İNCİL

YUHANNA

Bölüm 1

¹Başlangıçta Söz vardı ve Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı.

²O, başlangıçta Tanrı’yla birlikteydi.

³Her şey O’nun aracılığıyla var oldu; ve var olanlardan bir şey bile O’nsuz olmadı.

⁴Hayat O’ndaydı; ve hayat insanların nuruydu.

⁵Ve nur karanlıkta parlar; ve karanlık onu anlamadı.¹

⁶Tanrı’dan gönderilmiş, adı Yuhanna² olan bir adam vardı.

⁷O tanıklık için geldi ki, Nur hakkında tanıklık etsin, öyle ki bütün insanlar onun aracılığıyla iman etsin.

⁸Kendisi o Nur değildi, ama o Nur hakkında tanıklık etsin diye geldi.

⁹Gerçek Nur, dünyaya gelerek, her insanı aydınlatandı.³

¹⁰O, dünyadaydı ve dünya O’nun aracılığıyla var oldu ve dünya O’nu tanımadı.

¹¹Kendininkilere geldi ve kendininkiler O’nu kabul etmedi.

¹²Ama kendisini kabul edenlerin hepsine, O’nun adına iman edenlere, Tanrı’nın çocukları olma yetkisini verdi.

¹³Onlar ki, ne kandan, ne bedenin° isteğinden, ne de insanın isteğinden değil, ama Tanrı’dan doğdular.

¹⁴Ve Söz beden° olup aramızda konut kurdu;⁴ biz de O’nun yüceliğini, inayet^a ve gerçekle dolu olarak Baba’dan biricik doğmuş⁵ Olan’ın yüceliği olarak gördük.

¹⁵Yuhanna O’nun hakkında tanıklık etti; ve bağırarak dedi: “Benden sonra gelenin benden önceliği var, çünkü O benden önce vardı diye kendisinden söz ettiğim buydu.”

¹⁶Ve hepimiz O’nun doluluğundan aldık; ve inayet üzerine inayet.

¹⁷Çünkü Yasa Musa aracılığıyla verildi; İsa Mesih aracılığıyla inayet ve gerçek geldi.

¹⁸Hiçbir zaman, hiç kimse Tanrı’yı görmemiştir; Baba’nın bağrında bulunan, biricik doğmuş olan Oğul, kendisi O’nu bildirdi.

¹⁹Ve Yahudiler kendisine, “Sen kimsin?” diye sormak için Yeruşalem’den kâhinlerle Levilileri gönderdikleri zaman Yuhanna’nın tanıklığı şudur:

²⁰Ve o açıkça bildirdi ve inkâr etmedi; ve “Ben Mesih değilim” diye açıkça söyledi.

²¹Onlar da kendisine, “Öyleyse ne? Sen İlya mısın?” diye sordular; o da, “Değilim” dedi.* “Sen o peygamber misin?” Ve o, “Hayır” diye cevap verdi.

²²O zaman kendisine dediler: “Sen kimsin? Öyle ki, bizi gönderenlere bir cevap verelim; kendin hakkında ne diyorsun?”

²³“Ben Yeşaya peygamberin dediği gibi, ‘Rab’bin yolunu doğrultun’^a diye çölde bağıran birinin sesiyim” dedi.

²⁴Ve gönderilenler Ferisilerdendi.

²⁵Ve ona sorup kendisine dediler: “Öyleyse sen ne Mesih, ne İlya, ne de o peygamber değilsen, neden vaftiz ediyorsun?”

²⁶Yuhanna onlara cevap verip dedi: “Ben su ile vaftiz ediyorum; ama aranızda tanımadığınız biri duruyor;

²⁷Benden sonra gelen O’dur; O ki, benden önceliği vardır; ben O’nun çarığının bağını çözmeye lâyık değilim.”

²⁸Bu şeyler Ürdün ırmağı ötesinde, Beytabara’da,¹ Yuhanna’nın vaftiz ettiği yerde oldu.

²⁹Yuhanna ertesi gün İsa’nın kendisine geldiğini görüp dedi:* “İşte, dünyanın günahını alıp götüren Tanrı Kuzusu!

³⁰‘Benden sonra bir adam geliyor ki, O’nun benden önceliği vardır’ diye hakkında söylediğim O, budur; çünkü benden önceydi.

³¹Ve ben O’nu tanımazdım; ama O, İsrail’e açıklansın diye, onun için ben su ile vaftiz ederek geldim.”

³²Ve Yuhanna tanıklık edip dedi: “Ruh’un güvercin gibi gökten indiğini gördüm ve O’nun üzerinde durdu.

³³Ben O’nu tanımıyordum; ama suyla vaftiz etmek için beni gönderen, kendisi bana, ‘Ruh’un kimin üzerine inip durduğunu görürsen, Kutsal Ruh’la vaftiz eden O’dur’ dedi.

³⁴Ben de gördüm ve ‘Tanrı’nın Oğlu budur’ diye tanıklık  ettim.”

³⁵Ertesi gün yine Yuhanna ile öğrencilerinden ikisi orada duruyordu;

³⁶Ve İsa yürürken Yuhanna O’na bakarak, “İşte, Tanrı Kuzusu!” dedi.*

³⁷Ve iki öğrenci onu konuşurken duyup, İsa’nın ardından gittiler.

³⁸Ama İsa döndü ve onların kendisini izlediklerini görüp onlara, “Ne arıyorsunuz” dedi.* Onlar da O’na, “Rabbi

(ki çevirisi yapıldığında öğretmen demektir), sen nerede oturuyorsun?” dediler.

³⁹İsa onlara, “Gelin ve görün” dedi.* Gidip O’nun nerede oturduğunu gördüler ve o gün O’nunla kaldılar; saat on sularıydı.

⁴⁰Yuhanna’dan duyup da O’nun ardından giden iki kişiden biri, Simun Petrus’un kardeşi Andreas’tı.

⁴¹O, önce kendi kardeşi Simun’u bulup ona, “Mesih’i bulduk” dedi (ki çevirisi yapıldığında Hristos¹ demektir).

⁴²Ve onu İsa’ya götürdü. İsa da ona bakıp dedi: ‘Sen Yona oğlu Simun’sun; sen Kifas çağrılacaksın (ki, Petrus² diye çevrilir).

⁴³Ertesi gün İsa Galile’ye gitmek istedi; ve Filipus’u bulup ona, “Ardımdan gel” dedi.*

⁴⁴Şimdi, Filipus, Andreas’la Petrus’un şehri olan Beytsayda’dandı.

⁴⁵Filipus Natanael’i bulup ona dedi:* “Yasa’da Musa’nın ve peygamberlerin de kendisi hakkında yazdıkları Nazaret’ten olan Yusuf’un oğlu İsa’yı bulduk.”

⁴⁶Ve Natanael ona, “Nazaret’ten iyi bir şey çıkabilir mi?” dedi. Filipus ona, “Gel ve gör” dedi.*

⁴⁷İsa, Natanael’in kendisine doğru geldiğini görüp onun için, “İşte, kendisinde hile olmayan gerçek bir İsrailli!” dedi.*

⁴⁸Natanael O’na, “Beni nereden tanıyorsun?” dedi.* İsa cevap verip ona, “Filipus seni çağırmadan önce, sen incir ağacı altındayken seni gördüm” dedi.

⁴⁹Natanael cevap verip O’na, “Rabbi, sen Tanrı’nın Oğlusun, sen İsrail’in Kralısın!” dedi.*

⁵⁰İsa cevap verip ona dedi: “Seni incir ağacı altında gördüğümü sana söylediğim için mi inanıyorsun? Bunlardan daha büyük şeyler göreceksin.”

⁵¹Ve ona dedi:* “Doğrusu, doğrusu size derim, bundan sonra göğün açıldığını ve Tanrı’nın meleklerinin İnsanoğlu üzerinde yükselip indiklerini göreceksiniz.”

Bölüm 2

¹Ve üçüncü gün Galile’nin Kana şehrinde düğün oldu; ve İsa’nın annesi oradaydı;

²Hem de İsa ve öğrencileri düğüne çağrılmıştı.

³Ve şarap eksilince, İsa’nın annesi O’na, “Şarapları yok” dedi.

⁴İsa ona, “Kadın, bana ve sana ne?¹ Benim saatim daha gelmedi” dedi.*

⁵Annesi hizmetçilere, “Size ne derse, yapın” dedi.*

⁶Ve Yahudilerin paklanma töresine göre orada bulunan, her biri iki ya da üç metritis² alan, altı taş su küpü vardı.

⁷İsa onlara, “Küpleri suyla doldurun” dedi.* Ve onları ağızlarına kadar doldurdular.

⁸Ve onlara, “Şimdi küplerden çıkarıp ziyafet reisine götürün” dedi.* Onlar da götürdüler.

⁹Ama ziyafet reisi şarap olmuş suyu tadınca (ve onun nereden olduğunu bilmiyordu, ama suyu çıkarmış olan hizmetçiler biliyorlardı), ziyafet reisi güveyi çağırdı;*

¹⁰Ve ona dedi:* “Herkes önce iyi şarabı sofraya koyar ve sarhoş olduktan sonra bayağısını koyar; sen iyi şarabı şimdiye dek sakladın.”

¹¹Belirtilerin^a bu başlangıcını İsa, Galile’nin Kana şehrinde yaptı ve yüceliğini gösterdi; öğrencileri de O’na iman ettiler.

¹²Bundan sonra O ve annesi ve kardeşleri ve öğrencileri Kefernahum’a indiler; ve orada çok günler kalmadılar.

¹³Ve Yahudilerin Fısıh^b bayramı yakındı, İsa da Yeruşalem’e çıktı;

¹⁴Ve tapınakta sığır ve koyun ve güvercin satanlarla para değiştirenleri oturmakta buldu.

¹⁵Ve iplerden bir kamçı yapıp hepsini, hem koyunları hem de sığırları tapınaktan dışarı kovdu; para değiştirenlerin de paralarını döktü ve masalarını devirdi;

¹⁶Ve güvercin satanlara, “Bunları buradan kaldırın; Babamın evini bir ticaret evi yapmayın” dedi.

¹⁷Öğrencileri de, “Senin evinin gayreti beni yiyip bitirmiştir”^c diye yazılı olduğunu hatırladılar.

¹⁸Bunun için Yahudiler cevap verip O’na, “Mademki bu şeyleri yapıyorsun, bize ne belirti gösterirsin?” dediler.

¹⁹İsa cevap verip onlara dedi: “Bu tapınağı yıkın ve üç günde ben onu ayağa kaldırırım.”

²⁰Bunun üzerine Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı ve sen onu üç günde mi ayağa kaldıracaksın?” dediler.

²¹Ama O, bedeninin tapınağı hakkında söz etti.

²²Onun için ölülerden dirildiği zaman, öğrencileri bunu kendilerine söylemiş olduğunu hatırladılar; ve Kutsal Yazıya ve İsa’nın söylediği söze iman ettiler.

²³Ve Fısıhta, bayramda Yeruşalem’deyken, yapmakta olduğu belirtileri görerek birçokları O’nun adına iman ettiler.

²⁴Ama İsa kendisi, bütün insanları tanıdığı için kendisini onlara emanet etmedi;¹

²⁵Ve insan hakkında kimsenin tanıklığına ihtiyacı yoktu; çünkü kendisi insanın içinde ne olduğunu biliyordu.

Bölüm 3

¹Şimdi, Ferisilerden adı Nikodimos olan bir adam, Yahudilerin bir reisi vardı.

²Bu adam geceleyin İsa’ya gelip O’na dedi: “Rabbi, senin Tanrı’dan gelmiş bir öğretmen olduğunu biliyoruz; çünkü Tanrı kendisiyle olmadıkça hiç kimse senin yaptığın bu belirtileri yapamaz.”

³İsa cevap verip ona dedi: “Doğrusu, doğrusu sana derim, bir kimse yeniden¹ doğmadıkça Tanrı’nın krallığını göremez.”

⁴Nikodimos O’na dedi:* “İhtiyarken bir adam nasıl doğabilir? Annesinin rahmine ikinci kez girip doğabilir mi?”

⁵İsa cevap verdi: “Doğrusu, doğrusu sana derim, bir kimse sudan ve Ruh’tan doğmadıkça Tanrı’nın krallığına giremez.

⁶Bedenden° doğan bedendir;° ve Ruh’tan doğan ruhtur.

⁷Sana, ‘yeniden doğmalısınız’ dediğime şaşma.

⁸Rüzgar dilediği yerde eser ve onun sesini işitirsin, ama nereden gelip nereye gittiğini bilmezsin; Ruh’tan doğan herkes böyledir.”

⁹Nikodimos cevap verip O’na, “Bu şeyler nasıl olabilir?” dedi.

¹⁰İsa cevap verip ona dedi: “Sen İsrail’in öğretmenisin de bu şeyleri bilmiyor musun?

¹¹Doğrusu, doğrusu sana derim ki, bildiğimizi söylüyoruz ve gördüğümüze tanıklık ediyoruz; ve bizim tanıklığımızı kabul etmiyorsunuz.

¹²Eğer dünyaya ait şeyleri size söylediğimde inanmazsanız, göğe ait şeyleri söylersem nasıl inanacaksınız?

¹³Ve gökten inmiş olan İnsanoğlu’ndan başka hiç kimse göğe çıkmamıştır; O ki, göktedir.

¹⁴Ve Musa çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa, böylece İnsanoğlu’nun da yukarı kaldırılması gerekir;

¹⁵Öyle ki, O’na iman eden herkes mahvolmasın, ama sonsuz hayatı olsun.

¹⁶Çünkü Tanrı dünyayı öyle sevdi ki, biricik doğmuş olan Oğlu’nu verdi; öyle ki, O’na iman eden herkes mahvolmasın, ama sonsuz hayatı olsun.

¹⁷Çünkü Tanrı, dünyayı yargılasın diye değil, ama dünya O’nun aracılığıyla kurtulsun diye Oğlu’nu dünyaya gönderdi.

¹⁸O’na iman eden yargılanmaz; ama iman etmeyen zaten yargılanmıştır, çünkü Tanrı’nın biricik doğmuş olan Oğlu’nun adına iman etmemiştir.

¹⁹Ve yargı şudur ki, dünyaya nur geldi ve insanlar nurdan ziyade karanlığı sevdiler; çünkü onların işleri kötüydü.

²⁰Çünkü kötülük yapan herkes nurdan nefret eder ve işleri açığa çıkmasın diye nura gelmez.

²¹Ama gerçeği uygulayan kişi, işleri Tanrı’da yapılmış olduğu belli olsun diye nura gelir.”

²²Bu şeylerden sonra, İsa’yla öğrencileri Yahudiye diyarına geldiler; O da orada onlarla birlikte kalıp vaftiz ediyordu.

²³Ve Yuhanna da Salim yakınında Aynun’da vaftiz ediyordu, çünkü orada çok su vardı; ve gelip vaftiz oluyorlardı.

²⁴Çünkü Yuhanna henüz hapse atılmamıştı.

²⁵O zaman Yuhanna’nın öğrencileriyle bazı Yahudiler arasında paklanma¹ hakkında bir tartışma çıktı.

²⁶Onlar da Yuhanna’ya gelip kendisine dediler: “Rabbi, Ürdün ırmağı ötesinde seninle birlikte olan, kendisi için tanıklık ettiğin kişi, işte o vaftiz ediyor ve herkes O’na geliyor.”

²⁷Yuhanna cevap verip dedi: “Bir insan, kendisine gökten verilmedikçe hiçbir şey alamaz.

²⁸‘Ben Mesih değilim, ama O’nun önü sıra gönderildim’ dediğime siz kendiniz bana tanıklık edersiniz.

²⁹Gelinin sahibi kim ise, güvey odur; ama ayakta duran ve onu dinleyen güveyin dostu, güveyin sesinden dolayı çok sevinir;¹ onun için benim bu sevincim tamamlandı.

³⁰O’na büyümek, bana ise küçülmek gerektir.

³¹Yukarıdan gelen, hepsinden üstündür; yerden olan yerdendir ve yerden konuşur; gökten gelen hepsinden üstündür.

³²Ne görmüş ve işitmişse buna tanıklık eder ve tanıklığını kimse kabul etmez.

³³O’nun tanıklığını kabul eden, Tanrı’nın gerçek olduğuna mührünü basmıştır.

³⁴Çünkü Tanrı’nın gönderdiği kişi Tanrı’nın sözlerini söyler; çünkü Tanrı, Ruh’u ölçüyle vermez.

³⁵Baba Oğul’u sever ve her şeyi O’nun eline vermiştir.

³⁶Oğul’a iman edenin sonsuz hayatı vardır; ve Oğul’a itaat etmeyen² hayat görmeyecektir, ama Tanrı’nın gazabı onun üzerinde kalır.”

Bölüm 4

¹Böylece İsa Yuhanna’dan daha çok öğrenci edinip vaftiz ediyor diye Ferisilerin duyduğunu Rab öğrenince,

²(Gerçi İsa’nın kendisi değil, ama öğrencileri vaftiz ediyorlardı);

³Yahudiye’yi bırakıp yine Galile’ye gitti.

