden bu küçüklerden birinin tökezlemesine kim neden olursa, boynuna bir değirmen taşı¹ takılıp denize atılması kendisi için daha iyidir.

⁴³Eğer elin tökezlemene neden oluyorsa, onu kes; senin için hayata sakat olarak girmek, iki el sahibi olarak cehenneme, sönmez ateşin içine gitmekten daha iyidir.

⁴⁴Orada onların kurdu ölmez ve ateşi sönmez.

⁴⁵Ve eğer ayağın tökezlemene neden oluyorsa, onu kes; senin için hayata sakat olarak girmek, iki ayak sahibi olarak cehenneme, sönmez ateşin içine atılmaktan daha iyidir.

⁴⁶Orada onların kurdu ölmez ve ateşi sönmez.

⁴⁷Ve eğer gözün tökezlemene neden oluyorsa, çıkarıp onu at; senin için Tanrı’nın krallığına tek gözle girmek, iki göz sahibi olarak ateş cehennemine atılmaktan daha iyidir.

⁴⁸Orada onların kurdu ölmez ve ateşi sönmez.

⁴⁹Çünkü herkes ateşle tuzlanacaktır; ve her kurban tuzla tuzlanacaktır.

⁵⁰Tuz iyidir; ama, eğer tuz tuzluluğunu yitirirse, ona neyle tat verirsiniz? Kendinizde tuz olsun ve birbirinizle barış içinde olun.”

Bölüm 10

¹Ve oradan kalkıp Ürdün ırmağının öbür tarafına, Yahudiye sınırlarına geldi.* Ve yanına yine kalabalıklar toplandı ve âdet edindiği gibi yine onlara öğretiyordu.

²Ferisiler O’na gelip kendisini deneyerek, bir erkeğin karısını boşamasının yasal olup olmadığını O’na sordular.

³O da cevap verip onlara, “Musa size ne emretti?” dedi.

⁴Onlar da, “Musa boşanma kâğıdını yazmaya ve onu boşamaya müsaade etti” dediler.

⁵Ve İsa cevap verip onlara dedi: “Yüreğinizin katılığından dolayı size bu emri yazdı.

⁶Ama yaradılışın başlangıcından Tanrı onları erkek ve dişi yarattı.

⁷Bu nedenle, adam babasını ve annesini bırakacak ve karısına yapışacaktır;

⁸Ve ikisi bir beden° olacaklar; öyle ki, onlar artık iki değil, ama bir bedendirler.

⁹Onun için, Tanrı’nın birleştirdiğini insan ayırmasın.”

¹⁰Ve evde öğrencileri aynı şey hakkında yine O’na sordular.

¹¹O da onlara dedi:* “Kim karısını boşar ve başkasıyla evlenirse, ona karşı zina işlemiş olur.

¹²Ve eğer bir kadın kocasını boşar ve başkasıyla evlenirse, zina işlemiş olur.”

¹³Ve onlara dokunsun diye kendisine küçük çocuklar getiriyorlardı; ama öğrenciler getirenleri azarladılar.

¹⁴Oysa İsa bunu görünce çok gücenip onlara dedi: “Küçük çocukların bana gelmelerine izin verin ve onlara engel olmayın; çünkü Tanrı’nın krallığı böylelerindir.

¹⁵Doğrusu size derim, kim Tanrı’nın krallığını küçük bir çocuk gibi kabul etmezse, ona asla giremez.”

¹⁶Ve onları kolları arasına alıp ellerini üzerlerine koyarak onları kutsadı.¹

¹⁷Ve yolda giderken, biri koşup O’na diz çökerek O’ndan sordu: “İyi Öğretmen, sonsuz hayatı miras almak için ne yapayım?”

¹⁸Ama İsa ona dedi: “Neden bana iyi diyorsun?^a Birden, yani Tanrı’dan başka kimse iyi değildir.

¹⁹Emirleri bilirsin: ‘Zina işleme, öldürme, çalma, ya  lan tanıklık etme, hak yeme, babana ve annene saygı göster’’’^b

²⁰O da cevap verip O’na, “Öğretmen, bunların hepsini gençliğimden beri tuttum” dedi.

²¹İsa da ona bakıp onu sevdi; ve ona dedi: “Senin için bir şey eksik; git, neyin varsa sat ve fakirlere ver ve gökte hazinen olacaktır; ve gel, çarmıhı alıp beni izle.”

²²Ama o, bu söz üzerine üzülüp kederli gitti; çünkü çok malı mülkü vardı.

²³Ve İsa etrafa bakıp öğrencilerine dedi:* “Serveti¹ olanlar Tanrı’nın krallığına ne kadar güçlükle gireceklerdir!”

²⁴Öğrenciler de O’nun sözlerine şaştılar. Ve İsa yine cevap verip onlara dedi:* “Çocuklar, zenginliğe güvenenler için Tanrı’nın krallığına girmek ne güçtür!

²⁵Devenin iğne deliğinden geçmesi, zengin adamın Tanrı’nın krallığına girmesinden daha kolaydır.”

²⁶Onlar da kendi aralarında, “Öyleyse² kim kurtulabilir?” diyerek aşırı derecede şaştılar.

²⁷Ama İsa onlara bakıp dedi:* “İnsanlar ile³ bu imkânsızdır, ama Tanrı ile değil; çünkü Tanrı ile herşey mümkündür.”

²⁸Petrus O’na, “İşte biz her şeyi bıraktık ve senin ardından geldik” demeye başladı.

²⁹İsa da cevap verip dedi: “Doğrusu size derim, benim ve İncil’in uğruna, ev ya da kardeşler ya da kız kardeşler ya da baba ya da anne ya da karı ya da çocuklar ya da tarlalar bırakan hiçbir kimse yoktur ki,

³⁰Şimdi, bu zamanda, zulümlerle birlikte yüz kat evler, kardeşler, kız kardeşler, anneler ve çocuklar ve tarlalar, ve gelecek çağda sonsuz hayat almış olmasın.

³¹Ama birçok birinciler sonuncu ve sonuncular birinci    olacak.”

