İNCİL

RESULLERİN İŞLERİ

Bölüm 1

^1-2Ey Teofilos, İsa’nın, seçmiş olduğu resullere Kutsal Ruh aracılığıyla emredip yukarı alındığı güne dek, hem yapmaya hem öğretmeye başladığı bütün şeylere   ilişkin ilk kitabı² gerçekten yazdım;³

³Hem de elem çektikten sonra kırk gün süreyle onlara görünerek,⁴ Allah’ın krallığıyla ilgili şeyleri de söyle-yerek, birçok kanıtlarla kendisini diri olarak onlara gösterdi;

⁴Ve onlarla bir araya gelip onlara, Yeruşalem’den ayrıl-mamalarını, ama Baba’nın vaadini beklemelerini emretti; ve dedi: “O vaadı benden duydunuz;

⁵Çünkü Yuhanna gerçekten su ile vaftiz etti, ama çok günler geçmeden⁵ siz Kutsal Ruh’la vaftiz edileceksiniz.”

⁶Böylece onlar bir araya geldiklerinde O’na sorup dedi-ler: “Ya Rab, İsrail’e krallığı bu zamanda mı geri vere-ceksin?”

⁷O da onlara dedi: “Baba’nın kendi yetkisinde koruduğu⁶ zamanları ya da mevsimleri bilmek size ait değildir.

⁸Ama Kutsal Ruh üzerinize geldiğinde güç alacaksınız; ve hem Yeruşalem’de hem de tüm Yahudiye’de, Sami-riye’de ve dünyanın en uzak yerine dek benim tanıklarım olacaksınız.”

⁹Ve bu şeyleri söyleyince, onlar kendisine bakarlarken yukarı alındı; ve bir bulut O’nu gözlerinin önünden aldı.

                ¹⁰Ve O giderken onlar dikkatle göğe baktıkla-rında, işte, beyaz kıyafette iki adam da onların yanında durdu;

¹¹Hem de dediler ki: “Ey Galileli adamlar, neden ayakta durmuş göğe bakıyorsunuz? Sizden göğe alınan bu İsa, göğe gittiğini nasıl gördünüzse, öylece gelecektir.”

¹²Ondan sonra, Yeruşalem’e bir Sept günü yolculuğu¹ mesafesi kadar yakın olan Zeytinlik denen dağdan Yeru-şalem’e döndüler.

¹³Ve şehre girince, hem Petrus hem de Yakup, Yuhanna ve Andreas, Filipos ve Tomas, Bartolomeos ve Matta, Alfeos’un oğlu Yakup ve gayretli² Simun ve Yakub’un kardeşi Yahuda’nın da kaldıkları yukarı odaya çıktılar.

¹⁴Bunların hepsi, kadınlar ve İsa’nın annesi Meryem’le birlikte ve O’nun kardeşleriyle birlikte, hep birlik içinde sabit kararlılıkla dua ve yalvarışta devam ediyorlardı.

                ¹⁵Ve o günlerde Petrus öğrencilerin³ ortasında ayağa kalkıp (bir arada olan kişilerin⁴ sayısı yüz yirmi ka-dardı) dedi:

¹⁶“Adamlar, kardeşler, İsa’yı tutuklayanlara kılavuz olan Yahuda ile ilgili olarak Kutsal Ruh’un, Davut’un ağzıyla önceden söylemiş olduğu bu Kutsal Yazı’nın yerine gel-mesi gerekti.

¹⁷Çünkü o bizimle⁵ sayıldı ve bu hizmette bir pay aldı.

¹⁸O zaman gerçekten bu kişi, kötülük ücretiyle bir tarla satın aldı; ve baş aşağı düşüp ortadan çatladı ve bütün bağırsakları dışarı döküldü.

¹⁹Ve bu, Yeruşalem’de oturanların hepsi tarafından bilin-miş oldu; öyle ki, onların kendi dillerinde o tarlaya Akel-dama, yani kan tarlası adı verildi.

²⁰Çünkü Mezmurlar kitabında yazılmıştır: ‘Onun konutu ıssız⁶ olsun ve onda kimse oturmasın;’ ve ‘onun gözetim görevini başkası alsın.’