⁴Ve onun Samiriye’den geçmesi gerekiyordu.

⁵Onun için Yakub’un, kendi oğlu Yusuf’a vermiş olduğu toprağa yakın, Samiriye’nin Sihar denilen şehrine geldi.*

⁶Yakub’un kuyusu oradaydı. Bunun için İsa yolculuktan yorulmuş olarak, kuyunun başında öylece oturdu; saat  altı³ sularıydı.

⁷Samiriye’den bir kadın su çekmeye geldi.* İsa ona, “İçmek için bana su ver” dedi;*

⁸(Çünkü öğrencileri yiyecek satın almak için şehre gitmişlerdi).

⁹O zaman Samiriyeli kadın O’na dedi:* “Sen Yahudiyken, nasıl olur da bir Samiriyeli kadın olan benden içmek için su istersin?” Çünkü Yahudilerin Samiriyelilerle ilişkileri yoktur.

¹⁰İsa cevap verip ona dedi: “Eğer sen Tanrı’nın armağanını ve sana, ‘İçmek için bana su ver’ diyenin kim olduğunu bilseydin, sen O’ndan isterdin, O da sana diri su verirdi.”

¹¹Kadın O’na dedi:* “Efendi, su çekecek bir şeyin yok, kuyu da derin; öyleyse sende nereden diri su olur?

¹²Sen, bu kuyuyu bize veren ve kendisiyle oğulları ve davarları ondan içmiş olan atamız Yakup’tan daha büyük müsün?”

¹³İsa cevap verip ona dedi: “Bu sudan her içen yine susayacak;

¹⁴Ama benim kendisine vereceğim sudan her kim içerse sonsuza dek susamaz; ama kendisine vereceğim su, onda ebedi hayat için fışkıran bir su pınarı olacaktır.”

¹⁵Kadın O’na dedi:* “Efendi, bu suyu bana ver ki susamayayım, ne de su çekmek için buraya geleyim.”

¹⁶İsa ona, “Git, kocanı çağır ve buraya gel” dedi.*

¹⁷Kadın cevap verip, “Kocam yoktur” dedi. İsa ona, “Kocam yoktur diye iyi söyledin” dedi;*

¹⁸“Çünkü beş kocan vardı ve şimdi sendeki olan, kocan değildir; bunu doğru olarak söyledin.”

¹⁹Kadın O’na dedi:* “Efendi, görüyorum¹ ki, sen bir peygambersin.

²⁰Atalarımız bu dağda tapındılar; ve siz, tapınılması gereken yerin Yeruşalem’de olduğunu söylersiniz.”

²¹İsa ona dedi:* “Kadın, bana inan, saat geliyor ki, o zaman Baba’ya ne bu dağda, ne de Yeruşalem’de tapınacaksınız.

²²Siz bilmediğinize tapınıyorsunuz, biz bildiğimize tapınıyoruz; çünkü kurtuluş Yahudilerdendir.

²³Ama gerçek tapınanların Baba’ya ruhta ve gerçekte tapınacakları saat geliyor ve şimdidir; çünkü Baba da kendisine böyle tapınanları arar.

²⁴Tanrı Ruh’tur ve O’na tapınanların ruhta ve gerçekte tapınmaları gerektir.”

²⁵Kadın O’na, “Biliyorum ki, Hristos denilen Mesih gelecek; O gelince bize her şeyi bildirecektir” dedi.*

²⁶İsa ona, “Seninle konuşan ben, O’yum” dedi.*

²⁷Ve bunun üzerine öğrencileri geldiler ve O’nun bir kadınla konuşmakta olduğuna şaştılar; bununla beraber hiçbiri, “Ne arıyorsun?” ya da “Neden o kadınla konuşuyorsun?” demedi.

²⁸O zaman kadın su testisini bıraktı ve şehre gidip insanlara¹ dedi:

²⁹“Gelin, yaptığım bütün şeyleri bana söyleyen adamı görün; acaba Mesih bu mudur?”

³⁰Bu yüzden onlar şehirden çıkıp kendisine geliyorlardı.

³¹Bu arada öğrencileri, “Rabbi, ye” diyerek O’na rica ediyorlardı.

³²Ama O onlara, “Sizin bilmediğiniz benim yiyecek bir yemeğim var” dedi.

³³Bu nedenle öğrenciler birbirlerine, “Biri O’na yemek için birşey mi getirdi?” dediler.

³⁴İsa onlara dedi:* “Benim yemeğim, beni gönderenin isteğini yapmak ve O’nun işini tamamlamaktır.²

³⁵Siz, ürün biçmenin gelmesine daha dört ay var demiyor musunuz? İşte, size diyorum, gözlerinizi kaldırın ve tarlalara bakın; çünkü zaten biçilmek üzere ağarmışlar.

³⁶Ve hem eken hem de biçen birlikte sevinsinler diye, biçen karşılık alır ve sonsuz hayat için meyve toplar.

³⁷Çünkü, ‘Biri eker, başkası biçer’ sözü bunda doğrudur.

³⁸Ben sizi, emek vermediğinizi biçmeye gönderdim; başkaları emek verdiler ve siz onların emeğine girdiniz.”

³⁹Ama, “Yaptığım bütün şeyleri bana söyledi” diye tanıklık eden kadının sözünden dolayı o şehirden Samiriyelilerin birçoğu O’na iman ettiler.

⁴⁰Böylece Samiriyeliler O’na geldikleri zaman, onlarda kalması için kendisine yalvardılar; O da orada iki gün kaldı.

⁴¹Ve O’nun sözü üzerine daha birçokları iman etti.

⁴²Ve kadına dediler: “Bizim iman etmemiz artık senin söylemenden dolayı değildir; çünkü biz kendimiz işittik ve bunun gerçekten dünyanın kurtarıcısı Mesih’in kendisi olduğunu biliyoruz.”

⁴³Ama o iki günden sonra İsa oradan çıkıp Galile’ye gitti;

⁴⁴Çünkü İsa’nın kendisi, bir peygamberin kendi memleketinde saygınlığı olmadığına tanıklık etmişti.

⁴⁵Onun için Galile’ye geldiği zaman, bayramda O’nun Yeruşalem’de yaptığı bütün şeyleri görmüş olan Galileliler O’nu kabul ettiler; çünkü onlar da bayrama gitmişlerdi.

                ⁴⁶Böylece İsa, suyu şarap yaptığı Galile’nin Kana şehrine yine geldi. Ve orada, oğlu Kefernahum’da hasta olan bir saray görevlisi vardı.

⁴⁷Adam, İsa’nın Yahudiye’den Galile’ye gelmiş olduğunu duyunca yanına gitti ve inip oğlunu iyileştirsin diye O’na yalvardı; çünkü ölmek üzereydi.

⁴⁸O zaman İsa ona, “Belirtiler ve harikalar görmedikçe asla iman etmeyeceksiniz” dedi.

⁴⁹Saray görevlisi O’na, “Efendi, çocuğum ölmeden önce aşağı in!” dedi.*

⁵⁰İsa ona, “Git, oğlun yaşıyor” dedi.* Ve adam, İsa’nın kendisine söylediği söze iman edip gitti.

⁵¹Ama o daha inmekteyken köleleri onu karşılayıp, “Oğlun yaşıyor” diyerek, haber getirdiler.

⁵²O zaman onun iyileşmeye başladığı saati onlardan sordu. Onlar da kendisine, “Dün yedinci saatte¹ ateş onu bıraktı” dediler.

⁵³Böylece baba, İsa’nın kendisine, “Oğlun yaşıyor” dediği o saatte olduğunu anladı;² ve kendisiyle bütün ev halkı iman etti.

⁵⁴Bu, Yahudiye’den Galile’ye gelişinde, İsa’nın tekrar yapmış olduğu ikinci belirtidir.

Bölüm 5

¹Bu şeylerden sonra Yahudilerin bir bayramı vardı; ve İsa Yeruşalem’e çıktı.

²Ve Yeruşalem’de koyun kapısı yanında, İbranicede Beytesta denilen beş eyvanlı¹ bir havuz vardı.

³Bu eyvanlarda kör, topal, beden üyeleri kurumuş, hasta olanların büyük bir kalabalığı suyun çalkalanmasını bekleyerek yatıyordu.

⁴Çünkü belirli bir zamanda bir melek havuzun içine iner suyu çalkalardı; böylece, suyun çalkalanmasından sonra havuza ilk giren kimse, her ne hastalığa tutulduysa iyi olurdu.

⁵Ve orada otuz sekiz yıldır hasta olan bir adam vardı.

⁶İsa onu yatmakta görüp onun zaten uzun zamandır o durumda olduğunu bilerek kendisine, “İyi olmak ister misin?” dedi.*

⁷Hasta O’na cevap verdi: “Efendi, su çalkalandığı zaman beni havuzun içine koyacak bir kimsem yok; ve ben gelirken, başkası benden önce iniyor.”

⁸İsa ona, “Kalk, yatağını kaldır ve yürü” dedi.*

⁹Ve adam hemen iyi oldu, yatağını da kaldırıp yürüdü; ve o gün Şabat günü idi.

¹⁰Bunun için Yahudiler iyileşen kişiye, “Şabat günüdür, yatağını kaldırmak senin için yasal değildir” dediler.

¹¹Adam onlara cevap verdi: “Beni iyi eden, O bana, ‘Yatağını kaldır ve yürü’ dedi.”

¹²O zaman ona, “Sana yatağını kaldır ve yürü diyen adam kim?” diye sordular.

¹³Ama iyileşmiş olan kişi O’nun kim olduğunu bilmiyordu; çünkü o yerde kalabalık olduğundan İsa uzaklaşmıştı.

¹⁴Bu şeylerden sonra İsa onu tapınakta bulup ona, “İşte, iyi oldun; artık günah işleme ki, sana daha kötü bir şey olmasın” dedi.

¹⁵Adam gidip kendisini iyi edenin İsa olduğunu Yahudilere söyledi.

¹⁶Ve bu yüzden Yahudiler İsa’ya zulmediyorlardı; ve onu öldürmeye çalışıyorlardı; çünkü bu şeyleri Şabat gününde yapıyordu.

¹⁷Ama İsa onlara cevap verdi: “Babam şimdiye dek çalışmaktadır, ben de çalışıyorum.”

¹⁸Böylece Yahudiler O’nu bu yüzden öldürmeye daha çok çalışıyorlardı;¹ çünkü yalnız Şabat gününü bozmakla kalmadı, ama kendisini Tanrı’ya eşit kılarak, Tanrı’nın kendi Babası olduğunu da söyledi.

¹⁹Bunun için İsa cevap verip onlara dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim, Baba’nın yaptığını gördüğü şeylerden başka Oğul kendiliğinden hiçbir şey yapamaz; çünkü O her ne yaparsa, Oğul da aynı şekilde o şeyleri yapar.

²⁰Çünkü Baba Oğul’u sever ve kendisinin yapmış olduğu bütün şeyleri O’na gösterir; ve siz şaşasınız diye O’na bunlardan daha büyük işler gösterecektir.

²¹Çünkü Baba nasıl ölüleri diriltip onlara hayat veriyorsa, Oğul da öylece istediği kimselere hayat verir.

²²Çünkü Baba hiç kimseyi yargılamaz, ama tüm yargılamayı Oğul’a vermiştir.

²³Öyle ki, herkes Baba’yı onurlandırdığı gibi Oğul’u onurlandırsın.² Oğul’u onurlandırmayan, O’nu gönderen Baba’yı onurlandırmaz.

²⁴Doğrusu, doğrusu size derim ki, benim sözümü işitenin ve beni gönderene iman edenin sonsuz hayatı vardır ve yargıya³ gelmez; ama ölümden hayata geçmiştir.

²⁵Doğrusu, doğrusu size derim ki, ölülerin Tanrı’nın Oğlu’nun sesini işitecekleri saat geliyor ve şimdidir; ve işitenler yaşayacaklardır.

²⁶Çünkü Baba’nın kendisinde hayat olduğu gibi, böylece Oğul’a da kendisinde hayat olmayı verdi.

²⁷Ve O’na yargılama yetkisini de verdi, çünkü O İnsanoğlu’dur.

²⁸Buna şaşmayın; çünkü mezarda olanların hepsinin O’nun sesini işitecekleri saat geliyor;

²⁹Ve iyilik işleyenler hayat dirilişine ve kötülük işleyenler yargı dirilişine çıkacaklardır.

³⁰Ben kendiliğimden hiçbir şey yapamam; işittiğim gibi yargılarım ve benim yargım adildir; çünkü ben kendi isteğimi değil, ama beni gönderen Baba’nın isteğini ararım.

³¹Eğer kendim için ben tanıklık edersem, tanıklığım doğru değildir.

³²Benim için tanıklık eden başka biri vardır; ve onun benim için ettiği tanıklığın doğru olduğunu bilirim.

³³Siz Yuhanna’ya adamlar gönderdiniz ve o gerçeğe tanıklık etti.

³⁴Ama ben insandan tanıklık kabul etmem; ama kurtulasınız diye bu şeyleri size söylüyorum.

³⁵O, yanan ve ışık saçan lâmbaydı;¹ ve siz onun ışığında bir süre² için sevinmek istediniz.

³⁶Ama benim Yuhanna’nınkinden daha büyük tanıklığım vardır; çünkü tamamlamam için Baba’nın bana verdiği işler, yaptığım şu işlerin kendileri, Baba’nın beni gönderdiğine tanıklık ediyorlar.

³⁷Ve beni gönderen Baba kendisi benim için tanıklık etmiştir. Siz hiçbir zaman ne O’nun sesini işittiniz, ne de O’nun suretini³ gördünüz.

³⁸Ve O’nun sözü sizin içinizde durmuyor; çünkü O’nun gönderdiği kişiye iman etmiyorsunuz.

³⁹Kutsal Yazıları araştırıyorsunuz; çünkü onlarda sonsuz hayata sahip olduğunuzu sanıyorsunuz; ve benim hakkımda tanıklık edenler onlardır;

⁴⁰Ve hayatınız olsun diye siz bana gelmek istemiyorsunuz.

⁴¹İnsanlardan yücelik kabul etmiyorum.

⁴²Ama ben sizi bilirim ki, kendinizde Tanrı sevgisi yoktur.

⁴³Ben Babam’ın adıyla geldim ve beni kabul etmiyorsunuz; eğer başka birisi kendi adıyla gelirse, onu kabul edeceksiniz.

⁴⁴Birbirinizden yücelik kabul eden ve tek olan Tanrı’dan gelen yüceliği aramayan sizler, nasıl iman edebilirsiniz?

⁴⁵Sanmayın ki, sizi Baba’nın önünde ben suçlayacağım; sizi suçlayan biri var, kendisine umut bağladığınız Musa!

⁴⁶Çünkü Musa’ya iman etmiş olsaydınız, bana iman etmiş olurdunuz; çünkü o benim hakkımda yazmıştır.

⁴⁷Ama onun yazılarına iman etmezseniz, benim sözlerime nasıl iman edeceksiniz?”

Bölüm 6

¹Bu şeylerden sonra İsa Galile (Taberiya) denizinin karşı yakasına¹ gitti.

²Ve büyük bir kalabalık O’nun ardından gidiyordu; çünkü hastalar üzerinde O’nun yaptığı belirtileri^a görüyorlardı.

³Ve İsa dağa çıkıp orada öğrencileriyle birlikte oturdu.

⁴Yahudilerin bayramı olan Fısıh yakındı.

⁵O zaman İsa gözlerini kaldırıp büyük bir kalabalığın kendisine geldiğini görünce Filipus’a, “Bunlar yesinler diye nereden ekmek^b satın alalım?” dedi.*

⁶Ama bunu, onu sınamak için söyledi; çünkü kendisi ne yapacağını biliyordu.

⁷Filipus O’na cevap verdi: “Her biri az bir miktar alsın diye iki yüz dinarlık^c ekmek bile yetmez.”

⁸Öğrencilerinden biri, Simun Petrus’un kardeşi Andreas, O’na dedi:*

⁹“Burada beş arpa ekmeğiyle iki küçük balığı olan bir çocuk var; ama bu kadar çok halk için bunlar nedir?”

¹⁰Ve İsa, “Halkı yere oturtun” dedi. Şimdi, o yerde çok ot vardı. Böylece, sayıca beş bin kadar olan adamlar yere oturdular.

¹¹Ve İsa ekmekleri aldı ve teşekkür sunarak öğrencilere,  öğrenciler de oturanlara dağıttı; aynı şekilde küçük balıklardan da istedikleri kadar dağıttı.

¹²Ve onlar doyunca, İsa öğrencilerine dedi:* “Artakalan parçaları toplayın; öyle ki, hiçbir şey ziyan olmasın.”²

¹³Böylece onları topladılar ve yiyenlerden artakalan o beş arpa ekmeğinin parçalarından on iki el sepeti doldurdular.

¹⁴O zaman adamlar, İsa’nın yaptığı belirtiyi görünce, “Gerçekten dünyaya gelecek olan peygamber budur” dediler.