³²Ve Yeruşalem’e çıkan yoldaydılar;⁴ İsa da önlerinden gidiyordu; ve onlar hayrete düşmüşlerdi; ardından giderlerken korkuyorlardı; ve Onikileri yine yanına alıp, kendisine yakında olacak olan şeyleri onlara anlatmaya başladı:

³³“İşte, Yeruşalem’e çıkıyoruz; ve İnsanoğlu başkâhinlere ve yazıcılara teslim edilecek ve O’nu ölüme mahkûm edecekler; ve O’nu uluslara teslim edecekler.

³⁴Ve O’nunla alay edecekler, O’nu kamçılayacaklar ve üzerine tükürecekler ve O’nu öldüreceklerdir; ve üçüncü gün dirilecektir.”

³⁵Zebedi’nin oğulları Yakup ve Yuhanna O’na yaklaşıp, “Öğretmen, senden her ne dilersek bize yapmanı istiyoruz” dediler.

³⁶O da onlara, “Sizin için ne yapmamı istiyorsunuz?” dedi.

³⁷Onlar da kendisine dediler: “Senin yüceliğinde birimiz sağında ve birimiz solunda oturmayı bize bağışla.”

³⁸Ama İsa onlara dedi: “Siz ne dilediğinizi bilmiyorsunuz; benim içtiğim kâseyi¹ siz içebilir misiniz? Ve vaftiz edildiğim vaftizle siz vaftiz edilebilir misiniz?”

³⁹Onlar da O’na, “Edebiliriz” dediler. Ve İsa onlara dedi: “İçtiğim kâseyi gerçekten içeceksiniz ve vaftiz edildiğim vaftizle vaftiz edileceksiniz;

⁴⁰Ama sağımda ve solumda oturmayı vermek bana ait değildir; ancak kimler için hazırlandıysa onlaradır.”

⁴¹Ve on öğrenci bunu işitince, Yakup’la Yuhanna’ya öfkelenmeye başladılar.

⁴²Ama İsa onları yanına çağırıp kendilerine dedi: “Bilirsiniz ki, ulusları yönetmeye yetkili sayılanlar, onların üzerinde egemenlik sürerler; ve büyükleri, onlar üzerinde yetki kullanırlar.

⁴³Oysa sizin aranızda böyle olmayacak; ama aranızda her kim büyük olmak isterse, hizmetçiniz olacaktır.

⁴⁴Ve sizden kim birinci olmak isterse, hepsinin kölesi     olacak.

⁴⁵Çünkü İnsanoğlu bile hizmet edilmeye değil, ama hizmet etmeye ve birçokları için canını fidye olarak vermeye geldi.”

⁴⁶Ve Eriha’ya geldiler;* O, öğrencileriyle ve büyük bir kalabalıkla birlikte Eriha’dan çıkarken, Timeos oğlu kör Bartimeos, yol kenarında oturmuş dileniyordu.

⁴⁷Ve O’nun Nasıralı İsa olduğunu duyunca bağırarak, “Ey Davut oğlu İsa, bana merhamet et!”² demeye başladı.

⁴⁸Ve sessiz olsun diye birçokları onu azarladı; ama o, “Ey Davut Oğlu, bana merhamet et” diye daha çok bağırdı.

⁴⁹İsa da durup, onun çağırılmasını istedi.¹ Onlar da körü çağırıp kendisine, “Cesur ol, kalk, seni çağırıyor” dediler.

⁵⁰O da abasını² atarak kalktı, İsa’ya geldi.

⁵¹Ve İsa cevap verip ona, “Sana ne yapmamı istiyorsun?” dedi.* Kör adam da O’na, “Rabbuni,³ yine görebileyim” dedi.

⁵²İsa da ona, “Git, imanın seni kurtardı” dedi. Ve hemen yeniden gördü ve yolda O’nun ardından gitti.

Bölüm 11

¹Yeruşalem’e, Zeytinlik dağındaki Beytfaci ve Beytanya’ya yaklaştıkları zaman öğrencilerinden ikisini gönderip,

²Onlara dedi:* “Karşınızdaki köye gidin ve ona girer girmez, üzerine insanlardan henüz hiç kimsenin binmediği bağlı bir sıpa bulacaksınız; onu çözüp getirin.

³Ve eğer biri size, ‘Neden bunu yapıyorsunuz?’ derse, ‘Rab’bin ona ihtiyacı var ve onu hemen buraya gönderecek’ deyin.”

⁴Onlar da gittiler ve yol kavşağında dışarıda, kapının yanında sıpayı bağlı buldular; ve onu çözdüler.

⁵Ve orada duranlardan bazıları, “Sıpayı çözüp de ne yapıyorsunuz?” dediler.

⁶Onlar da İsa’nın emretmiş olduğu gibi onlara söylediler ve adamlar onları bıraktılar.

⁷Ve sıpayı İsa’ya getirdiler, üzerine giysilerini attılar; O da üzerine bindi.

⁸Ve birçokları kendi giysilerini yola serdiler; başkaları da ağaçlardan dallar kesip yol üzerine yayıyorlardı.

⁹Önden gidenler ve arkadan gelenler bağırıp diyorlardı: “Osanna!^a Rab’bin adında gelen kutludur.

¹⁰Atamız Davut’un, Rab’bin adıyla gelen krallığı kutlu olsun. En yücelerde Osanna!”

¹¹Ve İsa Yeruşalem’e ve tapınağa girdi; ve etrafa, her şeye baktıktan sonra, zaten akşam⁴ olduğundan, Onikilerle birlikte Beytanya’ya gitti.

¹²Ve ertesi gün, Beytanya’dan çıktıkları zaman acıktı.

¹³Ve uzakta, yaprakları olan bir incir ağacı görüp onda belki bir şey bulur diye geldi; ve ona vardığında yapraklardan başka bir şey bulmadı; çünkü incir mevsimi değildi.

¹⁴İsa da cevap verip ona, “Artık sonsuza dek hiç kimse senden meyve yemesin” dedi. Öğrencileri de bunu duydular.

¹⁵Ve Yeruşalem’e geldiler. İsa da tapınağa girip tapınakta satış yapanları ve satın alanları dışarı atmaya başladı; ve para değiştirenlerin masalarını ve güvercin satanların iskemlelerini devirdi;

¹⁶Ve hiç kimsenin, tapınağın içinden geçip de bir kap taşımasına izin vermedi.

¹⁷Ve öğretip onlara diyordu: “‘Benim evime, bütün uluslar için dua evi denilecek’^a diye yazılmamış mıdır? Ama siz onu haydutların ini yaptınız.”