²¹Onun için Rab İsa’nın aramıza girip çıktığı bütün za-man boyunca bizimle yoldaşlık eden adamlardan birinin,

²²Yuhanna’nın vaftizinden başlayarak bizden yukarı alın-dığı güne dek, O’nun dirilişine bizimle birlikte tanık ol-ması gerektir.”

²³Ve iki kişiyi, Yustus takma adlı Barsaba adındaki Yusuf’u ve Mattias’ı ileri sürdüler.

²⁴Ve dua edip dediler: “Sen, ya Rab, herkesin yüreğini bilensin; bu iki kişiden hangisini seçtiğini göster ki,

²⁵Yahuda’nın kendisine ait olan yere gitmek üzere, suç işleyerek düşüp ayrıldığı bu hizmet ve resullük payını o  alsın.”

²⁶Ve onların kuralarını attılar;¹ ve kura Mattias’a düştü; ve on bir resullerle birlikte sayıldı.

Bölüm 2

¹Pentikos² günü kutlaması yerine getirilirken, hepsi birlik içinde aynı yerdeydiler.

²Ve ansızın hızlı esen şiddetli bir soluk³ gibi gökten bir ses geldi ve oturdukları bütün evi doldurdu.

³Ve onlara, ateşten imiş gibi, bölünen diller göründü; ve onların her biri üzerine kondu.

⁴Ve hepsi Kutsal Ruh’la doldu; ve konuşmak üzere     Ruh’un kendilerine verdiği gibi başka dillerle konuşmaya başladılar.

⁵Şimdi, Yeruşalem’de, gök altındaki her ulustan Yahudi-ler, Allah’a adanmış⁴ adamlar oturmaktaydılar.

⁶Ama bu sesin söylentisi yayılınca, kalabalık bir araya gelip şaşırdı; çünkü her biri kendilerinin öz diliyle⁵ onların konuştuklarını duydular.

⁷Ve hepsi şaşırıp hayret ederek birbirlerine dediler: “İşte, bu konuşanların hepsi Galileli değil mi?

⁸Ve nasıl her birimiz kendi anadilimizi⁶ duyuyoruz?

⁹Partlar ve Medler ve Elamlılar; ve Mezopotamya’da, Yahudiye’de ve Kappadokya’da, Pontus ve Asya’da,

¹⁰Hem Frikya’da, hem de Pamfilya’da, Mısır’da ve Kiri-ne yakınlarındaki Libya taraflarında oturanlar; ve hem Yahudi hem de Yahudiliğe dönme Romalı misafirler,

¹¹Giritliler ve Araplar, kendi dillerimizde onların Allah’ın büyük şeylerini konuştuklarını duyuyoruz.”

¹²Ve hepsi hayret edip birbirlerine, “Bu ne olabilir?”⁷ di-yerek şaşkınlık⁸ içindeydiler.

¹³Ama başkaları alay edip, “Onlar yeni şarapla doludur-lar” dediler.

¹⁴Ama Petrus Onbirlerle birlikte ayağa kalkıp sesini yük-seltti ve onlara hitap edip dedi: “Ey adamlar, Yahudiler!¹ ve bütün Yeruşalem’de oturanlar, bu sizlerce bilinsin ve sözlerime kulak verin;

¹⁵Çünkü bunlar sandığınız gibi sarhoş değiller; çünkü günün üçüncü saatidir.²

¹⁶Ama bu, Yoel Peygamber aracılığıyla söylenmiş olan   şudur:

¹⁷‘Ve son günlerde öyle olacak ki Allah diyor, bütün in-sanlar° üzerine Ruhumdan dökeceğim; ve oğullarınızla kızlarınız peygamberlik edecekler; ve gençleriniz görün-tüler³ görecekler ve ihtiyarlarınız rüyalar görecekler;

¹⁸O günlerde, hatta erkek kullarım ve kadın kullarım üze-rine Ruhumdan dökeceğim ve peygamberlik edecekler.

¹⁹Ve yukarıda, gökte harikalar ve aşağıda, yeryüzünde belirtiler vereceğim; kan ve ateş ve duman buğusu olacak.