¹⁵Onun için İsa, onların kendisini kral yapmak için gelip zorla götürmek¹ üzere olduklarını bilerek tek başına yine dağa çekildi.

¹⁶Ve akşam olunca, öğrencileri denize indiler;

¹⁷Kayığa binerek denizin karşı yakasına, Kefernahum’a gidiyorlardı. Ve zaten karanlık basmıştı; İsa da henüz yanlarına gelmemişti;

¹⁸Ve deniz, esen güçlü bir rüzgarın etkisiyle kabarıyordu.

¹⁹Böylece yirmibeş ya da otuz ok atımı^a kadar kürek çekince, İsa’nın deniz üzerinde yürüyerek kayığa yaklaştığını gördüler; ve korktular.

²⁰Ama O onlara, “Benim, korkmayın” dedi.*

²¹O zaman O’nu kayığa almak istediler; kayık ise hemen gitmekte oldukları karaya vardı.

²²Ertesi gün denizin öbür yakasında duran kalabalık, orada onun öğrencilerinin bindiği² küçük kayıktan başka bir kayığın bulunmadığını ve İsa’nın öğrencileriyle birlikte o küçük kayığa binmediğini, ama öğrencilerinin yalnız olarak gittiklerini gördüler.³

²³(Ama Rab’bin teşekkür etmesinden sonra ekmek yedikleri yerin yakınına Taberiye’den başka küçük kayıklar geldi);

²⁴Onun için kalabalık İsa’nın ve öğrencilerinin orada olmadığını görünce, onlar da kayıklara binip İsa’yı arayarak Kefernahum’a geldiler.

²⁵Ve O’nu denizin öbür yakasında bulunca kendisine, “Rabbi, buraya ne zaman geldin?” dediler.

²⁶İsa onlara cevap verip dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim, mucizeler^b gördüğünüzden dolayı değil, ama ekmekten yiyip doyduğunuzdan dolayı beni arıyorsunuz.

²⁷Yok olup giden yiyecek için değil, ama sonsuz hayata kalıcı olan yiyecek için çalışın ki, onu size İnsanoğlu verecektir; çünkü Baba Tanrı O’na mührünü basmıştır.”

²⁸O zaman O’na, “Tanrı’nın işlerini işlemek için biz ne yapalım?” dediler.

²⁹İsa cevap verip onlara dedi: “Tanrı’nın işi şudur ki, O’nun gönderdiği kişiye iman edesiniz.”

³⁰Bunun üzerine O’na dediler: “O zaman görüp sana iman edelim diye, sen ne belirti yapıyorsun? Ne işliyorsun?

³¹Atalarımız çölde man^a yediler; yazılmış olduğu gibi, ‘Yemek için onlara gökten ekmek verdi.’”^b

³²Bunun için İsa onlara dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim, gökten ekmeği size Musa vermedi; ama gökten gerçek ekmeği size Babam verir.

³³Çünkü Tanrı’nın ekmeği, gökten inen ve dünyaya hayat verendir.”

³⁴Bunun için O’na, “Ya Rab, bize bu ekmeği her zaman ver” dediler.

³⁵Ve İsa onlara dedi: “Hayat ekmeği benim; bana gelen asla acıkmaz ve bana iman eden asla, hiçbir zaman susamaz.

³⁶Ama ben size dedim ki, beni gördünüz, yine de iman etmiyorsunuz.

³⁷Baba’nın bana verdiklerinin hepsi bana gelecektir; ve bana geleni asla dışarı atmam.

³⁸Çünkü kendi isteğimi değil, ama beni gönderenin isteğini yapmak için gökten indim.

³⁹Ve beni gönderen Baba’nın isteği şudur ki, bütün bana verdiklerinden hiçbirini kaybetmeyeyim, ama son günde onu dirilteyim.

⁴⁰Ve beni gönderenin isteği şudur ki, Oğul’u gören ve  O’na iman eden herkesin sonsuz hayatı olsun; ve son günde ben onu dirilteceğim.”

⁴¹Bunun üzerine Yahudiler, “Gökten inmiş olan ekmek Benim” dediği için O’nun hakkında mırıldanıyorlardı.

⁴²Ve dediler: “Annesini ve babasını tanıdığımız Yusuf oğlu İsa bu değil mi? O zaman nasıl, ‘Ben gökten indim’ diyor?”

⁴³Onun için İsa cevap verip onlara dedi: “Kendi aranızda mırıldanmayın.

⁴⁴Beni gönderen Baba çekmedikçe hiç kimse bana gelemez; ve son günde ben onu dirilteceğim.

⁴⁵Peygamberlerde yazılıdır, ‘Ve hepsi Tanrı tarafından öğretilmiş olacaklar.’^a Onun için Baba’dan işiten ve öğrenen herkes bana gelir.

⁴⁶Baba’yı herhangi bir kimse görmüş demek değildir, ancak Tanrı’dan olan, Baba’yı o görmüştür.

⁴⁷Doğrusu, doğrusu size derim, bana iman edenin sonsuz hayatı vardır.

⁴⁸Hayat ekmeği benim.

⁴⁹Atalarınız çölde manı yediler ve öldüler.

⁵⁰Bir kimse ondan yesin ve ölmesin diye, gökten inen ekmek budur.

⁵¹Gökten inmiş olan diri ekmek Ben’im; eğer bir kimse bu ekmekten yerse, sonsuza dek yaşayacaktır; ve dünyanın hayatı için benim vereceğim ekmek de kendi etimdir.”

⁵²Onun için Yahudiler, “Bu kişi yemek için kendi etini bize nasıl verebilir?” diyerek birbirleriyle çekişiyorlardı.

⁵³Bunun üzerine İsa onlara dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim, İnsanoğlu’nun etini yemedikçe ve kanını içmedikçe sizde hayat yoktur.

⁵⁴Benim etimi yiyenin ve kanımı içenin sonsuz hayatı vardır; ve son günde ben onu dirilteceğim.

⁵⁵Çünkü benim etim gerçekten yiyecek ve kanım gerçekten içecektir.

⁵⁶Benim etimi yiyen ve kanımı içen bende kalır ve ben onda.

⁵⁷Diri olan Baba beni gönderdiği ve ben Baba’dan dolayı¹ yaşadığım gibi, beni yiyen de, benden dolayı o da yaşayacaktır.

⁵⁸Gökten inmiş olan ekmek budur; atalarınızın man yiyip¹ öldükleri gibi değil; bu ekmeği yiyen sonsuza dek yaşar.”

⁵⁹Bu şeyleri Kefernahum’da öğretirken, havrada söyledi.

⁶⁰Bunun için öğrencilerinden birçoğu bunu işitince, “Bu söz çetindir; onu kim işitebilir?” dediler.

⁶¹Ama İsa, öğrencilerinin bunun hakkında mırıldandıklarını içinden bilerek onlara dedi: “Bu sizi tökezlendiriyor² mu?

⁶²Ya eğer İnsanoğlu’nun önceden bulunduğu yere çıktığını görürseniz...?

⁶³Hayat veren Ruh’tur; beden° hiçbir şeye yaramaz; size söylediğim sözler ruhtur ve hayattır.

⁶⁴Ama sizden bazıları var ki, iman etmiyorlar.” Çünkü İsa, iman etmeyenlerin kimler olduğunu ve kendisini ele verecek olanın kim olduğunu başlangıçtan biliyordu.

⁶⁵Ve dedi: “Bunun için size dedim ki, ‘Babamdan kendisine verilmedikçe hiç kimse bana gelemez.’”

⁶⁶O andan sonra öğrencilerinden birçoğu geri döndüler ve artık O’nunla yürümediler.

⁶⁷Onun için İsa Onikilere, “Siz de mi gitmek istiyorsunuz?” dedi.

⁶⁸Bunun üzerine Simun Petrus O’na cevap verdi: “Ya Rab, biz kime gidelim? Sonsuz hayat sözleri sendedir.

⁶⁹Biz de iman ettik ve biliyoruz ki, sen diri Tanrı’nın Oğlu Mesih’sin.”

⁷⁰İsa onlara, “Siz Onikileri ben seçmedim mi? Ve sizden biri İblistir” diye cevap verdi.

⁷¹Ama³ O, İskaryotlu Simun’un oğlu Yahuda’dan söz etti; çünkü Onikilerden biri olup O’nu ele verecek olan oydu.

Bölüm 7

¹Ve bu şeylerden sonra İsa Galile’de dolaşıyordu; çünkü Yahudiler O’nu öldürmeye çalıştıkları için Yahudiye’de dolaşmak istemiyordu.

²Şimdi, Yahudilerin Çardaklar bayramı yakındı.

³Bunun için kardeşleri O’na dediler: “Buradan ayrıl ve Yahudiye’ye git ki, öğrencilerin de yaptığın işleri görsünler.

⁴Çünkü kendisinin açıkça tanınmasını isteyen hiçbir kimse gizlide birşey yapmaz. Eğer sen bu şeyleri yapıyorsan, kendini dünyaya göster.”

⁵Çünkü kardeşleri bile O’na iman etmiyorlardı.

⁶Bunun üzerine İsa onlara dedi:* “Benim vaktim daha gelmedi; ama sizin vaktiniz her zaman uygundur.

⁷Dünya sizden nefret edemez; ama benden nefret eder, çünkü ben, onun işleri kötüdür diye onun hakkında tanıklık ediyorum.

⁸Siz bu bayrama çıkın; ben bu bayrama henüz çıkmam, çünkü benim vaktim daha tamam olmamıştır.”

⁹Ve bu şeyleri onlara söyleyerek, Galile’de kaldı.

¹⁰Ama kardeşleri bayrama çıkınca, o zaman kendisi de açıkça değil de, sanki gizlice imiş gibi çıktı.

¹¹Onun için Yahudiler O’nu bayramda arayıp, “O nerede?” dediler.

¹²Ve kalabalıklar arasında O’na ilişkin çok mırıldanma vardı. Bazıları, “O iyidir” dediler; başkaları ise, “Hayır; ama halkı saptırıyor” dediler.

¹³Bununla beraber, Yahudilerin korkusundan dolayı hiç kimse O’nun hakkında açıkça söz etmiyordu.

¹⁴Ama daha bayramın ortasıyken, İsa tapınağa çıkıp öğretiyordu.

¹⁵Ve Yahudiler, “Bu kişi öğrenmeden nasıl bilgi sahibi¹ oluyor?” diyerek hayret ediyorlardı.

¹⁶İsa onlara cevap verip dedi: “Öğretişim benim değil, ama beni gönderenindir.

¹⁷Eğer bir kimse O’nun isteğini yapmayı arzu ederse, öğretişimin Tanrı’dan mı olduğunu, yoksa kendiliğimden mi konuştuğumu bilecektir.

¹⁸Kendiliğinden konuşan kendi yüceliğini arar; ama kendisini gönderenin yüceliğini arayan, O doğrudur ve O’nda haksızlık yoktur.

¹⁹Musa size Yasa’yı vermedi mi? Yine de hiçbiriniz Yasa’yı yapmıyor.¹ Neden beni öldürmeye çalışıyorsunuz?”

²⁰Kalabalık cevap verip, “Sende cin var, kim seni öldürmeye çalışıyor?” dedi.

²¹İsa cevap verip onlara dedi: “Ben bir iş yaptım ve hepiniz şaşıyorsunuz.

²²Bunun için Musa size sünneti verdi (değil ki, o Musa’dandır, ama atalardandır); ve siz Şabat günü bir adamı sünnet edersiniz.

²³Eğer Musa’nın Yasa’sı bozulmasın diye, Şabat günü bir adam sünnet oluyorsa, Şabat günü bir adamı tamamen iyileştirdiğim için mi bana kızıyorsunuz?

²⁴Görünüşe göre yargılamayın; ama doğru² yargı yürütün.”

²⁵Bunun üzerine Yeruşalemlilerden bazıları dediler: “Öldürmeye çalıştıkları kişi bu değil mi?

²⁶Ve işte, açıkça konuşuyor da O’na bir şey demiyorlar. Acaba bunun gerçekten Mesih olduğunu reisler gerçekten fark ettiler mi?

²⁷Ama biz bu kişinin nereden olduğunu biliyoruz; oysa Mesih geldiği zaman O’nun nereden olduğunu kimse bilmez.”

²⁸O zaman İsa öğreterek tapınakta bağırıp dedi: “Hem beni tanıyorsunuz, hem de nereden olduğumu biliyorsunuz; ve ben kendiliğimden gelmedim, ama beni gönderen gerçektir, O’nu siz tanımıyorsunuz.

²⁹Ama ben O’nu tanırım; çünkü ben O’ndanım ve beni O gönderdi.”

³⁰Bunun üzerine O’nu yakalamaya çalışıyorlardı; ama kimse O’nun üzerine el atmadı, çünkü O’nun saati henüz gelmemişti.

³¹Ama kalabalıktan birçoğu O’na iman etti; ve “Mesih gelince, bunun yaptığı bu belirtilerden daha fazlasını mı yapacak” dediler.

³²Ferisiler, kalabalığın O’nun hakkında bu şeyleri mırıldandıklarını işittiler; ve Ferisilerle başkâhinler O’nu yakalamak için memurlar gönderdiler.

³³Bunun üzerine İsa onlara dedi: “Kısa bir süre daha sizinle beraberim ve beni gönderene gideceğim.

³⁴Beni arayacaksınız ve bulmayacaksınız; ve benim bulunduğum yere siz gelemezsiniz.”

³⁵Bunun için Yahudiler kendi aralarında dediler: “O nereye gidecek¹ ki, biz O’nu bulmayacağız? Yunanlılar arasına dağılmış olanlara gidecek de Yunanlılara mı öğretecek?

³⁶‘Beni arayacaksınız ve bulmayacaksınız; ve benim bulunduğum yere siz gelemezsiniz’ dediği bu söz nedir?”

³⁷Bayramın sonuncu büyük gününde İsa ayağa kalktı ve bağırıp dedi: “Eğer bir kimse susarsa, bana gelsin ve içsin.

³⁸Kutsal Yazı’nın dediği gibi, bana iman edenin içinden diri su ırmakları akacaktır.”^a

³⁹Ama bunu, kendisine iman edenlerin alacakları Ruh’la ilgili olarak söyledi; çünkü Kutsal Ruh henüz verilmemişti; çünkü İsa henüz yüceltilmemişti.

⁴⁰Bunun için kalabalıktan birçoğu bu sözü işitince, “Gerçekten bu, o peygamberdir” dediler.

⁴¹Başkaları, “Bu Mesih’tir” dediler; başkaları da dediler: “O zaman Mesih Galile’den mi gelir?

⁴²Kutsal Yazı, ‘Mesih Davut’un soyundan ve Davut’un olduğu Beytlehem köyünden gelir’^b dememiş midir?”

⁴³Böylece O’ndan dolayı kalabalık arasında ayrılık oldu.

⁴⁴Ve onlardan bazıları O’nu yakalamak istediler, ama hiç kimse O’na el atmadı.

⁴⁵Bunun üzerine memurlar, başkâhinlerle Ferisilere geldiler; onlar da memurlara, “Neden O’nu getirmediniz?” dediler.

⁴⁶Memurlar, “Hiçbir zaman insan böyle, bu adam gibi konuşmamıştır” diye cevap verdiler.

⁴⁷Bunun için Ferisiler onlara cevap verdiler: “Siz de mi aldatıldınız?

⁴⁸Reislerden ya da Ferisilerden hiçbirisi O’na iman etti mi?

⁴⁹Ama Yasa’yı bilmeyen bu halk¹ lânetlidir.”

⁵⁰(Onlardan biri olup, geceleyin İsa’ya gelmiş olan) Nikodimos onlara dedi:*

⁵¹“Yasa’mız, önce kendisini dinlemedikçe ve ne yaptığını bilmedikçe insanı yargılar mı?”

⁵²Cevap verip ona dediler: “Sen de mi Galile’densin? Araştır ve bak ki, Galile’den peygamber çıkmaz.”²

⁵³Ve herkes kendi evine gitti.

Bölüm 8

¹Ama İsa Zeytinlik dağına gitti.

²Ve sabah erkenden³ yine tapınağa geldi ve bütün halk O’nun yanına geldi; ve oturup onlara öğretmekteydi.

³Ve yazıcılarla Ferisiler O’na, zinada yakalanmış bir kadın getirdiler; ve onu ortaya koyarak,

⁴Kendisine dediler: “Öğretmen, bu kadın tam zina işlemekteyken yakalanmıştır.

⁵Şimdi Musa, Yasa’da bu gibilerin taşlanmasını bize emretmiştir; onun için sen ne dersin?”

⁶Ama bunu, O’nu suçlayacak birşeyleri olsun diye, kendisini deneyerek söylediler. Oysa İsa eğilmiş, parmağıyla yerde yazı yazıyordu.

⁷Ama kendisine sormaya devam edince doğruldu ve onlara, “Aranızda günahsız olan, ona ilk taşı o atsın” dedi.

⁸Ve yine eğilip yerde yazı yazdı.

⁹Ama onlar bunu işitince ve vicdanları tarafından suçlanmış⁴ olunca, yaşlılardan başlayarak sonuncusuna dek birer birer çıktılar; ve İsa tek başına kaldı, kadın da ortada duruyordu.