¹⁸Başkâhinler ile yazıcılar bunu duydular; ve O’nu nasıl yok edeceklerini arıyorlardı; çünkü O’ndan korkuyorlardı; çünkü bütün halk¹ onun öğretişine hayret etmişlerdi.

¹⁹Ve akşam olunca şehirden dışarı çıktı.

²⁰Ve sabahleyin incir ağacının yanından geçerlerken onun kökten kurumuş olduğunu gördüler.

²¹Petrus da hatırlayıp O’na dedi:* “Rabbi,² bak, lânetlediğin incir ağacı kurudu.”

²²İsa da cevap verip onlara dedi:* “Tanrı’ya imanınız olsun.

²³Çünkü doğrusu size derim ki, her kim şu dağa, ‘Kalk ve denize atıl’ derse ve yüreğinde şüphe etmezse, ama söylediği şeylerin olacağına iman ederse, her ne söylerse kendisine olacaktır.

²⁴Bunun için size derim, dua edip dilediğiniz her ne ise, hepsini aldığınıza iman edin ve size olacaktır.

²⁵Ve kalkıp dua ettiğiniz zaman, herhangi birine karşı bir şeyiniz varsa bağışlayın ki, göklerde olan Babanız da size suçlarınızı bağışlasın.

²⁶Ama, eğer siz bağışlamazsanız, göklerde olan Babanız da sizin suçlarınızı bağışlamaz.”

²⁷Ve yine Yeruşalem’e geldiler. Ve tapınakta yürürken başkâhinler, yazıcılar ve ihtiyarlar kendisine geldiler.

²⁸Ve O’na dediler: “Bu şeyleri hangi yetkiyle yapıyorsun? Ve bu şeyleri yapmak için sana bu yetkiyi kim verdi?”

²⁹İsa da cevap verip onlara dedi: “Ben de size bir şey soracağım; bana cevap verin, ben de size bu şeyleri hangi yetkiyle yaptığımı söyleyeceğim.

³⁰Yuhanna’nın vaftizi gökten miydi, yoksa insanlardan mıydı? Bana cevap verin.”

³¹Onlar da kendi kendileriyle tartışıp dediler: “Eğer ‘Gökten’ dersek, ‘Öyleyse neden ona inanmadınız?’ diyecek.

³²Ama, eğer ‘İnsanlardandır’ dersek...” Halktan korkuyorlardı; çünkü hepsi Yuhanna’nın gerçekten bir peygamber olduğunu kabul ediyorlardı.¹

³³Ve cevap verip İsa’ya, “Bilmiyoruz” dediler.* İsa da cevap verip onlara, “Ben de size bu şeyleri hangi yetkiyle yaptığımı söylemem” dedi.*

Bölüm 12

¹Ve onlara benzetmelerle söylemeye başladı: “Bir adam bağ dikti ve çevresine çit yerleştirdi ve bir üzüm suyu çukuru kazıp bir kule yaptı; ve onu bağcılara kiralayıp ülkeden ayrıldı.^a

²Ve mevsimde, bağcılardan bağın ürününden alsın diye, bağcılara bir köle gönderdi.

³Ama onlar onu yakalayıp dövdüler ve boş gönderdiler.

⁴Ve onlara yine başka bir köle gönderdi; ve onu taşlayıp başından yaraladılar; ve onu aşağılayarak kovdular.

⁵Ve yine başkasını gönderdi, onu da öldürdüler; başka birçoklarını da gönderdi; bazısını dövdüler, bazısını öldürdüler.

⁶Böylece, bir de kendisinin sevgili bir tek oğlu vardı; ‘Oğluma saygıları olacaktır’ diyerek, en son onu da onlara gönderdi.

⁷Ama o bağcılar kendi aralarında dediler: ‘Mirasçı budur; gelin onu öldürelim ve miras bizim olacaktır.’

⁸Ve onu yakalayıp öldürdüler ve bağdan dışarı attılar.

⁹Bundan dolayı bağın sahibi ne yapacaktır? Gelip bağcıları yok edecek ve bağı başkalarına verecektir.

¹⁰Siz şu Kutsal Yazı’yı bile okumadınız mı? ‘Yapıcıların reddettikleri taş, işte bu, köşenin başı olmuştur.

¹¹Rab’den idi bu; ve o, gözlerimizde harikadır!’”¹

¹²Ve O’nu yakalama imkânı aradılar, ama kalabalıktan korktular; çünkü bu benzetmeyi onlara karşı söylediğini anladılar; ve O’nu bırakıp gittiler.

¹³Ve O’nu konuşmada tuzağa düşürsünler diye, kendisine Ferisilerden ve Hirodesçilerden bazılarını gönderdiler.

¹⁴Onlar da gelip kendisine dediler:* “Öğretmen, biliriz ki sen doğrusun ve hiçbir kimseyi kayırmazsın;² çünkü insanların kişiliğine³ bakmazsın; ancak Tanrı’nın yolunu gerçeklikle öğretirsin. Kayser’e vergi vermek yasal mı, yoksa değil mi?

¹⁵Verelim mi, yoksa vermeyelim mi?” O ise, onların ikiyüzlülüğünü bilerek onlara, “Neden beni deniyorsunuz? Bana bir dinar getirin, göreyim” dedi.

¹⁶Onlar da getirdiler. Ve onlara dedi:* “Bu yüz şekli ve yazı kimindir?” Onlar da kendisine, “Kayser’indir” dediler.

¹⁷İsa da cevap verip onlara, “Kayser’in şeylerini Kayser’e ve Tanrı’nın şeylerini Tanrı’ya verin” dedi. Ve onlar kendisine çok şaştılar.

¹⁸Ve diriliş⁴ yoktur diyen Sadukiler⁵ O’na geldiler; ve kendisine sorup dediler:

¹⁹“Öğretmen, Musa bize yazdı ki, eğer birinin kardeşi ölür ve geride bir karı bırakır da, çocuk bırakmazsa, kardeşi onun karısını alıp kardeşine soy yetiştirmeli.

²⁰Yedi kardeş vardı; ve birincisi bir karı aldı ve ölüp soy bırakmadı.

²¹İkincisi de onu aldı ve öldü; ne de o soy bıraktı; üçüncüsü de aynı şekilde.