²⁰Rab’bin büyük ve ünlü⁴ günü gelmeden önce güneş karanlığa ve ay kana döndürülecek.

²¹Ve öyle olacak ki, her kim Rab’bin adını çağırırsa kur-tulacaktır.’^a

²²Ey İsrail adamları, bu sözleri dinleyin: Kendinizin de bildiği gibi, Nasıralı İsa’yı, O’nun aracılığıyla Allah’ın aranızda yaptığı kudretli işlerle ve harikalarla ve belirti-lerle size Allah tarafından onaylanmış olan⁵ adamı;

²³Allah’ın kararlaştırılmış amaç ve önbilgisiyle ele veril-miş olarak, yasa çiğneyenlerin eliyle,⁶ siz O’nu çarmıha gerip öldürdünüz.

²⁴Allah, O’nun ölüm acılarını çözerek O’nu diriltti; çünkü O’nun ölüm tarafından tutulmuş olması imkânsızdı.

²⁵Çünkü Davut O’na ilişkin diyor ki: ‘Rab’bi daima önümde gördüm; çünkü ben sarsılmayayım diye, O be-nim sağımdadır.

²⁶Bu nedenle yüreğim sevindi, dilim de coştu; dahası, bedenim de ümit içinde rahat edecek;

²⁷Çünkü sen canımı ölüler diyarında bırakmayacaksın, ne de Kutsal Olanı’nı⁷ çürüme görmeye bırakırsın.

²⁸Hayat yollarını bana bildirdin; yüzünün görünümüyle beni sevinçle dolduracaksın.’^a

²⁹Adamlar, kardeşler, büyük ata Davut hakkında size öz-gürce konuşayım ki, o hem öldü hem gömüldü; ve meza-rı bugüne dek aramızdadır.

³⁰Onun için, bir peygamber olduğundan ve bedene göre kendi soyunun¹ meyvesinden kendi tahtı üzerine oturmak için Mesih’i dirilteceğini Allah’ın kendisine ant ile yemin ettiğini bildiğinden,

³¹Önceden görerek, O’nun canı ölüler diyarında bırakıl-madı, ne de bedeni° çürüme gördü diye, Mesih’in dirili-şine ilişkin konuştu.

³²Allah bu İsa’yı diriltti; biz hepimiz bunun tanıklarıyız.

³³Onun için O, Allah’ın sağ eliyle yüceltilmiş ve Ba-   ba’dan Kutsal Ruh vaadini almış olup sizin şimdi bu gör-düğünüzü ve işittiğinizi döktü.

^34-35Çünkü Davut göklere çıkmadı; ama kendisi diyor ki: ‘Rab Rabbime dedi: Ben senin düşmanlarını ayaklarının basamağı yapıncaya dek, benim sağımda otur.’^b

³⁶Onun için bütün İsrail evi kesinlikle bilsin ki Allah, si-zin çarmıha gerdiğiniz bu İsa’yı hem Rab hem Mesih et-miştir.”

³⁷Şimdi, bunu duyunca yürekleri iğnelendi; Pet-rus ve öbür resullere, “Adamlar, kardeşler, ne yapalım?” dediler.

³⁸Petrus da onlara dedi: “Tövbe edin ve günahların bağış-lanması için her biriniz İsa Mesih’in adıyla² vaftiz olun-sun; ve Kutsal Ruh armağanını alacaksınız.

³⁹Çünkü vaad size ve çocuklarınıza ve uzakta olanların hepsine, Rab Allahımızın çağıracağı ne kadar kişi varsa  onlaradır.”

⁴⁰Ve başka birçok sözlerle ciddiyetle tanıklık edip teşvik³ ederek, “Bu sapık kuşaktan kurtulun” dedi.

⁴¹O zaman onun sözünü sevinçle kabul edenler vaftiz  olundular; ve o gün yaklaşık üç bin can onlara katıldı.

⁴²Ve resullerin öğretişlerinde ve ruhsal paydaşlıkta ve ekmek kırmakta ve dualarda sabit kararlılıkla devam  ediyorlardı.