¹⁰Ve İsa doğrulup kadından başka kimseyi görmeyince ona, “Kadın, o suçlayanların nerede? Kimse seni mahkûm etmedi mi?” dedi.

¹¹O da, “Hiç kimse, ya Rab” dedi. Ve İsa ona, “Ne de ben seni mahkûm ederim; git ve artık günah işleme” dedi.

¹²Böylece İsa yine onlara konuşup dedi: “Ben dünyanın nuruyum; benim ardımdan gelen asla karanlıkta yürümez, ama hayat nuruna sahip olur.”

¹³Bunun için Ferisiler O’na, “Sen kendin hakkında tanıklık ediyorsun; tanıklığın doğru değildir” dediler.

¹⁴İsa cevap verip onlara dedi: “Ben kendim hakkında tanıklık etsem bile, tanıklığım doğrudur; çünkü ben nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi bilirim; ama siz nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi bilmezsiniz.

¹⁵Siz bedene° göre yargılıyorsunuz; ben hiç kimseyi yargılamam.

¹⁶Ve eğer ben yargılasam da, benim yargım doğrudur; çünkü ben yalnız değilim, ama ben ve beni gönderen  Baba.

¹⁷Ve sizin Yasanızda da, iki adamın tanıklığı doğrudur diye yazılmıştır.

¹⁸Kendim hakkında tanıklık eden benim; ve beni gönderen Baba da benim hakkımda tanıklık eder.”

¹⁹O zaman O’na, “Baban nerede?” dediler. İsa cevap verdi: “Siz ne beni tanırsınız, ne de Babam’ı; eğer beni tanımış olsaydınız, Babam’ı da tanımış olurdunuz.”

²⁰İsa bu sözleri tapınakta öğretirken hazinede¹ söyledi; ve kimse O’nu yakalamadı, çünkü saati henüz gelmemişti.

²¹Böylece İsa yine onlara dedi: “Ben gidiyorum ve siz beni arayacaksınız ve günahınız içinde öleceksiniz; benim gittiğim yere siz gelemezsiniz.”

²²Bunun için Yahudiler dediler: “Acaba O kendini öldürecek mi ki, ‘Benim gittiğim yere siz gelemezsiniz’ diyor?”

²³Ve onlara dedi: “Siz aşağıdansınız, ben yukarıdanım; siz bu dünyadansınız, ben bu dünyadan değilim.

²⁴Bundan ötürü size, ‘Günahlarınız içinde öleceksiniz’ dedim; çünkü benim O olduğuma² iman etmezseniz, günahlarınız içinde öleceksiniz.”

²⁵Bunun için O’na, “Sen kimsin?” dediler. İsa da onlara dedi: “Başlangıçtan size söylediğim tam o kişiyim.

²⁶Sizinle ilgili söyleyecek ve yargılayacak çok şeylerim var; ama beni gönderen gerçektir ve ben O’ndan işittiklerimi dünyaya söylüyorum.”

²⁷Kendilerine Baba’dan söz ettiğini anlamadılar.

²⁸Bunun için İsa onlara dedi: “İnsanoğlu’nu yukarı kaldırdığınızda, o zaman benim O olduğumu ve kendiliğimden hiçbir şey yapmadığımı bileceksiniz; ama bu şeyleri Baba’nın bana öğrettiği gibi söylüyorum.

²⁹Ve beni gönderen benimledir; Baba beni yalnız bırakmadı; çünkü ben her zaman O’nu hoşnut eden şeyleri yapıyorum.”

³⁰Bu şeyleri söylerken birçokları O’na iman ettiler.

                ³¹O zaman İsa, kendisine iman etmiş olan Yahudilere dedi: “Eğer benim sözümde durursanız, gerçekten benim öğrencilerimsiniz;

³²Ve gerçeği bileceksiniz, gerçek de sizi özgür kılacak.”

³³Ona cevap verdiler: “Biz İbrahim’in soyuyuz ve hiçbir zaman kimseye kölelik etmedik; sen nasıl, ‘Özgür olacaksınız’ diyorsun?”

³⁴İsa onlara cevap verdi: “Doğrusu, doğrusu size derim ki, günah işleyen herkes günahın kölesidir.

³⁵Şimdi, köle sonsuza dek evde kalmaz; oğul sonsuza dek kalır.

³⁶Bunun için, eğer Oğul sizi özgür kılarsa, gerçekten özgür olursunuz.

³⁷İbrahim’in soyu olduğunuzu biliyorum; ama beni öldürmeye çalışıyorsunuz, çünkü benim sözüm sizde yer   tutmuyor.¹

³⁸Ben Babam’ın yanında gördüklerimi söylüyorum; böylece siz de babanızdan gördüklerinizi yapıyorsunuz.”

³⁹Onlar cevap verip kendisine, “Babamız İbrahim’dir” dediler. İsa onlara dedi:* “Eğer İbrahim’in çocukları olsaydınız, İbrahim’in işlerini yapardınız;

⁴⁰Ama şimdi beni, Tanrı’dan işittiğim gerçeği size söylemiş olan adamı, öldürmek istiyorsunuz; İbrahim bunu yapmadı.

⁴¹Siz babanızın işlerini yapıyorsunuz.” Bunun üzerine O’na, “Biz zinadan doğmadık; bir tek Babamız var, Tanrı!” dediler.

⁴²O zaman İsa onlara dedi: “Eğer Tanrı Babanız olsaydı, beni severdiniz; çünkü ben Tanrı’dan çıkıp geldim; çünkü kendiliğimden de gelmedim, ama O beni gönderdi.

⁴³Söylediğimi neden anlamıyorsunuz? Çünkü benim sözümü dinleyemiyorsunuz.

⁴⁴Siz babanız İblistensiniz ve babanızın arzularını yapmak istiyorsunuz. O başlangıçtan katildi ve gerçekte durmadı, çünkü onda gerçek yoktur. Yalan söylediği zaman, kendininkinden söyler; çünkü o yalancıdır ve yalanın babasıdır.

⁴⁵Ama ben gerçeği söylediğim için bana iman etmiyorsunuz.

⁴⁶Sizden kim beni günaha ilişkin olarak suçlu çıkarır?¹ Gerçeği söylüyorsam, neden bana iman etmiyorsunuz?

⁴⁷Tanrı’dan olan Tanrı’nın sözlerini dinler; onun için siz dinlemiyorsunuz, çünkü Tanrı’dan değilsiniz.”

⁴⁸O zaman Yahudiler cevap verip O’na dediler: “Senin Samiriyeli olduğunu ve sende cin bulunduğunu haklı olarak demiş olmuyor muyuz?”

⁴⁹İsa cevap verdi: “Bende cin yoktur; ancak Babam’ı onurlandırıyorum; ve siz beni aşağılıyorsunuz.

⁵⁰Ama ben kendi yüceliğimi aramıyorum; arayan ve yargılayan biri vardır.

⁵¹Doğrusu, doğrusu size derim, eğer bir kimse sözümü tutarsa, sonsuza dek asla ölüm görmeyecektir.”

⁵²Bunun için Yahudiler O’na dediler: “Şimdi bildik ki, sende bir cin vardır. İbrahim öldü, peygamberler de; ve sen, ‘Eğer bir kimse sözümü tutarsa, sonsuza dek ölümü asla tatmayacaktır’ diyorsun.

⁵³Sen, ölmüş olan babamız İbrahim’den daha büyük müsün? Peygamberler de öldüler; sen kendini kim sanıyorsun?”¹

⁵⁴İsa cevap verdi: “Eğer ben kendimi yüceltirsem, yüceliğim hiçtir; beni yücelten Babam’dır; siz ki O’nun, Tanrınız olduğunu söylüyorsunuz.

⁵⁵Ve O’nu tanımadınız; ama ben O’nu tanırım; ve eğer O’nu tanımadığımı söylersem, sizin gibi yalancı olurum; ama ben O’nu tanırım ve sözünü tutarım.

⁵⁶Babanız İbrahim günümü görecek diye sevinçle coştu; ve görüp sevindi.”

⁵⁷Bunun için Yahudiler O’na, “Henüz elli yaşında değilsin de, İbrahim’i mi gördün?” dediler.

⁵⁸İsa onlara, “Doğrusu, doğrusu size derim, İbrahim olmazdan önce ben varım”² dedi.

⁵⁹O zaman O’na atmak için taşlar kaldırdılar; ama İsa         gizlenip³ onların ortasından geçerek tapınaktan çıktı; ve öylece geçip gitti.

Bölüm 9

¹Ve O geçip giderken, doğuştan kör bir adam gördü.

²Ve öğrencileri O’na sorup dediler: “Rabbi,⁴ onun kör doğması için kim günah işledi, bu adam mı yoksa annesi babası mı?”

³İsa cevap verdi: “Ne bu günah işledi, ne de annesi babası; ama Tanrı’nın işleri onda gösterilsin diye oldu.

⁴Beni gönderenin işlerini daha gündüzken işlemem gerektir; gece geliyor, o zaman hiç kimse işleyemez.

⁵Ben dünyada olduğum sürece dünyanın nuruyum.”

⁶Bu şeyleri söyleyerek yere tükürdü ve tükürükle çamur yaptı; çamuru da kör adamın gözlerine sürdü;

⁷Ve ona, “Git, Siloam (ki, ‘gönderilmiş’ olarak çevrilir) havuzunda yıkan” dedi. Böylece o gidip yıkandı ve gözleri görür hâlde geldi.

⁸Bundan dolayı komşuları ve onun kör olduğunu önceden görenler, “Oturup dilenen bu değil mi?” dediler.

⁹Bazıları, “Odur” dediler; başkaları, “Ona benziyor” dediler; kendisi, “Benim” dedi.

¹⁰Bunun için ona, “Gözlerin nasıl açıldı?” dediler.

¹¹O cevap verip dedi: “İsa adındaki adam çamur yapıp gözlerime sürdü; ve bana, ‘Siloam havuzuna git ve yıkan’ dedi; ve gidip yıkandım, görebildim.”¹

¹²O zaman kendisine, “O nerededir?” dediler. “Bilmiyorum” dedi.*

¹³Önceleri kör olan adamı Ferisilere götürdüler.

¹⁴Şimdi, İsa’nın çamur yapıp onun gözlerini açtığı zaman Şabat günüydü.

¹⁵Onun için Ferisiler de yine ondan, görme gücüne nasıl kavuştuğunu sordular. O da onlara, “O gözlerime çamur koydu, yıkandım ve görüyorum” dedi.

¹⁶Bundan dolayı Ferisilerden bazıları, “Bu adam Al lah’tan değildir, çünkü Şabat gününü tutmuyor” dediler. Başkaları, “Bir günahkâr adam nasıl böyle belirtiler yapabilir?” dediler. Ve aralarında ayrılık oldu.

¹⁷Kör adama yine, “Gözlerini açtığı için sen O’nun hakkında ne dersin?” dediler. O da, “Peygamberdir” dedi.

¹⁸Bunun için Yahudiler, görebilen adamın anne babasını çağırıncaya dek, onun kör olduğuna ve görebildiğine dair, onun hakkında inanmadılar.

¹⁹Ve onlara sorup dediler: “Kör doğdu dediğiniz oğlunuz bu mu? Öyleyse şimdi nasıl görüyor?”

²⁰Anne babası onlara cevap verip dediler: “Bunun bizim oğlumuz olduğunu ve kör doğduğunu biliyoruz;

²¹Ama şimdi onun nasıl gördüğünü bilmiyoruz; ya da gözlerini kimin açtığını bilmiyoruz; o ergin yaştadır, ona sorun; kendisi hakkında o konuşacak.”

²²Anne babası bu şeyleri söylediler, çünkü Yahudilerden korkuyorlardı; çünkü bir kimse O’nun Mesih olduğunu açıkça söylerse, havradan çıkarılsın diye Yahudiler zaten anlaşmışlardı.

²³Bundan dolayı onun anne babası, “O ergin yaştadır, ona sorun” dediler.

²⁴Böylece önceleri kör olan adamı ikinci kez çağırıp ona, “Tanrı’ya yücelik ver; biz bu adamın günahkâr olduğunu biliyoruz” dediler.

²⁵Bunun üzerine o cevap verip dedi: “O’nun günahkâr olup olmadığını bilmem; bir şey biliyorum ki, kördüm şimdi görüyorum.”

²⁶Ve ona yine, “O sana ne yaptı? Gözlerini nasıl açtı?” dediler.

²⁷Onlara cevap verdi: “Size şimdi¹ söyledim ve dinlemediniz, neden yine işitmek istiyorsunuz? Yoksa siz de mi O’nun öğrencileri olmak istiyorsunuz?”

²⁸Bundan dolayı ona küfredip² dediler: “O’nun öğrencisi sensin; biz ise Musa’nın öğrencileriyiz.

²⁹Tanrı’nın Musa ile konuştuğunu biliriz; ama bu adama gelince, O’nun nereden olduğunu bilmeyiz.”

³⁰Adam cevap verip onlara dedi: “Gerçekten şaşılacak şey şundadır ki, siz O’nun nereden olduğunu bilmiyorsunuz ve O benim gözlerimi açtı.

³¹Tanrı’nın günahkârları dinlemediğini biliriz; ama bir kimse, Tanrı’ya tapan ve O’nun isteğini yapan biriyse onu dinler.

³²Ezelden beri, bir kimsenin kör doğan birinin gözlerini açtığı duyulmamıştır.

³³Eğer bu adam Tanrı’dan olmasaydı, hiçbir şey yapamazdı.”

³⁴Cevap verip ona dediler: “Tamamen günahlar içinde doğdun, sen mi bize öğreteceksin?” Ve onu dışarı attılar.

³⁵İsa onu dışarı attıklarını duydu ve onu bularak kendisine, “Sen Tanrı’nın Oğlu’na iman ediyor musun?” dedi.

³⁶O cevap verip, “Ya Rab, O kimdir ki, O’na iman edeyim?” dedi.

³⁷İsa da ona, “Hem O’nu gördün, hem de seninle konuşan O’dur” dedi.

³⁸Ve o, “İman ediyorum, ya Rab” dedi ve O’na tapındı.

³⁹İsa da dedi: “Görmeyenler görsünler ve görenler kör olsunlar diye, ben bu dünyaya yargı için geldim.”

⁴⁰Ve Ferisilerden olup da O’nunla birlikte bulunanlar, bu şeyleri işitip O’na, “Yoksa biz de mi körüz?” dediler.

⁴¹İsa onlara dedi: “Eğer kör olsaydınız günahınız olmazdı; ama şimdi, ‘Görüyoruz’ diyorsunuz; onun için günahınız duruyor.”

Bölüm 10

¹“Doğrusu, doğrusu size derim, koyun ağılına kapıdan girmeyip de başka yerden tırmanan kişi hırsız ve hayduttur.

²Ama kapıdan giren, koyunların çobanıdır.

³Kapıcı ona açar ve koyunlar onun sesini işitirler; o da kendi koyunlarını adlarıyla çağırır ve onları dışarı götürür.

⁴Bütün kendi koyunlarını¹ dışarı çıkarınca onların önünden gider; koyunlar da onu izlerler, çünkü onun sesini tanırlar.

⁵Ve bir yabancının ardından gitmezler, ama ondan kaçarlar; çünkü yabancıların sesini tanımazlar.”

⁶İsa onlara bu benzetmeyi² söyledi; ama kendilerine söylediklerinin ne olduğunu anlamadılar.

⁷Onun için İsa yine onlara dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim ki, ben koyunların kapısıyım.

⁸Benden önce gelenlerin hepsi hırsız ve haydutturlar; ama koyunlar onları dinlemedi.

⁹Kapı benim; eğer bir kimse benim aracılığımla içeri girerse kurtulur; ve içeri girer, çıkar ve otlak bulur.

¹⁰Hırsız ancak çalıp öldürmek ve yok etmek için gelir; ben onların hayatları olsun ve ona bol bol sahip olsunlar diye geldim.

¹¹Ben iyi çobanım; iyi çoban koyunlar için kendi canını  verir.

¹²Ama çoban olmayan ücretli kişi, koyunların sahibi olmayan kişi, kurdun geldiğini görür ve koyunları bırakıp kaçar; kurt da onları kapar ve koyunları dağıtır.

¹³Şimdi, ücretli kişi kaçar, çünkü o ücretlidir; ve kendisi koyunlar için kaygı çekmez.

¹⁴Ben iyi çobanım ve benimkileri tanırım, benimkiler de beni tanırlar;¹

¹⁵Tıpkı Baba beni tanıdığı benim de Baba’yı tanıdığım gibi; ve koyunlar için canımı veririm.

¹⁶Ve bu ağıldan olmayan başka koyunlarım var; onları da getirmeliyim ve benim sesimi işitecekler ve tek sürü, tek çoban olacak.

¹⁷Baba bundan dolayı beni sever; çünkü ben canımı veririm ki, onu yine alayım.

¹⁸Onu benden kimse almaz, ama onu ben kendiliğimden veririm. Onu vermeye yetkim vardır ve onu yine almaya yetkim vardır. Bu emri Babam’dan aldım.”