²²Ve yedisi onu alıp soy bırakmadı. Hepsinden sonra kadın da öldü.

²³O zaman dirilişte, onlar dirilecekleri zaman, onlardan hangisinin karısı olacak? Çünkü yedisi de onu karı olarak edindi.”

²⁴İsa da cevap verip onlara dedi: “Siz şundan, ne Kutsal Yazıları ne de Tanrı’nın gücünü bilmediğinizden dolayı, yanılmıyor musunuz?

²⁵Çünkü onlar ölüler arasından dirildikleri zaman, ne evlenirler ne de evlendirilirler; ancak göklerdeki melekler gibidirler.

²⁶Ama ölülerin dirilmesi konusunda, Musa’nın kitabında, çalı bölümünde¹ Tanrı’nın ona, ‘Ben İbrahim’in Tanrısı ve İshak’ın Tanrısı ve Yakub’un Tanrısıyım’ diyerek nasıl konuştuğunu okumadınız mı?

²⁷O, ölülerin Tanrısı değil, ama yaşayanların Tanrısıdır; onun için siz çok yanılıyorsunuz.”

²⁸Ve yazıcılardan biri gelip, onların birbirleriyle tartıştıklarını duyup, onlara iyi cevap verdiğini görerek O’na, “Tüm emirlerin birincisi hangisidir?” diye sordu.

²⁹İsa da ona cevap verdi: “Tüm emirlerin birincisi: ‘Dinle, ey İsrail; Tanrımız Rab tek Rab’dir.

³⁰Ve Tanrın olan Rab’bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.’^a Birinci emir  budur.

³¹Ve ona benzer ikincisi şudur: ‘Komşunu kendin gibi seveceksin.’^b Bunlardan daha büyük başka bir emir yoktur.”

³²Yazıcı da ona dedi: “Doğru,² ey Öğretmen; gerçek üzere konuştun ki, tek Tanrı vardır³ ve O’ndan başkası yoktur.

³³Ve O’nu bütün yürekle, bütün anlayışla, bütün canla ve

bütün kuvvetle sevmek ve kendi komşusunu kendisi gibi sevmek, bütün yakılan sunulardan ve kurbanlardan daha üstündür.”¹

³⁴İsa da onun anlayışla cevap verdiğini görerek kendisine, “Sen Tanrı’nın krallığından uzak değilsin” dedi. Ve artık hiç kimse O’na soru sormaya cesaret etmedi.

³⁵Ve İsa tapınakta öğretirken cevap verip dedi: “Yazıcılar, nasıl Mesih Davut’un oğludur diye söylerler?

³⁶Çünkü Davut kendisi Kutsal Ruh aracılığıyla demiştir: ‘Rab, Rabbime dedi: Ben düşmanlarını ayaklarına basamak olarak koyuncaya dek, sen sağımda otur.’^a

³⁷Onun için, Davut kendisi, O’nu Rab diye çağırıyor; ve O, nereden onun oğlu olur?” Ve büyük kalabalık O’nu sevinçle dinliyordu.

^38-39Ve öğretişinde onlara dedi: “Uzun kaftanlarla dolaşmaktan, çarşı meydanlarında selâmlardan, havralarda baş kürsüleri ve ziyafetlerde² baş yerleri almaktan hoşlanan yazıcılardan sakının.

⁴⁰Onlar ki, dul kadınların evlerini yutarlar; ve gösteriş için uzun dualar ederler; bunlar daha büyük yargıya uğrayacaklardır.”

⁴¹Ve İsa hazine³ karşışında oturup halk topluluğunun hazineye nasıl para attıklarına baktı; ve birçok zengin kişi içine çok attılar.

⁴²Yoksul dul bir kadın gelip bir mangır olan iki pul^b attı.

⁴³Ve İsa öğrencilerini yanına çağırıp onlara dedi: “Doğrusu size derim ki, bu yoksul dul kadın hazineye atanların hepsinden daha çok attı;

⁴⁴Çünkü hepsi kendi bolluklarından attılar; ama o yoksulluğundan, nesi varsa hepsini, yaşamına gerekli olanın⁴ tümünü attı.”

Bölüm 13

¹Ve tapınaktan çıkarken öğrencilerinden biri  O’na dedi: “Öğretmen, bak; ne biçim taşlar ve ne biçim binalar!”

²İsa da cevap verip ona dedi: “Bu büyük binaları görüyor musun? Yıkılmamış taş üstünde taş bırakılmayacak.”

³Ve O, tapınağın karşısındaki zeytinlik dağı üzerinde otururken Petrus, Yakup, Yuhanna ve Andreas ayrıca kendisine sordular:

⁴“Bize söyle, bu şeyler ne zaman olacak? Ve bütün bu şeyler yerine gelmek üzere iken, belirti ne olacak?”

⁵İsa da onlara cevap verip söylemeye başladı: “Kimse sizi saptırmasın diye sakının.

⁶Çünkü birçokları, ‘Ben O’yum’ diyerek, benim adımla gelecekler ve birçoklarını saptıracaklar.

⁷Ve savaşlar ve savaş söylentilerini işittiğiniz zaman endişelenmeyin;¹ çünkü bunların olması gerektir; ama henüz son değildir.

⁸Çünkü ulus ulusa karşı, krallık krallığa karşı kalkacak; ve değişik yerlerde depremler olacak; kıtlıklar ve sıkıntılar olacaktır. Bunlar, sancıların² başlangıcıdır.

⁹Ama siz kendinize dikkat edin; çünkü sizi meclislere ve havralara teslim edecekler; dövüleceksiniz; ve onlara tanıklık için, benim uğruma valiler ve krallar önüne götürüleceksiniz.

¹⁰Ve önce İncil’in bütün uluslara ilân olunması gerektir.

¹¹Ama sizi götürüp ele verdikleri zaman,³ ne söyleyeceğiniz hakkında önceden kaygılanmayın; ne de cevabınızı önceden düşünün; ama o saatte size ne verilirse, onu söyleyin; çünkü konuşan siz değilsiniz, ama Kutsal Ruh’tur.

¹²Ve kardeş kardeşi, baba da çocuğu ölüme teslim edecek; ve çocuklar anne babaya karşı kalkıp onları öldüreceklerdir.

¹³Ve benim adımdan ötürü herkes tarafından nefret edileceksiniz; ama sona kadar dayanan, o kurtulacaktır.