⁴³Her bir can üzerine korku geldi; ve resuller aracılığıyla birçok harikalar ve belirtiler oluyordu.

⁴⁴Ve iman edenlerin hepsi bir aradaydı ve her şeyleri or-taktı;

⁴⁵Mülklerini ve mallarını satıp onları her birinin ihtiyacı-na göre hepsine dağıtıyorlardı.

⁴⁶Ve her gün hep birlikte tapınakta sabit kararlılıkla de-vam edip evlerinde¹ ekmek kırarak sevinçle ve yürek sa-deliğiyle yemek yiyorlardı;

⁴⁷Allah’ı övüyor ve tüm halk tarafından lütuf buluyorlardı; ve Rab kurtulanları günden güne kilise topluluğuna katıyordu.

Bölüm 3

¹Şimdi, Petrus ile Yuhanna dua saatinde, doku-zuncu saatte, birlikte tapınağa çıkıyorlardı.

²Ve anadan doğma² topal bir adam taşınarak getiriliyordu; tapınağa girenlerden sadaka dilenmek için her gün onu tapınağın Güzel denilen kapısına koyarlardı.

³Tapınağa girmek üzere olan Petrus ile Yuhanna’yı gören bu kişi sadaka³ istedi.

⁴Petrus da Yuhanna ile birlikte ona dikkatle bakıp, “Bize bak” dedi.

⁵O da kendilerinden bir şey almayı umarak onlara dikkat ediyordu.

⁶Ama Petrus, “Bende gümüş ve altın yok, ama bende olanı sana veriyorum: Nasıralı İsa Mesih adıyla kalk ve yürü” dedi.

⁷Ve onu sağ elinden tutup kaldırdı; ve hemen ayakları ve ayak bileği kemikleri kuvvetlendi.

⁸Ve sıçrayıp ayağa kalktı ve yürüdü; ve yürüyüp sıçraya-rak, Allah’ı överek onlarla birlikte tapınağa girdi.

⁹Bütün halk da onun yürüdüğünü ve Allah’ı övdüğünü   gördü.

¹⁰Ve onun, tapınağın Güzel kapısında sadaka için otura-nın kendisi olduğunu farkettiler; ve ona olan şey karşısın-da hayret ve şaşkınlıkla doldular.

¹¹Ve iyileşmiş olan topal adam Petrus ile Yuhanna’yı tut-maktayken, bütün halk pekçok şaşarak birlikte Süley-man’ın Eyvanı¹ denilen yere, onların yanına koştu.

¹²Petrus da bunu görünce halka cevap verdi: “Adamlar, İsrailliler, buna neden şaşıyorsunuz? Ya da sanki biz ken-di gücümüz ve Allah’a adanmışlığımızla onu yürütmüşüz gibi neden bize dikkatle bakıyorsunuz?

¹³İbrahim’in ve İshak’ın ve Yakub’un Allahı, atalarımı-zın Allahı, kendi oğlu İsa’yı yüceltti; siz O’nu ele verdi-niz; ve O’nu salıvermeye karar vermiş olan Pilatus’un önünde O’nu inkâr ettiniz.

¹⁴Ama siz kutsal ve salih Olan’ı inkâr edip bir adamın, bir katilin size bağışlanmasını dilediniz.

¹⁵Oysa hayat Yaratanını² öldürdünüz; Allah O’nu ölüler arasından diriltti; biz bunun tanıklarıyız.

¹⁶Ve O’nun adına olan imanla, O’nun adı, gördüğünüz ve tanıdığınız bu adamı güçlendirdi; ve O’nun aracılığıyla olan iman, hepinizin önünde ona bu tam sağlığı verdi.

¹⁷Ve şimdi ey kardeşler, biliyorum ki, yöneticilerinizin de ettiği gibi siz de bilgisizlikle davrandınız.

¹⁸Ama Allah, Mesih elem çekecektir diye bütün peygam-berlerin ağzıyla önceden bildirdiği şeyleri böylece yerine getirmiştir.

¹⁹Bu nedenle, günahlarınızın silinmesi için tövbe edin ve dönün; öyle ki, Rab’bin önünde tazelenme vakitleri gelsin;

²⁰Ve size önceden ilân olunan İsa Mesih’i göndersin.