¹⁹Onun için, bu sözlerden dolayı Yahudiler arasında yine ayrılık oldu.

²⁰Ve onlardan birçoğu, “O’nda cin var,² delidir; niçin   O’nu dinliyorsunuz?” dediler.

²¹Başkaları, “Bunlar cine tutulmuş birinin sözleri değildir. Cin körlerin gözlerini açabilir mi?” dediler.

²²Ve Yeruşalem’de kutsama³ bayramı oldu; ve      kış idi.

²³İsa da tapınakta, Süleyman’ın eyvanında geziyordu.

²⁴Bunun üzerine Yahudiler O’nun etrafını sarıp kendisine dediler: “Ne zamana kadar canımızı kuşkuda bırakacaksın? Eğer Mesih isen bize açıkça söyle.”

²⁵İsa onlara cevap verdi: “Size söyledim ve iman etmiyorsunuz. Babam’ın adıyla yaptığım işler, benim için onlar tanıklık ediyor.

²⁶Ama siz iman etmiyorsunuz; çünkü size dediğim gibi, koyunlarımdan değilsiniz.

²⁷Koyunlarım sesimi işitirler, ben de onları tanırım ve ardımdan gelirler;

²⁸Ve onlara sonsuz hayat veririm; onlar da sonsuza dek asla mahvolmayacaklar; onları da hiç kimse elimden kapmayacaktır.

²⁹Onları bana veren Babam hepsinden büyüktür; ve onları Babam’ın elinden kapmaya hiç kimsenin gücü yetmez.

³⁰Ben ve Baba biriz.”

³¹Bunun üzerine Yahudiler O’nu taşlamak için yine yerden taşlar aldılar.

³²İsa onlara cevap verdi: “Size Babam’dan bir çok iyi işler gösterdim; o işlerin hangisinden dolayı beni taşlıyorsunuz?”

³³Yahudiler O’na cevap verip dediler: “Seni iyi iş için değil, ama küfür için ve sen bir insanken kendini Tanrı ettiğin için taşlıyoruz.”

³⁴İsa onlara cevap verdi: “Yasanızda, ‘Siz ilâhlarsınız, dedim’^a diye yazılı değil mi?

³⁵Eğer kendilerine Tanrı’nın sözü gelenlere ilâhlar diye çağırıyorsa (ve Kutsal Yazılar bozulamaz);

³⁶Tanrı’nın Oğluyum dediğim için mi siz, Baba’nın kutsayıp dünyaya gönderdiği kişiye,¹ ‘Küfür ediyorsun’ diyorsunuz?

³⁷Eğer Babam’ın işlerini yapmıyorsam bana iman etmeyin.

³⁸Ama yapıyorsam, bana iman etmezseniz bile, yapılan işlere iman edin ki, Baba’nın bende ve benim Baba’da olduğumu bilesiniz ve iman edesiniz.”

³⁹Onun için O’nu yine yakalamaya çalıştılar; ve onların ellerinden sıyrılıp gitti.

⁴⁰Ve yine Ürdün ırmağı ötesine, Yuhanna’nın ilk vaftiz ettiği yere gitti; ve orada kaldı.

⁴¹Ve birçokları O’na gelip dediler: “Gerçi Yuhanna hiçbir belirti yapmadı; ama Yuhanna’nın, bunun hakkında söylediği her şey doğruydu.”

⁴²Ve orada birçokları O’na iman etti.

Bölüm 11

¹Şimdi, Meryem ile kızkardeşi Marta’nın köyü Beytanya’dan Lazar adında hasta bir adam vardı.

²Rabbe hoş kokulu yağı süren ve O’nun ayaklarını saçlarıyla silmiş olan bu Meryem idi; onun kardeşi Lazar hastaydı.

³Onun için bu kızkardeşler, “Ya Rab, işte, sevdiğin kişi hastadır” diyerek, ona haber gönderdiler.

⁴Ama İsa bunu duyunca dedi: “Bu hastalık ölüm için değildir; ama Tanrı’nın Oğlu onunla yücelsin diye, Tanrı’nın yüceliği içindir.”

⁵İsa Marta’yı, onun kızkardeşini ve Lazar’ı severdi.

⁶Bunun için, onun hasta olduğunu işitince, o zaman bulunduğu yerde iki gün kaldı.

⁷Ondan sonra öğrencilere, “Yine Yahudiye’ye gidelim” dedi.*

⁸Öğrenciler O’na, “Rabbi, şimdi Yahudiler seni taşlamak istiyorlardı; ve yine oraya mı gidiyorsun? dediler.*

⁹İsa cevap verdi: “Günde on iki saat yok mu? Eğer bir kimse gündüz yürürse tökezlemez,¹ çünkü bu dünyanın ışığını görür.

¹⁰Ama bir kimse geceleyin yürürse tökezler, çünkü kendisinde ışık yoktur.”

¹¹Bu şeyleri söyledi ve ondan sonra onlara dedi:* “Dostumuz Lazar uyumuştur; ama onu uyandırayım diye gidiyorum.”

¹²Bunun üzerine öğrencileri, “Ya Rab, eğer uyumuşsa iyileşecektir” dediler.

¹³Oysa İsa, onun ölümünden söz etmişti; ama onlar uyku uyumasından² söz ettiğini sandılar.

¹⁴Bundan dolayı İsa, o zaman onlara açıkça, “Lazar ölmüştür” dedi.

¹⁵“Ve iman edesiniz diye, orada bulunmadığıma sizin için seviniyorum; ama ona gidelim.”

¹⁶Bunun üzerine Didimos denilen Tomas, öğrenci arkadaşlarına, “O’nunla birlikte ölelim diye, biz de gidelim” dedi.

                ¹⁷Böylece İsa geldiğinde onu zaten dört gündür mezarda yatmakta buldu.

¹⁸Şimdi, Beytanya, on beş ok atımı^a  kadar Yeruşalem’e yakındı.

¹⁹Ve Yahudilerin birçoğu, kardeşlerine dair onları teselli etsinler diye Marta ve Meryem’e gelmişlerdi.

²⁰Böylece Marta, İsa’nın gelmekte olduğunu duyunca gidip O’nu karşıladı; ama Meryem evde oturuyordu.

²¹O zaman Marta İsa’ya dedi: “Ya Rab, eğer burada olsaydın kardeşim ölmezdi;

²²Ama şimdi bile, Tanrı’dan her ne dilersen Tanrı’nın sana vereceğini biliyorum.”

²³İsa ona dedi:* “Kardeşin dirilecektir.”

²⁴Marta O’na, “Son günde, dirilişte, onun dirileceğini biliyorum” dedi.*

²⁵İsa ona dedi: “Diriliş ve hayat benim; bana iman eden ölmüş olsa da yaşayacaktır;

²⁶Ve yaşayıp da bana iman eden herkes, sonsuza dek asla ölmeyecektir. Buna iman ediyor musun?”

²⁷O’na dedi,* “Evet ya Rab, senin dünyaya gelecek olan Tanrı’nın Oğlu Mesih olduğuna iman ettim.”

²⁸Ve bunu söyleyince gidip kızkardeşi Meryem’i gizlice çağırarak, “ Öğretmen geldi ve seni çağırıyor” dedi.

²⁹O bunu işitince çabuk kalkıp O’na geldi.

³⁰Şimdi, İsa henüz köye varmamıştı, ama Marta’nın kendisini karşıladığı yerdeydi.

³¹Böylece Meryem ile birlikte evde bulunan ve kendisini teselli eden Yahudiler, onun çabuk kalkıp dışarı çıktığını

görünce, “Orada ağlamak için mezara gidiyor” diyerek, onun ardından gittiler.

³²Böylece Meryem İsa’nın bulunduğu yere gelince, O’nu görüp ayaklarına kapandı; O’na, “Ya Rab, eğer burada olsaydın kardeşim ölmezdi” dedi.

³³Bunun üzerine İsa, onu ve onunla gelen Yahudileri ağlamakta görünce, ruhta inledi ve sıkıldı.¹

³⁴Ve “Onu nereye yatırdınız?” dedi; O’na, “Gel ve gör, ya Rab!” dediler.

³⁵İsa ağladı.

³⁶Bunun için Yahudiler, “Bakın, onu ne kadar seviyordu!” dediler.

³⁷Ama onlardan bazıları, “Körün gözlerini açan bu kişi, bunun da ölmemesini sağlayamaz mıydı?”²

³⁸Onun için İsa yine kendi içinde inleyerek mezara geldi.* Şimdi o, bir mağaraydı ve onun ağzı üzerine bir taş duruyordu.

³⁹İsa, “Taşı kaldırın” dedi.* Ölenin kızkardeşi Marta    O’na, “Ya Rab, o artık kokmuştur, çünkü dört gündür ölüdür” dedi.

⁴⁰İsa ona dedi:* “Sana ben, eğer iman edersen, Tanrı’nın yüceliğini göreceksin demedim mi?”

⁴¹Böylece ölünün yatırılmış olduğu yerden taşı kaldırdılar. Ve İsa gözlerini yukarı kaldırıp dedi: “Ey Baba, beni işittiğin için sana şükrederim;

⁴²Ve beni her zaman işittiğini bilirim; ama çevrede duran halk için bunu söyledim ki, beni sen gönderdiğine iman etsinler.”

⁴³Ve bu şeyleri söyledikten sonra, “Lazar, dışarı gel!” diye yüksek sesle bağırdı.

⁴⁴Ölü³ de ayakları ile elleri mezar bezleriyle bağlanmış ve yüzü mendille sarılmış olarak dışarı çıktı. İsa onlara, “O’nu çözün ve bırakın gitsin” dedi.*

⁴⁵Bunun üzerine Meryem’e gelen ve İsa’nın ne yaptığını gören Yahudilerin birçoğu O’na iman ettiler.

⁴⁶Ama onlardan bazıları Ferisilere gidip İsa’nın ne yaptığını onlara bildirdiler.

⁴⁷Bunun üzerine başkâhinler ve Ferisiler meclisi^a toplayıp dediler: “Ne yapıyoruz? Çünkü bu adam birçok belirtiler yapıyor.

⁴⁸Eğer O’nu böylece kendi hâline bırakırsak, herkes     O’na iman edecek; Romalılar da gelip hem yerimizi alacak, hem de ulusumuzu ortadan kaldıracaklar.”

⁴⁹Ama onlardan biri, o yılın başkâhini olan Kayafa onlara dedi: “Siz hiçbir şey bilmiyorsunuz;

⁵⁰Ne de, bütün ulus mahvolmasın diye, halk uğruna bir tek adamın ölmesinin bizim için yararlı olduğunu düşünüyorsunuz!”

⁵¹Ama bunu kendiliğinden söylemedi; ancak o yılın başkâhini olarak, İsa’nın ulus uğruna,

⁵²Ve yalnız ulus uğruna değil, ama Tanrı’nın dağılmış çocuklarını da bir olmak üzere toplamak için öleceğini peygamberlik etmiş oldu.

⁵³Böylece o günden sonra O’nu öldürmek için birlikte öğütleştiler.¹

⁵⁴Onun için İsa artık Yahudiler arasında açıkça dolaşmadı; ama oradan çöle yakın diyara, Efraim denilen şehre gitti ve öğrencileriyle birlikte orada kaldı.

⁵⁵Yahudilerin Fısıh bayramı yakındı; ve ülkeden birçok kişi kendilerini arındırmak için Fısıh’tan önce Yeruşalem’e çıktı.

⁵⁶Böylece onlar İsa’yı arıyorlardı; ve tapınakta durup birbirlerine, “Size nasıl görünüyor, bayrama O hiç gelmeyecek mi?” diyorlardı.

⁵⁷Hem başkâhinler hem de Ferisiler, O’nun nerede olduğunu biri biliyorsa göstersin diye emir vermişlerdi ki, O’nu yakalayabilsinler.

Bölüm 12

¹Onun için Fısıh’tan altı gün önce, İsa Beytanya’ya geldi; ölmüş olan ve ölüler arasından diriltmiş olduğu Lazar oradaydı.

²Böylece orada kendisine bir akşam yemeği yaptılar ve Marta hizmet ediyordu; ama Lazar O’nunla birlikte sofrada oturanlardan biriydi.

³Böylece Meryem, bir litre çok değerli saf sümbül yağı alıp İsa’nın ayaklarına sürdü ve saçlarıyla ayaklarını sildi; ve ev yağın kokusuyla doldu.

⁴Bunun üzerine öğrencilerinden biri, O’nu ele verecek olan Yahuda İskaryot dedi:*

⁵“Neden bu yağ üç yüz dinara satılıp fakirlere verilmedi?”

⁶Ama bunu, fakirleri kayırdığı için değil, ama hırsız olduğu için ve kese¹ kendisinde olup içine konulanı aşırdığı için söyledi.

⁷Bunun için İsa dedi: “Kadını bırak; bunu benim gömüleceğim gün için sakladı.

⁸Çünkü fakirler her zaman sizinle birlikte bulunurlar, ama ben her zaman sizinle birlikte bulunmam.”

⁹Böylece Yahudilerden büyük bir kalabalık      O’nun orada olduğunu öğrendiler; ve yalnız İsa için değil, ama O’nun ölülerden dirilttiği Lazar’ı da görmek için geldiler.

¹⁰Ama başkâhinler, Lazar’ı da öldürsünler diye danıştılar.

¹¹Çünkü ondan dolayı birçok Yahudi gidip İsa’ya iman ediyordu.

¹²Ertesi gün, bayrama gelen büyük bir kalabalık İsa’nın Yeruşalem’e gelmekte olduğunu duyunca,

¹³Hurma dalları alıp O’nu karşılamaya çıktılar; ve, “Hosanna,² Rab’bin adıyla gelen İsrail’in Kralı kutludur!” diye bağırıyorlardı.

¹⁴Ve İsa bir sıpa bulup üzerine bindi; yazılmış olduğu gibi:

¹⁵“Korkma, ey Sion kızı; işte, Kralın bir eşek sıpası üzerine binmiş geliyor.”^a

¹⁶O’nun öğrencileri ilkin bu şeyleri anlamadılar; ama İsa yüceltildiğinde, o zaman bu şeylerin O’nun hakkında yazılmış olduğunu ve O’na kendilerinin bu şeyleri yaptıklarını hatırladılar.

¹⁷Böylece Lazar’ı mezardan çağırıp onu ölüler arasından dirilttiği zaman, kendisiyle birlikte bulunan kalabalık tanıklık etti.

¹⁸Bundan dolayı da kalabalık O’nu karşıladı, çünkü O’nun bu belirtiyi yaptığını duymuşlardı.

¹⁹Bunun üzerine Ferisiler kendi aralarında, “Görüyorsunuz ki hiçbir şeye yaramıyorsunuz; işte, dünya O’nun ardından gitti” dediler.

²⁰Şimdi, bayramda tapınmak üzere Yeruşalem’e çıkanların arasında bazı Yunanlılar vardı.

²¹Bunun üzerine bunlar, Galile’nin Beytsayda şehrinden olan Filipus’a geldiler; ve “Efendi, İsa’yı görmek istiyoruz” diyerek, ondan dilekte bulundular.

²²Filipus gelip Andreas’a söyledi* ve tekrar Andreas ile Filipus gelip İsa’ya söylediler.*

²³Ama İsa onlara cevap verip dedi: “İnsanoğlu’nun yüceltileceği saat geldi.

²⁴Doğrusu, doğrusu size derim, buğday tanesi yere düşüp ölmedikçe, o yalnız kalır; ama ölürse çok ürün verir.

²⁵Canını¹ seven onu kaybeder ve bu dünyada canından nefret eden, onu sonsuz hayat için saklar.

²⁶Bir kimse bana hizmet ederse, ardımdan gelsin ve ben neredeysem hizmetçim de orada olacaktır; ve eğer biri bana hizmet ederse, Baba onu onurlandıracaktır.

²⁷Şimdi canım sıkılmıştır ve ne diyeyim? ‘Ey Baba, beni bu saatten kurtar’ mı? Ama bunun için ben bu saate geldim.

²⁸Ey Baba, adını yücelt.” Bunun üzerine gökten, “Hem yücelttim, hem de yine yücelteceğim” diye bir ses geldi.

²⁹Bundan dolayı orada duran ve bunu işiten kalabalık, “Gök gürledi” diyordu; başkaları, “O’nunla bir melek konuştu” diyordu.

³⁰İsa cevap verip dedi: “Bu ses benim için değil, ancak sizin için geldi.

³¹Bu dünyanın yargısı şimdidir; bu dünyanın reisi şimdi dışarı atılacaktır.

³²Ve ben yerden yukarı kaldırılırsam bütün insanları kendime çekeceğim.”

³³Ama O bunu, ne çeşit ölümle öleceğini belirtmek için söyledi.

³⁴Kalabalık O’na cevap verdi: “Yasadan, Mesih’in sonsuza dek kalacağını duyduk ve sen nasıl, ‘İnsanoğlu’nun yukarı kaldırılması gerektir’ diyorsun? Bu İnsanoğlu kimdir?”