¹⁴Ama Daniel peygamber aracılığıyla söylenen, ‘yıkıcılığın iğrençliğini,’⁴ bulunmaması gereken yerde dikildiğini⁵ gördüğünüz zaman (okuyan anlasın), o vakit Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın.

¹⁵Ve damda olan eve inmesin, ne de evinden bir şey almak için içeri girsin;

¹⁶Ve tarlada olan giysisini almak için geri¹ dönmesin.

¹⁷Ama o günlerde vay gebe olanlara ve çocuk emzirenlere!

¹⁸Dua edin ki, kaçışınız kışta olmasın.

¹⁹Çünkü o günlerde öyle sıkıntı olacak ki, Tanrı’nın yarattığı yaradılışın başlangıcından şimdiye dek benzeri olmamış ve hiç olmayacaktır.

²⁰Ve eğer Rab o günleri kısaltmasaydı hiçbir insanoğlu° kurtulmazdı. Ama seçmiş olduğu seçilmişler uğruna o günleri kısaltmıştır.

²¹Ve o zaman eğer biri size, ‘İşte, Mesih burada’ ya da ‘İşte, orada’ derse inanmayın;

²²Çünkü sahte mesihler ve yalancı peygamberler kalkacak ve mümkünse seçilmişleri bile aldatmak² için belirtiler ve harikalar yapacaklar.

²³Ama siz dikkat edin; işte, size her şeyi önceden söyledim.

²⁴Ama o günlerde, o sıkıntıdan sonra, güneş kararacak ve ay ışığını vermeyecek;

²⁵Ve gökyüzünün yıldızları düşecek ve göklerdeki güçler sarsılacak.

²⁶Ve o zaman İnsanoğlu’nun büyük güç ve yücelikle bulutlarda geldiğini görecekler.

²⁷Ve o zaman meleklerini gönderecek ve kendi seçtiklerini, yerin ucundan göğün ucuna dek, dört yelden toplayacak.

²⁸Ama incir ağacından şu benzetmeyi öğrenin: Henüz onun dalı yumuşadığı ve yaprakları sürdüğü zaman, yazın yakın olduğunu bilirsiniz.

²⁹Böylece siz de, bu şeylerin olduğunu gördüğünüz zaman, bilin ki o yakındır, kapılardadır.

³⁰Doğrusu size derim ki, bütün bu şeyler oluncaya dek bu soy^a asla göçüp gitmeyecektir.

³¹Gök ve yer göçüp gidecek, ama benim sözlerim asla göçüp gitmeyecektir.

³²Ama o gün ve saat hakkında, ne gökte olan melekler bile, ne de Oğul, Baba’dan başka kimse bilmez.

³³Dikkat edin, uyanık durun ve dua edin; çünkü o vakit ne zamandır bilmezsiniz.

³⁴Evinden ayrılıp kölelerine yetki ve her birine kendi işini veren, kapıcıya da uyanık kalmasını emreden bir adamın ülkeden ayrılışı gibidir bu.

³⁵Onun için uyanık olun; çünkü ev sahibi ne zaman gelir bilmezsiniz; akşam mı ya da gece yarısı mı ya da horoz ötüşünde mi ya da sabah mı?

³⁶Olmaya ki, ansızın gelip sizi uykuda bulsun.

³⁷Ve size ne söylüyorsam, herkese söylüyorum: Uyanık   olun!”

Bölüm 14

¹Şimdi, iki gün sonra Fısıh^a  ve mayasız ekmek bayramı olacaktı. Ve başkâhinlerle yazıcılar, O’nu hileyle nasıl yakalayıp öldüreceklerini araştırıyorlardı.¹

²Ama “Halkın bir kargaşası olmasın diye, bayramda olmasın” dediler.

³Ve O, Beytanya’da, cüzamlı Simun’un evinde sofrada otururken, çok pahalı saf sümbül yağı içeren bir kaymaktaşına sahip olan bir kadın geldi; ve kaymak taşı kabını kırıp yağı O’nun başı üzerine döktü.

⁴Ve bazıları için için öfkelenip dediler: “Yağın, bu boş yere harcanışı ne için yapıldı?

⁵Çünkü bu, üç yüz dinardan fazlaya satılabilir ve yoksullara verilebilirdi.” Ve kadına karşı mırıldandılar.

⁶Ama İsa dedi: “Onu bırakın, neden onu rahatsız ediyorsunuz? O bana iyi bir iş yaptı.

⁷Çünkü yoksullar her zaman sizinle beraberdirler ve istediğiniz zaman onlara iyilik edebilirsiniz; ama ben her zaman sizinle beraber olmayacağım.

⁸O yapabildiğini yaptı. Gömülme için bedenimi yağlamak üzere önceden gelmiş oldu.

⁹Doğrusu size derim, bütün dünyanın her neresinde bu İncil ilân edilirse, bu kadının yaptığı da onun anılması için söz konusu edilecektir.”

¹⁰Ve Onikilerden biri olan Yahuda İskariyot, O’nu başkâhinlerin eline vermek üzere onlara gitti.

¹¹Onlar da bunu duyunca sevindiler ve kendisine para vermeyi vaat ettiler. O da uygun zamanda O’nu nasıl ele vereceğini arıyordu.

¹²Mayasız ekmek bayramının birinci gününde, Fısıh kurbanını kestikleri zaman, öğrencileri O’na dediler: “Fıshı yiyesin diye, gidip nerede hazırlamamızı istiyorsun?”

¹³O da öğrencilerinden ikisini gönderip onlara dedi:* “Şehre gidin ve sizi su testisi taşıyan bir adam karşılayacak; onu izleyin;

¹⁴Ve nereye girerse, evin sahibine deyin, ‘Öğretmen, öğrencilerimle birlikte Fıshı yiyeceğim konuk odası nerededir? diyor.’

¹⁵O da size üst katta döşenmiş, hazırlanmış büyük bir oda gösterecek; orada bizim için hazırlayın.”

¹⁶Öğrencileri de çıkıp gittiler ve şehre geldiler, kendilerine söylediği gibi buldular; ve Fıshı hazırladılar.

¹⁷Ve akşam olunca İsa Onikilerle birlikte geldi.*

¹⁸Ve sofrada oturup yerlerken İsa, “Doğrusu size derim, sizlerden biri, benimle birlikte yiyen biri, beni ele verecek” dedi.