³⁵Bunun üzerine İsa onlara dedi: “Kısa bir süre daha nur sizinle beraberdir. Nurunuz varken yürüyün ki, karanlık sizi basmasın; ve karanlıkta yürüyen nereye gittiğini bilmez.

³⁶Nurunuz varken nura iman edin ki, nurun oğulları olasınız.” İsa bu şeyleri söyledi ve uzaklaşıp onlardan gizlendi.

³⁷Ama onların önünde o kadar çok belirtiler yapmış olduğu hâlde O’na iman etmediler;

³⁸Öyle ki, Yeşaya peygamberin söylediği şu söz yerine gelsin: “Ya Rab, verdiğimiz habere kim inandı? Ve Rab’bin bazusu kime açıklandı?”¹

³⁹Bu nedenle iman edemiyorlardı; çünkü Yeşaya yine demiştir:

⁴⁰“Onların gözlerini kör etti ve yüreklerini katılaştırdı ki, gözleriyle görmesinler ve yürekleriyle anlamasınlar ve dönmesinler, ben de onları iyileştirmeyeyim.”^a

⁴¹Yeşaya O’nun² yüceliğini gördüğünde bu şeyleri söyledi ve O’na ilişkin konuştu.

⁴²Bununla beraber, reisler arasından bile birçoğu O’na

iman etti; ama havradan dışarı atılmasınlar diye Ferisiler yüzünden açıkça söylemediler.³

⁴³Çünkü insan yüceliğini Tanrı’nın yüceliğinden daha çok sevdiler.

⁴⁴Ama İsa bağırıp dedi: “Bana iman eden bana değil, ancak beni gönderene iman eder;

⁴⁵Ve beni gören, beni göndereni görür.

⁴⁶Bana iman eden herkes karanlıkta kalmasın diye, ben dünyaya nur olarak geldim.

⁴⁷Ve bir kimse sözlerimi işitir de iman etmezse,¹ onu ben yargılamam; çünkü ben dünyayı yargılayayım diye değil, ancak dünyayı kurtarmaya geldim.

⁴⁸Beni reddeden ve sözlerimi kabul etmeyen kişiyi yargılayacak biri vardır; benim söylediğim söz, o son günde onu yargılayacaktır.

⁴⁹Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım; ama beni gönderen Baba, kendisi ne söyleyeceğimi ve ne konuşacağımı bana emretti.

⁵⁰Ve O’nun emrinin sonsuz hayat olduğunu bilirim. Bunun için her ne söylüyorsam, Baba’nın bana dediği gibi, öylece söylüyorum.”

Bölüm 13

¹Şimdi, Fısıh bayramından önce, İsa bu dünyadan ayrılıp Baba’ya gideceği saatinin geldiğini bilerek, dünyada olan kendininkileri sevmiş olup onları sona dek sevdi.

²Ve akşam yemeği sona erince, O’nu ele vermeyi, İblis İskaryotlu Simun’un oğlu Yahuda’nın yüreğine zaten koymuş olarak;

³İsa, Baba’nın her şeyi kendi ellerine verdiğini ve Tanrı’dan çıkıp geldiğini ve Tanrı’ya gitmekte olduğunu bilerek;

⁴Yemekten kalkıp giysilerini bir yana koydu;* ve bir havlu alıp kuşandı.

⁵Sonra leğene su koyup öğrencilerin ayaklarını yıkamaya ve kuşandığı havluyla silmeye başladı.

⁶Böylece Simun Petrus’a geldi;* ve Petrus O’na, “Ya Rab, sen mi ayaklarımı yıkayacaksın?” dedi.*

⁷İsa cevap verip ona dedi: “Ne yaptığımı şimdi sen bilmezsin, ama sonra bileceksin.”

⁸Petrus O’na, “Benim ayaklarımı asla² yıkamayacaksın” dedi. İsa ona, “Seni yıkamazsam benimle payın olmaz” diye cevap verdi.

⁹Simun Petrus O’na dedi:* “Ya Rab, yalnız ayaklarımı değil, ama ellerimi ve başımı da yıka.”

¹⁰İsa ona dedi:* “Yıkanmış olanın, ayaklarının yıkanmasından başka ihtiyacı yoktur, ama tamamen temizdir; ve siz temizsiniz, ama hepiniz değil.”

¹¹Çünkü kendisini ele verecek olanı biliyordu; bu nedenle, “Hepiniz temiz değilsiniz” dedi.

¹²Böylece onların ayaklarını yıkayıp kendi giysilerini aldıktan sonra yine sofraya oturunca, onlara dedi: “Benim size ne yaptığımı biliyor musunuz?

¹³Siz, beni Öğretmen ve Rab diye çağırıyorsunuz ve iyi diyorsunuz, çünkü ben öyleyim.

¹⁴Bunun için Rab ve Öğretmen olan ben, ayaklarınızı yıkadımsa, siz de birbirinizin ayaklarını yıkamaya borçlusunuz.

¹⁵Çünkü benim size yaptığım gibi, siz de yapasınız diye size bir örnek verdim.

¹⁶Doğrusu, doğrusu size derim, köle efendisinden büyük değildir; ne de gönderilen kendisini gönderenden daha büyüktür.

¹⁷Eğer bu şeyleri biliyorsanız, onları yaparsanız mutlusunuz.

¹⁸Hepiniz için söylemiyorum; ben kimleri seçtiğimi bilirim; ama, ‘Benimle birlikte ekmek yiyen, bana karşı ökçesini kaldırdı’^a diyen kutsal Yazı yerine gelsin.

¹⁹Bunları olmadan önce size şimdiden söylüyorum ki, olduğu zaman benim O¹ olduğuma iman edesiniz.

²⁰Doğrusu, doğrusu size derim, benim gönderdiğim herhangi birisini kabul eden, beni kabul eder ve beni kabul eden, beni göndereni kabul eder.”

²¹İsa bu şeyleri söyledikten sonra ruhta çok sıkıldı ve tanıklık edip dedi: “Doğrusu, doğrusu size derim ki, sizden biri beni ele verecek.”

²²Onun için öğrenciler, kimin hakkında konuştuğundan şüphelenerek birbirlerine bakıyorlardı.

²³Şimdi, sofrada oturan öğrencilerinden biri İsa’nın bağrına yaslanmıştı; İsa onu severdi.

²⁴Bunun üzerine Simun Petrus, kendisinden söz ettiği kişinin kim olduğunu sorsun diye ona işaret etti.*

²⁵O da İsa’nın göğsüne yaslanmış olarak O’na, “Ya Rab, kimdir o?” dedi.*

²⁶İsa, “Lokmayı banıp da kime verirsem, odur” diye cevap verdi.* Ve lokmayı banıp İskaryotlu Simun’un oğlu Yahuda’ya verdi.*

²⁷Ve lokmadan sonra, o zaman Şeytan onun içine girdi. Onun için İsa ona, “Ne yapacaksan çabuk yap” dedi.*

²⁸Ama sofrada oturanlardan hiçbiri, bunu ne için ona söylediğini anlamadı.

²⁹Çünkü kese Yahuda’da olduğundan, bazıları İsa’nın ona, “Bayram için bize gerekli olan şeyleri satın al” ya da onun fakirlere bir şey vermesi gerektiğini söylüyor sandılar.

³⁰Böylece o, lokmayı alıp hemen dışarı çıktı; ve geceydi.

³¹Bunun üzerine o çıkınca İsa dedi:* “Şimdi İnsanoğlu yüceltilmiştir; Tanrı da O’nda yüceltilmiştir.

³²Eğer Tanrı O’nda yüceltildiyse, Tanrı da O’nu kendisinde yüceltecektir ve O’nu hemen yüceltecektir.

³³Çocuklar, kısa bir süre daha sizinleyim. Beni arayacaksınız ve Yahudilere, ‘Benim gittiğim yere siz gelemezsiniz’ dediğim gibi, şimdi size de diyorum.

³⁴Birbirinizi sevesiniz diye size yeni bir emir veriyorum; tıpkı benim sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin.

³⁵Eğer birbirinize sevginiz varsa, bununla bütün insanlar benim öğrencilerim olduğunuzu bilecekler.”

³⁶Simun Petrus O’na dedi:* “Ya Rab, nereye gidiyorsun?” İsa ona cevap verdi: “Benim gittiğim yere şimdi ardımdan gelemezsin, ama sonra ardımdan geleceksin.”

³⁷Petrus O’na dedi:* “Ya Rab, neden şimdi ardından gelemem? Senin için hayatımı¹ veririm.”

³⁸İsa ona cevap verdi: “Benim için hayatını mı vereceksin! Doğrusu, doğrusu sana derim, sen beni üç kez inkâr edinceye dek horoz ötmeyecektir.”

Bölüm 14

¹Yüreğiniz sıkılmasın; Tanrı’a iman edin, bana da iman edin.

²Babamın evinde çok konutlar vardır; öyle olmasaydı¹ size derdim; size yer hazırlamaya gidiyorum.

³Ve gidip size yer hazırlarsam, siz de benim bulunduğum yerde olasınız diye, yine gelip sizi kendi yanıma alacağım.

⁴Ve benim nereye gittiğimi biliyorsunuz; ve yolu siz biliyorsunuz.

⁵Tomas O’na, “Ya Rab, nereye gidiyorsun bilmiyoruz; ve yolu nasıl bilebiliriz?” dedi*.

⁶İsa ona dedi:* “Yol ve gerçek ve hayat benim. Benim aracılığımla olmadıkça kimse Baba’ya gelmez.

⁷Eğer beni tanımış olsaydınız, Babam’ı da tanımış olurdunuz; ve şimdiden O’nu biliyorsunuz² ve O’nu gördünüz.”

⁸Filipus O’na, “Ya Rab, Baba’yı bize göster, ve bu bize yeter” dedi.*

⁹İsa ona dedi:* “Bu kadar uzun zamandır sizinle birlikteyim de beni tanımadın mı, ey Filipus? Beni görmüş olan Baba’yı görmüştür; ve sen nasıl, ‘Bize Baba’yı göster’ diyorsun?

¹⁰Benim Baba’da ve Baba’nın bende olduğuna inanmıyor musun? Size söylediğim sözleri kendiliğimden söylemem; ama bende duran Baba, kendisi bu işleri yapar.

¹¹Bana iman edin ki, ben Baba’dayım, Baba da bendedir; hiç değilse o işlerden dolayı iman edin.

¹²Doğrusu, doğrusu size derim, bana iman eden, yaptığım işleri kendisi de yapacaktır ve bunlardan daha büyüklerini yapacaktır; çünkü ben Babam’a gidiyorum.

¹³Ve benim adımla her ne dilerseniz onu yapacağım ki, Baba Oğul’da yüceltilsin.

¹⁴Eğer benim adımla bir şey dilerseniz, ben onu yapacağım.

¹⁵Eğer beni seviyorsanız, emirlerimi tutun.

¹⁶Ben de Baba’dan dileyeceğim ve O, size başka bir Tesellici¹ verecektir ki, O sonsuza dek sizinle birlikte kalsın;

¹⁷Yani dünyanın kabul edemediği gerçeklik Ruh’u; çünkü O’nu ne görür, ne de tanır; ama siz O’nu tanırsınız; çünkü O sizinle birlikte duruyor ve içinizde olacaktır.

¹⁸Sizi öksüz bırakmayacağım; size geleceğim.

¹⁹Az bir zaman daha ve dünya artık beni görmez, ama siz beni görürsünüz; ben yaşadığım için siz de yaşayacaksınız.

²⁰O günde bileceksiniz ki, ben Babamdayım ve siz bendesiniz ve ben sizdeyim.

²¹Emirlerim kendisinde olup onları tutan, odur beni seven; ve beni seven Babam tarafından sevilecektir; ben de onu seveceğim ve kendimi ona göstereceğim.²

²²Yahuda (İskaryot değil) O’na dedi:* “Ya Rab, ne oldu ki kendini dünyaya değil de bize göstereceksin?”

²³İsa cevap verip ona dedi: “Bir kimse beni severse, sözümü tutacaktır; ve Babam onu sevecek ve biz ona gelip onunla birlikte konut kuracağız.

²⁴Beni sevmeyen, sözlerimi tutmaz; ve işittiğiniz söz benim değil, ama beni gönderen Baba’nındır.

²⁵Sizinle birlikte kalırken, size bu şeyleri söyledim.

²⁶Ama benim adımla Baba’nın göndereceği Tesellici, Kutsal Ruh, size her şeyi öğretecek ve size söylediğim bütün şeyleri hatırınıza getirecektir.

²⁷Size esenlik³ bırakıyorum; benim esenliğimi size veriyorum; ben size dünyanın verdiği gibi vermiyorum. Yüreğiniz sıkılmasın, ne de korksun.

²⁸Size, ‘Giderim ve size gelirim’⁴ dediğimi işittiniz. Eğer beni sevseydiniz, ‘Baba’ya gidiyorum’ dediğim için sevinirdiniz; çünkü Babam benden büyüktür.

²⁹Ve bunu olmadan önce size şimdi söyledim ki, olduğunda iman edesiniz.

³⁰Artık sizinle çok konuşmayacağım; çünkü bu dünyanın reisi geliyor ve bende onun hiçbir şeyi yoktur.

³¹Ama dünya, Baba’yı sevdiğimi ve Baba’nın bana emrettiği gibi, öylece yaptığımı bilsin. Kalkın, buradan gidelim.

Bölüm 15

¹Ben gerçek asmayım ve Babam bağcıdır.

²Bende meyve vermeyen her çubuğu koparır ve meyve    veren her bir çubuğu, daha çok meyve versin diye onu temizler.

³Size söylediğim sözle¹ siz zaten temizsiniz.

⁴Bende durun ve ben sizde. Çubuk asmada durmazsa, kendiliğinden meyve veremediği gibi, siz de böylece bende durmazsanız veremezsiniz.

⁵Ben asmayım, siz çubuklarsınız; bende duran ve benim kendisinde durduğum kişi çok meyve verir; çünkü bensiz hiçbir şey yapamazsınız.

⁶Bir kimse bende durmazsa, çubuk gibi dışarı atılır ve kurur ve onları toplayıp ateşe atarlar ve yanar.

⁷Eğer bende durursanız ve sözlerim sizde durursa, her ne isterseniz dileyeceksiniz ve size olacaktır.

⁸Babam bununla, yani çok meyve vermenizle yüceltilir; böylece öğrencilerim olursunuz.

⁹Baba beni sevdiği gibi, ben de sizi sevdim; benim sevgimde durun.

¹⁰Eğer emirlerimi tutarsanız, benim sevgimde kalırsınız; nasıl ki ben de Babam’ın emirlerini tuttum ve O’nun sevgisinde kaldım.

¹¹Sevincim sizde olsun ve sevinciniz tam olsun diye size bu şeyleri söyledim.

¹²Benim emrim şudur ki, sizi sevdiğim gibi birbirinizi sevin.

¹³Birinin kendi dostları uğruna canını vermesinden daha büyük sevgi kimsede yoktur.

¹⁴Eğer size emrettiğimi¹ yaparsanız, benim dostlarımsınız.

¹⁵Artık size kul demem, çünkü kul efendisinin ne yaptığını bilmez; ama size dost dedim, çünkü Babam’dan işittiğim bütün şeyleri size bildirdim.

¹⁶Siz beni seçmediniz, ama ben sizi seçtim ve gidip meyve veresiniz ve meyveniz dursun diye sizi atadım; öyle ki, benim adımla Baba’dan her ne dilerseniz size versin.

¹⁷Bu şeyleri size emrediyorum ki, birbirinizi sevesiniz.

¹⁸Eğer dünya sizden nefret ederse, bilin ki sizden önce benden nefret etmiştir.

¹⁹Eğer dünyadan² olsaydınız, dünya kendisinin olanı severdi; ama dünyadan olmadığınız, ancak ben sizi dünyadan seçtiğim için, dünya bu nedenle sizden nefret ediyor.

²⁰Benim size söylediğim sözü hatırlayın: ‘Köle efendisinden büyük değildir.’ Eğer bana zulmettilerse, size de zulmedecekler; eğer benim sözümü tuttularsa, sizinkini de tutacaklar.

²¹Ama bütün bu şeyleri benim adımdan ötürü size yapacaklar; çünkü beni göndereni tanımazlar.

²²Eğer gelmemiş ve onlara konuşmamış olsaydım, günahları olmazdı; ama şimdi günahları için özürleri yoktur.

²³Benden nefret eden, Babam’dan da nefret eder.

²⁴Başka hiç kimsenin yapmadığı işleri onların arasında yapmamış olsaydım, günahları olmazdı; ama şimdi hem gördüler, hem benden hem de Babam’dan nefret ettiler.

²⁵Ama onların yasalarında yazılı bulunan, ‘Benden sebepsiz nefret ettiler’^a sözü yerine gelsin diye bu oldu.

²⁶Ama Baba’dan size göndereceğim Tesellici, Baba’dan çıkan gerçeklik Ruh’u geldiği zaman, o benim hakkımda tanıklık edecektir.

²⁷Ve siz de tanıklık edersiniz, çünkü başlangıçtan beri benimle birliktesiniz.

Bölüm 16

¹Sürçtürülmeyesiniz^a diye size bu şeyleri söyledim.

²Sizi havra dışı edecekler; ama saat geliyor ki, sizi öldüren herkes Tanrı’ya hizmet ettiğini sanacak.

³Ve bu şeyleri size yapacaklar, çünkü ne Baba’yı, ne de beni tanıdılar.

⁴Ama bu şeyleri size söyledim ki, saat gelince onları benim size söylediğimi hatırlayasınız. Ve bu şeyleri size başlangıçtan söylemedim, çünkü sizinle birlikteydim.

⁵Ama şimdi beni gönderene gidiyorum; ve sizden hiçbiri bana, ‘Nereye gidiyorsun?’ diye sormuyor.

⁶Ama size bu şeyleri söylediğim için yüreğinizi üzüntü doldurdu.

⁷Ama size gerçeği söylüyorum, benim gitmem sizin için yararlıdır; çünkü gitmezsem, Tesellici size gelmez; ama gidersem, O’nu size gönderirim.

⁸Ve O gelince dünyayı günah hakkında ve salâh hakkında ve yargı hakkında suçlu çıkaracak;¹

⁹Günah hakkında, çünkü bana iman etmezler;

¹⁰Salâh hakkında, çünkü Babam’a gidiyorum ve artık beni görmezsiniz;

¹¹Ve yargı hakkında, çünkü bu dünyanın reisi yargılanmıştır.

¹²Size söyleyecek daha çok şeylerim var, ama şimdi onlara dayanamazsınız.

¹³Ama O, gerçeklik Ruh’u gelince, sizi tüm gerçeğe yöneltecektir; çünkü kendiliğinden konuşmayacak; ama her ne işitirse onu söyleyecek ve gelecek şeyleri size bildirecektir.

¹⁴O beni yüceltecek, çünkü benimkinden alacak ve size bildirecek.

¹⁵Baba’nın her nesi varsa benimdir; bundan dolayı, ‘Benimkinden alacak ve size bildirecek’ dedim.

¹⁶Az bir süre daha ve beni görmeyeceksiniz; ve yine az bir süre daha ve beni göreceksiniz; çünkü Baba’ya gidiyorum.

¹⁷Bunun üzerine öğrencilerinden bazıları birbirlerine dediler: “‘Az bir süre daha ve beni görmeyeceksiniz; ve yine az bir süre daha ve beni göreceksiniz, çünkü Baba’ya gidiyorum’ diye bize bu söylediği nedir?”

¹⁸Böylece onlar, “Bu ‘az süre’ dediği nedir? Ne söylüyor, bilmiyoruz” dediler.

¹⁹Onun için İsa, kendisinden sormak istediklerini bilip onlara dedi: “‘Az bir süre daha ve beni görmeyeceksiniz; ve yine az bir süre daha ve beni göreceksiniz’ dediğim için mi, bunun hakkında mı kendi aranızda soru soruyorsunuz?

²⁰Doğrusu, doğrusu size derim ki, siz ağlayacak ve dövüneceksiniz, ama dünya sevinecektir; ve siz üzüntülü olacaksınız, ama üzüntünüz sevince dönüşecektir.

²¹Kadın doğuracağı vakit üzüntüsü vardır, çünkü saati gelmiştir; ama çocuğu doğurduğu zaman, dünyaya bir insan doğdu diye sevinçten dolayı acıyı artık anmaz.

²²Bunun için sizin de şimdi gerçekten üzüntünüz vardır; ama sizi yine göreceğim ve yüreğiniz sevinecek ve sevincinizi kimse sizden almaz.

²³Ve o günde benden hiçbir şey sormayacaksınız. Doğrusu, doğrusu size derim, Baba’dan benim adımla her ne dilerseniz, onu size verecektir.

²⁴Şimdiye dek benim adımla bir şey dilemediniz; dileyin ve alacaksınız ki, sevinciniz tam olsun.

²⁵Bu şeyleri size benzetmelerle söyledim; ama saat geliyor ki, size artık benzetmelerle konuşmayacağım; ama Baba hakkında size açıkça bildireceğim.

²⁶O günde benim adımla dileyeceksiniz; ve size, ‘Sizin için Baba’dan istekte bulunacağım’ demem;

²⁷Çünkü Baba kendisi sizi sever, çünkü beni sevdiniz ve Baba’dan¹ çıkıp geldiğime iman ettiniz.

²⁸Baba’dan çıktım ve dünyaya geldim; yine dünyayı bırakıp Baba’ya gidiyorum.”

²⁹Öğrencileri O’na dediler:* “İşte, şimdi açıkça konuşuyorsun ve hiç benzetme ile konuşmuyorsun.

³⁰Şimdi biliyoruz ki, sen her şeyi bilirsin ve hiç kimsenin sana soru sormasına ihtiyacın yoktur; Tanrı’dan çıkıp geldiğine bundan iman ediyoruz.”

³¹İsa onlara cevap verdi: “Şimdi iman ediyor musunuz?

³²İşte, saat geliyor ve şimdi gelmiştir ki, her biriniz kendininkilere dağılacaksınız ve beni yalnız bırakacaksınız; yine de yalnız değilim, çünkü Baba benimle birliktedir.

³³Bende esenliğiniz olsun diye size bu şeyleri söyledim. Dünyada büyük sıkıntınız olacak, ama cesur olun, ben dünyayı yendim.”

Bölüm 17

¹İsa bu şeyleri söyledi ve gözlerini göğe kaldırıp dedi: “Ey Baba, saat geldi; Oğlunu yücelt ki, Oğlun da seni yüceltsin.

²Nasıl ki, O’na bütün insanlar° üzerine yetki verdin; öyle ki, O’na verdiklerinin hepsine sonsuz hayat versin.

³Ve sonsuz hayat şudur ki, seni, tek gerçek Tanrı’yı ve gönderdiğin İsa Mesih’i bilsinler.¹

⁴Seni yeryüzünde yücelttim; yapmam için bana verdiğin işi tamamladım;

⁵Ve ey Baba, dünya var olmadan önce seninle birlikte sahip olduğum yücelikle, şimdi sen beni kendinde yücelt.

⁶Dünyadan bana verdiğin adamlara² senin adını açıkladım; senindiler ve onları bana verdin ve senin sözünü tuttular.

⁷Şimdi bildiler ki, bana verdiğin bütün şeyler sendendir;

⁸Çünkü bana verdiğin sözleri onlara verdim; onlar da kabul ettiler ve senden çıkıp geldiğimi gerçekten bildiler;³ ve beni senin gönderdiğine iman ettiler.

⁹Ben onlar için dilekte bulunuyorum; dünya için değil, ama bana verdiklerin için dilekte bulunuyorum; çünkü onlar senindir;

¹⁰Ve benim bütün şeylerim senindir, seninkiler de benimdir; ve ben onlarda yüceltildim.

¹¹Ve artık ben dünyada değilim, onlar ise dünyadadırlar; ve ben sana geliyorum. Ey Kutsal Baba, bana verdiğin kimseleri adınla koru ki, bizim gibi bir olsunlar.

¹²Dünyada onlarla birlikte olduğumda onları senin adınla koruyordum; bana verdiklerini gözettim ve helâk¹ oğlundan başka onlardan hiçbiri mahvolmadı ki, Kutsal Yazı yerine gelsin.

¹³Şimdi ise sana geliyorum; ve sevincim onlarda tamamlansın diye bu şeyleri dünyada söylüyorum.

¹⁴Ben onlara senin sözünü verdim; ve dünya onlardan nefret etti, çünkü ben dünyadan olmadığım gibi onlar da dünyadan değildirler.

¹⁵Onları dünyadan almanı değil, ama kötü olandan korumanı diliyorum.

¹⁶Ben dünyadan olmadığım gibi, onlar da dünyadan  değildirler.

¹⁷Onları gerçeğinle kutsal kıl; senin sözün gerçektir.

¹⁸Sen beni dünyaya gönderdiğin gibi, ben de onları dünyaya gönderdim.

¹⁹Ve onlar uğruna kendimi kutsuyorum ki, onlar da gerçek ile kutsal kılınsınlar.

²⁰Ve yalnız bunlar için değil, ama onların sözüyle bana iman edecek olanlar için de dilekte bulunuyorum;

²¹Öyle ki, hepsi bir olsunlar; ey Baba, senin bende ve benim sende olduğum gibi, onlar da bizde bir olsunlar; öyle ki, senin beni gönderdiğine dünya iman etsin.

²²Ve bana verdiğin yüceliği onlara verdim; öyle ki, biz bir olduğumuz gibi onlar da bir olsunlar;

²³Ben onlarda ve sen bende, ta ki onlar bir olmak üzere mükemmel kılınsınlar; ve dünya, senin beni gönderdiğini ve beni sevdiğin gibi onları da sevdiğini bilsin.

²⁴Ey Baba, bana verdiklerinin de bulunduğum yerde benimle birlikte olmalarını istiyorum ki, bana verdiğin yüceliğimi görsünler; çünkü dünyanın kuruluşundan önce sen beni sevdin.

²⁵Ey salih¹ Baba, dünya seni bilmedi;² ama ben seni bildim, bunlar da beni senin gönderdiğini bildiler.

²⁶Ve adını onlara bildirdim ve bildireceğim; öyle ki, beni sevmiş olduğun o sevgi onlarda olsun ve ben onlarda olayım.”

Bölüm 18

¹İsa bu şeyleri söyledikten sonra, öğrencileriyle birlikte Kidron deresinin ötesine çıktı; orada bir bahçe vardı, kendisi ve öğrencileri ona girdiler.

²Ve O’nu ele veren Yahuda da o yeri biliyordu; çünkü İsa öğrencileriyle orada sık sık toplanıyordu.

³Onun için Yahuda, asker bölüğünü ve başkâhinlerle Ferisilerden gelen memurları alıp fenerler ve meşalelerle ve silahlarla oraya geldi.*

⁴Böylece İsa, başına³ gelmekte olan bütün şeyleri bilerek öne çıkıp onlara, “Kimi arıyorsunuz?” dedi.

⁵O’na, “Nasıralı İsa’yı” diye cevap verdiler. İsa onlara,  “Ben’im” dedi.* Ve O’nu ele veren Yahuda da onlarla birlikte duruyordu.

⁶Böylece onlara, “Ben’im” deyince, geri çekildiler ve yere düştüler.

⁷Bunun üzerine onlara yine, “Kimi arıyorsunuz?” diye sordu. Onlar da, “Nasıralı İsa’yı” dediler.

⁸İsa cevap verdi: “Size dedim ki, Ben’im; bu nedenle   eğer beni arıyorsanız, bunları bırakın gitsinler.”

⁹Öyle ki, O’nun dediği, “Bana verdiklerinden hiçbirini kaybetmedim” sözü yerine gelsin.

¹⁰Böylece, kılıcı olan Simun Petrus, onu çekip başkâhinin kölesine vurdu ve onun sağ kulağını kesti. Ve kölenin adı Malhus’tu.

¹¹Bunun üzerine İsa Petrus’a dedi: “Kılıcını kınına koy; Baba’nın bana verdiği kâseyi içmeyeyim mi?”

                ¹²Böylece bölük¹ ve binbaşı ve Yahudilerin memurları İsa’yı tutup bağladılar;

¹³Ve O’nu önce Hanna’ya götürdüler; çünkü o yıl başkâhin olan Kayafa’nın kayınbabasıydı.

¹⁴Ve halk uğruna bir adamın ölmesi yararlıdır diye, Yahudilere öğüt veren Kayafa idi.

¹⁵Simun Petrus ile öbür öğrenci İsa’nın ardından gidiyorlardı. Ve o öğrenci başkâhinin tanıdığıydı ve İsa’yla birlikte başkâhinin avlusuna girdi;

¹⁶Ama Petrus dışarda kapıda duruyordu. Böylece başkâhinin tanıdığı öbür öğrenci dışarı çıkıp kapıcı kızla konuştu ve Petrus’u içeri getirdi.

¹⁷O zaman kapıcı kız Petrus’a dedi:* “Sen de bu adamın öğrencilerinden değil misin?” o, “Değilim” dedi.*

¹⁸Ve köleler ile memurlar kömür ateşi yakmış orada duruyorlardı, çünkü soğuktu ve ısınıyorlardı; Petrus da onlarla birlikte durmuş ısınıyordu.

¹⁹Böylece başkâhin İsa’ya öğrencileri hakkında ve öğretişi hakkında sorular sordu.

²⁰İsa ona cevap verdi: “Ben dünyaya açıkça konuştum; Yahudilerin daima toplandıkları havrada ve tapınakta her zaman öğrettim; ve gizlide hiçbir şey konuşmadım.

²¹Neden bana soruyorsun? Kendilerine neler konuştuğumu işitenlerden sor; işte, onlar ne söylediğimi biliyorlar.”

²²Ve bu şeyleri söyleyince yanında duran memurlardan biri, “Başkâhine böyle mi cevap veriyorsun?” diyerek İsa’ya bir tokat attı.

²³İsa ona cevap verdi: “Eğer kötü konuştumsa, kötülüğüne ilişkin tanıklık et; ama iyiyse neden bana vuruyorsun?”

²⁴O zaman Hanna O’nu bağlı olarak başkâhin Kayafa’ya gönderdi.

²⁵Şimdi, Simun Petrus durmuş ısınıyordu. Böylece kendisine, “Sen de O’nun öğrencilerinden değil misin?” dediler. O inkâr edip, “Değilim” dedi.

²⁶Başkâhinin kölelerinden biri, Petrus’un kulağını kestiği kişinin akrabası, “Seni bahçede O’nunla birlikte görmedim mi?” dedi.*

²⁷Bunun üzerine Petrus yine inkâr etti ve hemen horoz öttü.

²⁸Böylece İsa’yı Kayafa’dan vali konağına¹ götürdüler ve sabah erkendi; ve kirlenmesinler² ama Fıshı yiyebilsinler diye kendileri vali konağına girmediler.

²⁹Bu nedenle Pilatus dışarıya yanlarına çıkıp, “Bu adama karşı ne suçlama öne sürüyorsunuz?” dedi.

³⁰Cevap verip ona, “Eğer kötülük işleyen biri olmasaydı, O’nu sana teslim etmezdik” dediler.

³¹Bunun üzerine Pilatus onlara, “O’nu siz alın ve yasanıza göre O’nu yargılayın” dedi. Böylece Yahudiler ona, “Bize hiç kimseyi öldürmek yasal değildir”³ dediler;

³²Öyle ki, İsa’nın ne tür ölümle öleceğini belirterek,     O’nun söylediği söz yerine gelsin.

³³Bunun üzerine Pilatus yine vali konağına girdi ve    İsa’yı çağırıp O’na, “Sen Yahudilerin Kralı mısın?” dedi.

³⁴İsa ona cevap verdi: “ Sen bunu kendiliğinden mi söylüyorsun, yoksa benim hakkımda başkaları mı sana söyledi?”

³⁵Pilatus cevap verdi: “Ben Yahudi miyim? Seni bana kendi ulusun ve başkâhinler teslim ettiler, ne yaptın?”

³⁶İsa cevap verdi: “Benim krallığım bu dünyadan değildir; eğer krallığım bu dünyadan olsaydı, Yahudilere teslim edilmeyeyim diye benim hizmetçilerim savaşırlardı; ama şimdi, benim krallığım buradan değildir.”

³⁷Bunun üzerine Pilatus O’na, “Öyleyse, sen kral mısın?” dedi. İsa cevap verdi: “Sen söylemiş oldun,⁴ çünkü ben kralım. Ben bunun için doğdum ve bunun için dünyaya geldim ki, gerçeğe tanıklık edeyim. Gerçekten olan herkes benim sesimi işitir.”

³⁸Pilatus O’na, “Gerçek nedir?” dedi.* Ve bunu söyledikten sonra yine dışarıya, Yahudilerin yanına çıkıp onlara dedi:* “Ben O’nda hiçbir suç⁵ bulmuyorum.

³⁹Ama Fısıh’ta size birisini salıvermem sizde bir gelenektir; onun için size Yahudilerin kralını salıvermemi ister misiniz?”

⁴⁰Bunun üzerine onların hepsi, “Bunu değil, ama Barabbası!” diyerek yine bağırdılar. Barabbas ise bir hayduttu.

Bölüm 19

¹Bunun üzerine, o zaman Pilatus İsa’yı tutup kamçıladı.

²Askerler de dikenlerden bir taç örerek O’nun başına koydular; ve O’na erguvan rengi bir kaftan giydirdiler.

³Ve¹ “Selâm, ey Yahudilerin Kralı!” dediler; ve yüzüne tokatlar attılar.

⁴Bunun üzerine Pilatus yine dışarı çıkıp onlara dedi:* “İşte, O’nu dışarıya size getiriyorum; öyle ki, kendisinde hiçbir suç bulmadığımı bilesiniz.”

⁵Böylece İsa, dikenli tacı ve erguvan rengi kaftanı giyinmiş olarak dışarı çıktı. Ve Pilatus onlara, “İşte o adam!” dedi.*

⁶Bunun üzerine başkâhinler ve memurlar O’nu görünce, “Çarmıha ger, çarmıha ger!” diyerek bağırdılar. Pilatus onlara dedi:* “O’nu siz alıp çarmıha gerin, çünkü ben O’nda bir suç bulmuyorum.”