¹⁹Onlar da kederlenmeye ve birer birer kendisine, “Ben miyim?” demeye başladılar; başka biri de, “Ben miyim?” dedi.

²⁰Ama O cevap verip onlara dedi: “Benimle birlikte sahana banan Onikilerden biridir.

²¹Gerçekten İnsanoğlu kendisi hakkında yazılmış olduğu gibi gidiyor; ama vay o adama ki, İnsanoğlu onun aracılığıyla ele verilmiş olur! O adam doğmamış olsaydı kendisi için iyi olurdu.”

²²Ve onlar yemek yerken, İsa ekmek aldı, kutsayıp kırdı ve onlara vererek, “Alın, yiyin; bu benim bedenimdir” dedi.

²³Ve kâseyi aldı, teşekkür sununca onlara verdi; hepsi de ondan içtiler.

²⁴Ve onlara dedi: “Bu benim kanımdır ki, birçokları için dökülen Yeni Antlaşma kanıdır.

²⁵Doğrusu size derim ki, Tanrı’nın krallığında onu yeni^a olarak içeceğim o güne dek, artık asmanın ürününden hiç içmeyeceğim.”

²⁶Ve bir ilâhi söyledikten sonra çıkıp zeytinlik dağına gittiler.

²⁷Ve İsa onlara dedi:* “Bu gece hepiniz bende tökezleyeceksiniz; çünkü yazılmıştır: ‘Çobanı vuracağım ve koyunlar dağılacaklar.’^b

²⁸Ama ben dirildikten sonra, sizden önce Galile’ye gideceğim.”

²⁹Ama Petrus O’na, “Eğer hepsi tökezleseler bile, yine de ben tökezlemem” dedi.

³⁰İsa da ona dedi: “Doğrusu sana derim ki bugün, bu gece, horoz iki kez ötmeden önce, sen beni üç kez inkâr edeceksin.”

³¹Ama Petrus daha çok hararetle,¹ “Eğer benim için, seninle birlikte ölmek gerekirse de seni asla inkâr etmem” dedi. Ve hepsi de aynı şekilde söylediler.

³²Ve Getsemane denilen bir yere geldiler; ve öğrencilerine, “Ben dua ederken siz burada oturun” dedi.*

³³Petrus’u, Yakub’u ve Yuhanna’yı beraberinde aldı;* ve dehşete düşmeye² ve pekçok sıkılmaya³ başladı.

³⁴Ve onlara dedi:* “Canım ölüm derecesinde çok kederlidir; burada kalın ve uyanık durun.”

³⁵Ve biraz ileriye gidip yere kapandı ve, ‘eğer mümkünse o saat kendisinden geçsin’ diye dua etti.

³⁶Ve dedi: “Abba, Baba; sana herşey mümkündür; bu kâseyi benden uzaklaştır; yine de benim istediğim değil, ama senin istediğin olsun.”

³⁷Ve gelip onları uyumakta buldu;* ve Petrus’a dedi:* “Simun, uyuyor musun? Bir saat uyanık duramadın mı?

³⁸Uyanık durup dua edin ki, denenmeye girmeyesiniz. Gerçekten ruh isteklidir, ama beden° zayıftır.”

³⁹Ve yine uzaklaşıp, aynı sözü söyleyerek dua etti.

⁴⁰Ve geri dönüp onları yine uyumakta buldu; çünkü onların gözleri ağırlaşmıştı; ve O’na ne cevap vereceklerini bilmiyorlardı.

⁴¹Ve üçüncü kez gelip onlara dedi:* “Artık uyumaya devam edin ve rahat edin. Yeter; saat geldi; işte, İnsanoğlu günahkârların eline veriliyor.

⁴²Kalkın, gidelim; işte, beni ele veren yaklaştı.”

⁴³Ve hemen, O daha konuşurken, Onikilerden biri olan Yahuda ve onunla birlikte, başkâhinler, yazıcılar ve ihtiyarlar tarafından gönderilmiş kılıçlı ve sopalı büyük bir kalabalık geldi.*

⁴⁴Şimdi, O’nu ele veren, “Kimi öpersem, O’dur; O’nu yakalayın ve güvenlik altında götürün” diye onlara bir işaret vermişti.

⁴⁵Ve gelip hemen O’na yaklaşarak, “Rabbi, Rabbi” dedi; ve O’nu hararetle öptü.

⁴⁶Onlar da ellerini üzerine atıp O’nu yakaladılar.

⁴⁷Ama yanında duranlardan biri, kılıcını çekip başkâhinin kölesine vurdu ve onun kulağını kopardı.

⁴⁸Ve İsa cevap verip onlara dedi: “Bir hayduta karşıymış gibi kılıçlar ve sopalarla mı beni yakalamaya çıktınız?

⁴⁹Her gün öğreterek tapınakta sizinle beraberdim ve beni yakalamadınız. Ama bu, Kutsal Yazılar yerine gelsin diye oluyor.”

⁵⁰Ve öğrencilerin hepsi O’nu bırakıp kaçtılar.

⁵¹Çıplak bedeni üzerine keten bez sarınmış bir genç O’nun ardından gidiyordu; ve genç adamlar onu yakaladılar;

⁵²Ama o, keten bezi bırakıp çıplak olarak onlardan kaçtı.

⁵³Ve İsa’yı başkâhine götürdüler. Ve bütün başkâhinler, ihtiyarlar ve yazıcılar orada O’nun¹ yanında bir araya geldiler.

⁵⁴Petrus da başkâhinin avlusunun içine kadar O’nu uzaktan izledi; ve memurlarla² birlikte oturup ateşin yanında ısınıyordu.

⁵⁵Şimdi, başkâhinler ve meclisin tamamı, İsa’yı ölüme çarptırmak için kendisine karşı tanıklık aradılar ve hiç bulmadılar.

⁵⁶Çünkü birçokları O’na karşı yalan tanıklık ettiler; ve tanıklıkları birbirinin aynısı değildi.

⁵⁷Bazıları da kalkıp O’na karşı yalan tanıklık ederek dediler:

⁵⁸“Biz O’nun, ‘elle yapılmış olan bu tapınağı yıkacağım ve üç günde elle yapılmamış başka birini bina edeceğim’ dediğini işittik.”

⁵⁹Ve böyle de tanıklıkları birbirinin aynısı değildi.

⁶⁰Ve başkâhin ortalıkta ayağa kalkıp İsa’ya sorarak dedi: “Sen hiç cevap vermiyor musun? Bunların sana karşı ettikleri tanıklık nedir?”³

⁶¹Ama O sustu ve hiç cevap vermedi. Başkâhin O’na yine sorup kendisine dedi:* “Övgüye lâyık Olan’nın⁴ Oğlu Mesih sen misin?”

⁶²İsa da dedi: “Benim. Ve İnsanoğlu’nun Kudret’in sağında oturduğunu ve göğün bulutlarıyla geldiğini göreceksiniz.”

⁶³Başkâhin de giysilerini yırtıp dedi:* “Artık tanıklara ne ihtiyacımız var?

⁶⁴Küfürü işittiniz; size nasıl görünür?” Ve onların hepsi, ölümü hak etti diye O’nu mahkûm ettiler.

⁶⁵Bazısı O’nun üzerine tükürmeye ve O’nun yüzünü örtüp yumruklamaya ve O’na, “Peygamberlik et” demeye başladılar; memurlar da O’nu tokatladılar.

⁶⁶Ve Petrus aşağıda, avludayken, başkâhinin hizmetçi kızlarından biri geldi;*

⁶⁷Ve Petrus’u ısınmakta görünce ona bakıp, “Sen de Nasıralı İsa’yla birlikteydin” dedi.*

⁶⁸Ama o, “Senin ne dediğini, ne biliyor ne de anlıyorum” diyerek inkâr etti. Ve kapının giriş yerine çıktı; ve horoz öttü.

⁶⁹Ve hizmetçi kız onu yine görüp yakında duranlara, “Bu onlardandır” demeye başladı.

⁷⁰O ise yine inkâr etti. Ve biraz sonra, yakında duranlar yine Petrus’a dediler: “Gerçekten sen onlardansın; çünkü sen de Galilelisin ve konuşman ona benziyor.”

⁷¹Ama o, lânet etmeye ve and etmeye başlayarak, “Sözünü ettiğiniz bu adamı tanımam” dedi.

⁷²Ve horoz ikinci kez öttü. Petrus da İsa’nın kendisine, “Horoz iki kez ötmeden önce, sen beni üç kez inkâr edeceksin” dediği sözü hatırladı; ve onun üzerinde düşünerek ağladı.

Bölüm 15

¹Ve sabahleyin hemen başkâhinler, ihtiyarlarla yazıcılar ve tüm meclisle birlikte bir danışma toplantısı yaparak, İsa’yı bağlayıp götürdüler ve O’nu Pilatus’a teslim ettiler.

²Ve Pilatus O’na, “Sen Yahudilerin Kralı mısın?” diye sordu. O da cevap verip kendisine, “Dediğin gibidir”¹ dedi.

³Ve başkâhinler O’nu birçok şeylerle² suçluyorlardı.

⁴Pilatus da yine O’na sorup dedi: “Sen hiç cevap vermiyor musun? Bak, sana karşı ne kadar çok şeyler hakkında tanıklık ediyorlar.”

⁵Ama İsa artık hiç cevap vermedi; öyle ki, Pilatus şaştı.

⁶Pilatus, bayramda kimi isterlerse, onlara bir tutukluyu salıverirdi.

⁷Ve ayaklanmada adam öldürmüş olan isyancılarla birlikte tutuklu bulunan Barabbas adında biri vardı.

⁸Ve kalabalık bağırarak, her zaman onlara ettiği gibi, kendilerine öyle etmesini dilemeye başladı.

⁹Ama Pilatus onlara cevap verip dedi: “Size Yahudiler’in Kralını salıvereyim, ister misiniz?”

¹⁰Çünkü başkâhinlerin O’nu kıskançlıktan dolayı teslim ettiklerini biliyordu.

¹¹Ama başkâhinler, daha ziyade Barabbas’ı kendilerine salıversin diye kalabalığı kışkırttılar.

¹²Ve Pilatus cevap verip yine onlara dedi: “Öyleyse Yahudilerin Kralı dediğiniz kişiye ne yapayım?”

¹³Ve onlar, “O’nu çarmıha ger!” diye yine bağırdılar.

¹⁴Pilatus da onlara dedi: “Neden, O ne kötülük yaptı?” Ama onlar, “O’nu çarmıha ger!” diye daha çok bağırdılar.

¹⁵Ve Pilatus kalabalığı hoşnut etmek isteyerek onlara Barabbas’ı salıverdi; İsa’yı da kırbaçladıktan sonra çarmıha gerilsin diye teslim etti.

¹⁶Askerler O’nu Pretoryum denilen vali konağına¹ götürdüler; ve bütün taburu bir araya çağırdılar.

¹⁷Ve O’na erguvani bir giysi giydirdiler ve dikenlerden bir taç örüp başına koydular.

¹⁸Ve O’nu selâmlamaya başladılar: “Selâm, ey Yahudiler’in Kralı!”

¹⁹Ve başına bir kamışla vurup üzerine tükürdüler ve önünde diz çöküp O’na eğildiler.

²⁰Ve O’nunla alay ettikten sonra erguvani giysiyi üzerinden çıkarıp O’na kendi giysilerini giydirdiler; ve O’nu çarmıha gersinler diye dışarı çıkarıp götürdüler.

²¹Kırdan gelip oradan geçen birini, İskender ile Rufus’un babası olan Kireneli Simun’u, O’nun çarmıhını taşısın diye zorladılar.

²²Ve O’nu Golgota denilen yere getirdiler; ki çevirisi yapıldığında, ‘Kafatası yeri’ demektir.

²³Ve içmek için O’na mür ile karışık şarap verdiler; ama almadı.

²⁴Ve O’nu çarmıha gerip giysilerini paylaştılar; kim ne alacak diye onlar üzerine kura attılar.

²⁵Ve üçüncü saatti;² O’nu çarmıha gerdiler.

²⁶Ve üst tarafta, O’nun şu suç yazısı yazılmıştı: ‘YAHUDİLERİN KRALI.’

²⁷Ve O’nunla birlikte iki haydutu çarmıha gerdiler; biri O’nun sağında, bir solunda.