⁷Yahudiler ona cevap verdiler: “Bizim bir yasamız vardır ve yasamıza göre O’nun ölmesi gerektir; çünkü kendisini Tanrı’nın Oğlu yaptı.”

⁸Bunun üzerine Pilatus bu sözü işitince daha çok korktu;

⁹Ve yine vali konağına girip İsa’ya, “Sen neredensin?” dedi.* Ama İsa ona cevap vermedi.

¹⁰Onun için Pilatus O’na dedi:* “Benimle konuşmuyor musun? Seni çarmıha germeye yetkim olduğunu ve seni salıvermeye yetkim olduğunu bilmiyor musun?”

¹¹İsa cevap verdi: “Eğer sana yukarıdan verilmemiş olsaydı, benim üzerimde senin hiçbir yetkin olmazdı. Bu nedenle, beni sana teslim edenin günahı daha büyüktür.”²

¹²O andan sonra Pilatus O’nu salıvermeğe çalışıyordu; ama Yahudiler bağırıp dediler: “Eğer bunu salıverirsen, Kayser’in dostu değilsin; kendisini kral ilan eden herkes Kayser’e karşı konuşmuş olur.”

¹³Bunun için Pilatus bu sözü işitince, İsa’yı dışarı getirdi; ve Taş Döşeme, İbranicede ise Gabbata denilen yerde yargı kürsüsüne oturdu.

¹⁴Ve Fısıh’ın hazırlık günüydü, saat da altı¹ sularıydı ve Yahudilere, “İşte, kralınız!” dedi.*

¹⁵Ama onlar, “Al götür, al götür, O’nu çarmıha ger!” diye bağırdılar. Pilatus onlara, “Kralınızı çarmıha gereyim mi?” dedi.* Başkâhinler, “Kayser’den başka kralımız yoktur” diye cevap verdiler.

¹⁶Bunun üzerine, o zaman çarmıha gerilmek üzere O’nu kendilerine teslim etti. Ve onlar İsa’yı alıp götürdüler.

¹⁷Ve O çarmıhını taşıyarak, İbranicede Golgota denilen, Kafatası yeri diye adlandırılan yere çıktı;

¹⁸Orada O’nu ve kendisiyle birlikte iki kişi daha, biri bu yanda biri o yanda, İsa da ortada olarak çarmıha gerdiler.

¹⁹Ve Pilatus bir de yafta² yazıp onu çarmıhın üzerine koydu. Ve, ‘NASIRALI İSA, YAHUDİLERİN KRALI’ diye yazılıydı.

²⁰Böylece Yahudilerin birçoğu bu yaftayı okudular; çünkü İsa’nın çarmıha gerildiği yer şehre yakındı; ve o İbranice, Yunanca, Latince yazılmıştı.

²¹Onun için Yahudilerin başkâhinleri Pilatus’a dediler: “Yahudilerin Kralı diye yazma, ama kendisi, ‘Ben Yahudilerin Kralıyım’ dedi diye yaz.”

²²Pilatus, “Ne yazdımsa, yazdım” karşılığını verdi.

²³Bunun üzerine askerler İsa’yı çarmıha gerdikleri zaman giysilerini alıp her bir askere birer pay olarak dört pay ettiler; uzun gömleğini³  de aldılar; ama gömlek dikişsiz, baştan başa bir dokumaydı.

²⁴Bu nedenle birbirlerine, “Bunu yırtmayalım, ama kimin olacak diye kura atalım” dediler. Ta ki: ‘Giysilerimi aralarında paylaştılar; ve elbisem üzerine kura attılar’^a diyen Kutsal Yazı yerine gelsin. Onun için askerler bu şeyleri yaptılar.

²⁵Ve İsa’nın çarmıhı yanında annesi ve annesinin kızkardeşi, Klopas’ın karısı Meryem ve Magdalalı Meryem duruyorlardı.

²⁶Böylece İsa, annesini ve sevdiği öğrenciyi yakında durmakta görünce annesine, “Kadın, işte oğlun!” dedi.*

²⁷Ondan sonra öğrenciye, “İşte, annen!” dedi.* Ve o saatten itibaren öğrenci, onu kendi evine aldı.

²⁸Bundan sonra İsa, artık her şeyin şimdi tamamlanmış olduğunu bilerek, Kutsal Yazının yerine gelmesi için, “Susadım” dedi.

²⁹Böylece oraya sirke dolu bir kap konulmuştu ve sirkeyle bir sünger doldurup zufa dalı üzerine takarak O’nun ağzına uzattılar.^b

³⁰Bunun üzerine İsa sirkeyi alınca, “Tamam olmuştur”¹ dedi; ve başını eğerek ruhu verdi.

³¹Böylece hazırlık günü olduğundan, cesetler Şabat günü çarmıhta kalmasın diye (çünkü o Şabat günü büyük gündü), Yahudiler Pilatus’tan, onların bacaklarının kırılıp kaldırılmasını dilekte bulundular.

³²Bunun üzerine askerler gelip birincinin ve O’nunla birlikte çarmıha gerilmiş olan ötekinin bacaklarını kırdılar;

³³Ama İsa’ya gelip O’nun zaten ölmüş olduğunu görünce, bacaklarını kırmadılar;

³⁴Ama askerlerden biri O’nun böğrünü mızrakla deldi; ve hemen kan ve su çıktı.

³⁵Ve bunu gören tanıklık etmiştir ve onun tanıklığı doğrudur; ve doğru söylediğini bilir; öyle ki, iman edesiniz.

³⁶Çünkü bu şeyler, “O’nun hiçbir kemiği kırılmayacaktır”^c yazısı yerine gelsin diye olmuştur.

³⁷Ve yine başka bir Kutsal Yazı, “Bedenini deldikleri kişiye bakacaklar”^d diyor.

³⁸Ve bu şeylerden sonra, İsa’nın öğrencisi olan, ama Yahudilerin korkusundan kendisini gizleyen Arimatealı Yusuf, İsa’nın cesedini kaldırmak için Pilatus’tan dilekte bulundu; Pilatus da ona izin verdi. Bunun üzerine gelip İsa’nın cesedini kaldırdı.

³⁹Önceleri geceleyin İsa’ya gelen Nikodimos da yüz litre kadar mür ve ödağacı karışımı getirerek geldi.

⁴⁰Böylece İsa’nın cesedini alıp, Yahudiler arasındaki gömmeye hazırlama geleneği üzere kokulu baharatlarla birlikte onu keten bezlere sardılar.

⁴¹Şimdi, çarmıha gerildiği yerde bir bahçe, bahçenin içinde de henüz içine hiç kimsenin konulmadığı yeni bir mezar vardı.

⁴²Böylece, Yahudilerin hazırlık günü olduğundan, mezar da yakın olduğundan İsa’yı oraya yatırdılar.

Bölüm 20

¹Şimdi, haftanın ilk günü daha karanlıkken, Magdalalı Meryem erkenden mezara gelip taşın mezardan kaldırılmış olduğunu gördü.*

²O zaman koşup Simun Petrus’a ve İsa’nın sevdiği öbür öğrenciye gelip onlara, “Rab’bi mezardan alıp götürdüler ve O’nu nereye koydular bilmiyoruz” dedi.*

³Bunun üzerine Petrus ile öbür öğrenci dışarı çıkıp mezara geldiler.

⁴Ve ikisi birlikte koşuyordu; ve öbür öğrenci Petrus’tan daha hızlı koşup mezara önce geldi;

⁵Ve eğilip baktı,* keten bezlerin yerde serili olduğunu gördü;* ama içeri girmedi.

⁶O zaman Simun Petrus onun ardından gelip mezarın içine girdi; ve keten bezleri yerde serilmiş,

⁷Ve O’nun başına sarılmış olan mendili, keten bezlerle birlikte olmayıp, ama ayrıca dürülmüş başka bir yerde gördü.*

⁸Bunun üzerine, o zaman mezara ilk gelen öbür öğrenci de girip gördü ve iman etti.

⁹Çünkü O’nun ölüler arasından dirilmesi gerektiğini belirten Kutsal Yazı’yı henüz bilmiyorlardı.

¹⁰Böylece öğrenciler yine evlerine gittiler.

¹¹Ama Meryem ağlayarak dışarda mezarın yanında duruyordu. Böylece o ağlarken eğilip mezarın içine baktı;

¹²Ve biri İsa’nın cesedinin yattığı yerin başucunda, biri de ayakucunda oturan, beyazlar içinde iki melek gördü.*

¹³Ve onlar kendisine, “Kadın, niçin ağlıyorsun?” dediler.* O da onlara dedi:* “Çünkü Rabbimi alıp götürdüler ve O’nu nereye koyduklarını bilmiyorum.”

¹⁴Bu şeyleri söyleyince geriye doğru döndü ve İsa’yı ayakta durmakta gördü;* ve O’nun İsa olduğunu anlamadı.

¹⁵İsa ona, “Kadın, niçin ağlıyorsun? Kimi arıyorsun?” dedi.* Meryem O’nun bahçıvan olduğunu sanarak O’na dedi:* “Efendi, eğer O’nu sen götürdünse, nereye koyduğunu bana söyle, ben de O’nu alıp götüreyim.”

¹⁶İsa ona, “Meryem!” dedi.* Meryem dönüp O’na İbranice, “Rabbuni!” dedi* ki, ‘Öğretmen’ demektir.

¹⁷İsa ona dedi:* “Bana dokunma; çünkü daha Baba’nın yanına çıkmadım; ama kardeşlerime git ve onlara söyle, ‘Benim Babamın ve sizin Babanızın, benim Tanrımın ve sizin Tanrınızın yanına çıkıyorum.”

¹⁸Magdalalı Meryem gelip öğrencilere, Rab’bi gördüğünü ve O’nun kendisine bu şeyleri söylediğini bildirdi.

¹⁹Böylece haftanın ilk günü olan o gün, akşam olunca, Yahudilerin korkusundan öğrencilerin toplandıkları yerin kapıları kapalıyken, İsa geldi ve ortada durup onlara, “Size esenlik!” dedi.*

²⁰Ve bunu söyleyince onlara ellerini ve böğrünü gösterdi. Onun için öğrenciler Rab’bi görünce sevindiler.

²¹Bunun üzerine İsa yine onlara dedi: “Size esenlik! Baba beni gönderdiği gibi ben de sizi gönderiyorum.”

²²Ve bunu söyleyince, onların üzerine üfledi ve onlara dedi:* “Kutsal Ruh’u alın;

²³Kimin günahlarını bağışlarsanız, onlara bağışlanmış olur; kimlerinkini alıkoyarsanız, alıkonmuş olur.”

²⁴Ama Onikilerden biri, Didimos denilen Tomas, İsa geldiğinde onlarla birlikte değildi.

²⁵Bunun için öbür öğrenciler ona, “Rab’bi gördük” dediler. Ama o onlara, “O’nun ellerinde çivilerin izini görmedikçe ve çivilerin izine parmağımı koymadıkça ve elimi böğrüne koymadıkça asla inanmam” dedi.

²⁶Ve sekiz gün sonra O’nun öğrencileri yine içerdeydiler, Tomas da onlarla birlikteydi. Kapılar kapalıyken İsa gelip ortada durdu ve, “Size esenlik!” dedi.

²⁷Ondan sonra Tomas’a dedi:* “Parmağını buraya getir ve ellerime bak;¹ elini de getir, böğrüme koy; ve imansız olma, ama imanlı ol.”

²⁸Tomas da cevap verip O’na, “Rabbim ve Tanrım!” dedi.

²⁹İsa ona dedi:* “Tomas, beni gördüğün için iman ettin; görmeyip de iman edenlere ne mutlu!”

³⁰Böylece İsa, öğrencilerinin önünde bu kitapta yazılmamış başka birçok belirtiler yaptı.

³¹Ama İsa’nın, Tanrı’nın Oğlu Mesih olduğuna iman edesiniz ve iman edip O’nun adıyla hayata sahip olasınız diye bunlar yazılmıştır.

Bölüm 21

¹Bu şeylerden sonra, Taberiye denizi kıyısında İsa kendisini öğrencilere yine gösterdi;² ve şöylece gösterdi:

²Simun Petrus ve Didimos denilen Tomas ve Galile’nin Kana şehrinden Natanael ve Zebedi’nin oğulları ve O’nun öğrencilerinden iki kişi daha birlikteydiler.

³Simun Petrus onlara, “Balık tutmağa gidiyorum” dedi.* Ona, “Biz de seninle geliyoruz” dediler.* Çıkıp hemen kayığa bindiler; ve o gece bir şey tutmadılar.

⁴Ama artık sabah olunca, İsa kıyıda durdu; ama öğrenciler onun İsa olduğunu bilmediler.

⁵Böylece İsa onlara, “Çocuklar, yiyecek bir şeyiniz var mı?” dedi.* O’na, “Yok” diye cevap verdiler.

⁶O da onlara, “Ağı kayığın sağ yanına atın ve bulursunuz” dedi.* Bunun üzerine attılar ve balıkların çokluğundan ağı artık çekemiyorlardı.

⁷O zaman İsa’nın sevdiği öğrenci, Petrus’a, “Bu        Rab’dir!” dedi.* Böylece Simun Petrus O’nun Rab olduğunu işitince dış giysisine sarınarak (çünkü çıplaktı), kendini denize attı.

⁸Ve öbür öğrenciler balık ağını çekerek küçük kayıkla geldiler; çünkü karadan uzak değildiler, ancak iki yüz arşın kadar açıktaydılar.

⁹Böylece karaya çıktıkları zaman, orada yerde kömür ateşi ve üzerine konulmuş balık ve ekmek gördüler.*

¹⁰İsa onlara, “Şimdi tuttuğunuz balıklardan getirin”     dedi.*

¹¹Simun Petrus kayığa çıktı ve yüz elli üç iri balıkla dolu ağı karaya çekti; ve bu kadar çok olduğu halde ağ yırtılmamıştı.

¹²İsa onlara, “Gelin, yemek yiyin” dedi.* Ve Rab’bin kendisi olduğunu bilerek, öğrencilerden hiçbiri O’na, “Sen kimsin?” diye sormaya cesaret edemedi.

¹³Böylece İsa geldi,* ekmeği alıp onlara verdi;* ve aynı şekilde balıkları verdi.*

¹⁴Ölüler arasından dirildikten sonra, şimdi bu üçüncü defadır ki, İsa öğrencilerine görünmüştür.

¹⁵Böylece yemeği bitirince, İsa Simun Petrus’a, “Ey Yona oğlu Simun, beni bunlardan daha çok sever misin?” dedi.* Petrus O’na, “Evet, ya Rab; seni sevdiğimi bilirsin” dedi.* İsa ona, “Kuzularımı otlat” dedi.*

¹⁶İkinci kez yine ona, “Ey Yona oğlu Simun, beni sever misin?” dedi.* O da O’na, “Evet, ya Rab; seni sevdiğimi bilirsin” dedi.* İsa ona, “Koyunlarıma çobanlık et” dedi.*

¹⁷Üçüncü kez ona, “Ey Yona oğlu Simun, beni sever misin?” dedi.* Petrus, kendisine üçüncü kez, “Beni sever misin?” dediği için üzüldü ve O’na, “Ya Rab, sen her şeyi bilirsin; seni sevdiğimi bilirsin” dedi. İsa ona, “Koyunlarımı otlat” dedi.*

¹⁸“Doğrusu, doğrusu sana derim, gençken sen kendi kendini kuşandırıp istediğin yere giderdin; ama yaşlanınca ellerini uzatacaksın ve başkası seni kuşandırıp istemediğin yere götürecek.”

¹⁹Ama bunu, ne tür ölümle Tanrı’yı yücelteceğini belirtmek için söyledi. Ve bunu söyleyince ona, “Ardımdan gel” dedi.*

²⁰Ama Petrus dönüp İsa’nın sevdiği öğrencinin ardından gelmekte olduğunu gördü;* o ki, akşam yemeğinde de O’nun göğsüne yaslanıp, “Ya Rab, seni ele verecek olan kimdir?” demişti.

²¹Petrus onu görüp İsa’ya, “Ya Rab, ya bu ne olacak?” dedi.*

²²İsa ona dedi:* “Eğer ben gelinceye dek onun kalmasını istiyorsam, bundan sana ne? Sen ardımdan gel.”

²³Böylece, o öğrenci ölmeyecektir diye bu söz kardeşler arasında çıktı. Oysa İsa ona, “Ölmeyecektir” diye dememişti; ama, “Eğer ben gelinceye dek onun kalmasını istiyorsam, bundan sana ne?” demişti.

²⁴Bu şeylere tanıklık eden ve bu şeyleri yazan öğrenci budur; ve onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz.

²⁵Ve İsa’nın yaptığı başka birçok şeyler de vardır; eğer onlar birer birer yazılmış olsalar, yazılan kitaplar dünyaya bile sığmazdı sanırım. Amin.