²⁸“Ve kanunsuzlarla¹ sayıldı”^a diyen Kutsal Yazı yerine  geldi.

²⁹Ve oradan geçenler başlarını sallayarak O’na küfredip diyorlardı: “Hey, sen ki tapınağı yıkıp da onu üç günde bina edersin;

³⁰Kendini kurtar ve çarmıhtan in!”

³¹Aynı şekilde başkâhinler de, yazıcılarla birlikte kendi aralarında alay ederek dediler: “Başkalarını kurtardı, kendini kurtaramıyor.

³²İsrail’in Kralı, Mesih, şimdi çarmıhtan aşağı insin ki, görelim ve iman edelim.” Ve O’nunla birlikte çarmıha gerilmiş olanlar da O’na hakaret ettiler.

³³Altıncı saat olunca, dokuzuncu saate^b kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü.

³⁴Ve dokuzuncu saatte İsa yüksek sesle bağırarak dedi: “Eloi, Eloi, lama sabaktani?” ki çevirisi yapıldığında, “Tanrım, Tanrım, neden beni terkettin?”^c demektir.

³⁵Ve orada duranlardan bazıları bunu işitince, “İşte, İlya’yı çağırıyor” dediler.

³⁶Ve biri koşup bir süngeri sirkeyle doldurdu, bir kamışa takıp içmek üzere O’na vererek dedi: “Bırakın, görelim İlya onu aşağı indirmeye gelir mi?”

³⁷İsa yüksek bir ses çıkararak ruhu verdi.

³⁸Ve tapınağın perdesi yukardan aşağıya kadar yırtılıp ikiye ayrıldı.

³⁹Ve O’nun karşısında duran yüzbaşı, O’nun böyle bağırıp ruhu verdiğini görünce, “Gerçekten bu adam Tanrı’nın Oğluydu” dedi.

⁴⁰Uzaktan seyreden kadınlar da vardı; Magdalalı Meryem, küçük Yakup ile Yoses’in annesi Meryem ve Salome de onların arasındaydı.

⁴¹Hem de onlar, kendisi Galile’deyken O’nun ardından gitmiş ve O’na hizmet etmişlerdi. Ve O’nunla birlikte Yeruşalem’e çıkan daha birçok kadın vardı.

⁴²Ve artık akşam olunca, Hazırlık günü, yani Şabat günü öncesi olduğundan,

⁴³Meclisin saygın bir üyesi olan, hem de Tanrın krallığını bekleyen Arematealı Yusuf geldi; cesaret edip Pilatus’a gitti ve İsa’nın cesedini istedi.

⁴⁴Ve Pilatus, O’nun ölmüş olduğuna hayret etti; ve yüzbaşıyı çağırıp, “Çok önce mi öldü?” diye ona sordu.

⁴⁵Ve yüzbaşıdan öğrenince, cesedi Yusuf’a bağışladı.

⁴⁶O da keten bez satın aldı, O’nu indirip keten bezine sardı ve kayada oyulmuş bir mezara yatırdı; mezarın kapısına da bir taş yuvarladı.

⁴⁷Ve Magdalalı Meryem ile Yoses’in annesi Meryem,   O’ nun nereye yatırıldığını gördüler.

Bölüm 16

¹Ve Şabat günü geçince, Magdalalı Meryem, Yakub’un annesi Meryem ve Salome, gelip O’na sürmek için kokulu baharatlar satın aldılar.

²Ve haftanın ilk günü sabah çok erken, güneşin doğuşunda mezara geldiler.

³Ve kendi aralarında, “Mezarın kapısından taşı bize kim yuvarlayacak?” dediler.

⁴Ve baktıklarında taşın yuvarlanmış olduğunu gördüler; çünkü çok büyüktü.

⁵Ve mezara girerek, sağ tarafta beyaz kaftan giyinmiş genç bir adamı oturmakta gördüler ve çok şaşırdılar.¹

⁶Ama o, onlara dedi:* “Şaşırmayın; siz çarmıha gerilmiş olan Nasıralı İsa’yı arıyorsunuz. O dirildi; burada değil; işte, O’nu yatırdıkları yer.

⁷Ama gidin, O’nun öğrencilerine ve Petrus’a deyin ki, ‘O sizden önce Galile’ye gidiyor. Size bildirdiği gibi kendisini orada göreceksiniz.’”                                                 

⁸Onlar da çabucak çıkıp mezardan kaçtılar; çünkü onları titreme ve şaşkınlık almıştı; kimseye de bir şey söylemediler, çünkü korkmuşlardı.

⁹İsa, haftanın ilk günü sabah erkenden dirildiği zaman, önce kendisinden yedi cin kovmuş olduğu Magdalalı Meryem’e göründü.

¹⁰O gidip O’nunla birlikte bulunmuş olanlara haber verdi; onlar yas tutmakta ve ağlamaktaydılar.

¹¹Ve O’nun diri olduğunu ve kendisi tarafından görüldüğünü duyunca, onlar inanmadılar.

¹²Ve bu şeylerden sonra, onlardan ikisine, yürüyerek kıra giderlerken, başka bir biçimde açıklandı.

¹³Onlar da gidip geri kalanlara haber verdiler; onlara da inanmadılar.

¹⁴Daha sonra, sofrada otururlarken Onbirlere göründü; ve onların imansızlıklarını ve yürek katılığını ayıpladı; çünkü O’nu dirilmiş olarak görenlere inanmadılar.

¹⁵Ve onlara dedi: “Bütün dünyaya gidin, İncil’i bütün yaradılışa ilân edin.

¹⁶İman edip vaftiz olunan kurtulacaktır; ama iman etmeyen hüküm giyecektir.¹

¹⁷Ve iman edenleri şu belirtiler izleyecek: Benim adımla cinler kovacaklar; yeni dillerle konuşacaklar;

¹⁸Yılanlar tutup kaldıracaklar ve öldürücü herhangi bir şey içseler, onlara asla zarar vermeyecek; hastalar üzerine ellerini koyacaklar ve onlar iyi olacaklar.”

¹⁹Böylece Rab İsa onlara konuştuktan sonra göğe alındı ve Tanrın sağında oturdu.

²⁰Onlar da çıkıp her yerde vaaz ettiler; Rab onlarla birlikte işleyerek ardından izleyen belirtilerle² Söz’ü tasdik ediyordu. Amin.