²¹Allah’ın eski zamandan beri³ bütün kutsal peygamber-lerin ağzıyla söylemiş olduğu her şeyin yenilenmesi⁴ va-kitlerine dek, göğün O’nu gerçekten kabul etmesi gerekir.

²²Çünkü gerçekten Musa atalara demiştir: ‘Allahınız Rab, kardeşlerinizin arasından size benim gibi bir peygamber kaldıracak; size her ne söylerse, bütün şeylerde onu din-leyeceksiniz.

²³Ve öyle olacak ki, o peygamberi dinlemeyen her can halk arasından yok edilecektir.’^a

²⁴Gerçekten de Samuel ve ondan sonra gelmiş olanlardan beri, ne kadar konuşmuş olan peygamberler varsa, hepsi de bu günleri ilân etmişlerdir.

²⁵Sizler, peygamberlerin ve Allah’ın atalarınızla yaptığı antlaşmanın oğullarısınız; nasıl ki İbrahim’e, ‘Ve senin soyunda¹ yerin bütün aileleri mübarek² kılınacaktır’ de-miştir.

²⁶Allah, her birinizi kötülüğünüzden geri döndürmekle sizi kutlu kılarak, kendi oğlu İsa’yı diriltip O’nu önce si-ze gönderdi.”

Bölüm 4

¹Ve onlar halka konuşurlarken, kahinler ve tapı-nağın reisi³ ve Sadukiler onların üzerine geldiler;

²Halka öğrettiklerinden ve İsa’da⁴ ölüler arasından diri-lişi vazettiklerinden dolayı kederlenip sıkıldılar.

³Ve onları yakalayıp ertesi güne dek hapishaneye koydu-lar; çünkü zaten akşamdı.

⁴Ama sözü işitenlerin birçoğu iman etti; ve adamların sa-yısı beş bin kadar oldu.

⁵Ve öyle oldu ki, ertesi gün onların yöneticileri ve ihtiyarları ve yazıcıları Yeruşalem’de bir araya toplan-dılar;

⁶Başkahin Hanna ve Kayafas ve Yuhanna ve başkahinin akrabasından ne kadar varsa hepsi toplandılar.

⁷Ve onları ortada durdurarak sordular: “Siz bunu hangi güçle ya da hangi adla yaptınız?”

⁸O zaman Petrus Kutsal Ruh’la dolup onlara dedi: “Ey halkın yöneticileri ve İsrail’in ihtiyarları!

⁹Eğer biz bugün hasta adama yapılan iyi iş ve onun ne ile¹ sağlığa kavuştuğu hakkında sorguya çekiliyorsak;

¹⁰Hepinize ve bütün İsrail halkınca bilinsin ki çarmıha gerdiğiniz, Allah’ın ise ölüler arasından dirilttiği Nasıralı İsa Mesih’in adıyla, evet O’nun aracılığıyla bu adam burada önünüzde sağlam duruyor.

¹¹‘Siz yapıcılar tarafından hiçe sayılan Taş budur; O ki, köşenin başı olmuştur.’^a

¹²Ve başka hiçbir kimsede kurtuluş yoktur; çünkü gök al-tında adamlar arasında verilmiş hiçbir ad yoktur ki onun-la kurtulalım.”

¹³Ama onlar Petrus’la Yuhanna’nın cesaretini görünce ve okumamış, eğitilmemiş adamlar olduklarını anlayınca şaştılar; ve onların İsa ile birlikte bulundukları-nı fark ettiler.

¹⁴Ve sağlığa kavuşturulan adamı onlarla birlikte durmakta görünce, buna karşı söyleyecek bir şeyleri yoktu.

¹⁵Ama onlara meclisten² dışarı çıkmalarını emredince, birbirleriyle danışıp dediler:

¹⁶“Bu adamlara ne yapalım? Çünkü gerçekten onların aracılığıyla belli bir mucizenin³ yapıldığı bütün Yeruşa-lem’de oturanlara belli oldu ve bunu biz inkâr edemeyiz.

¹⁷Ama halk arasında daha çok yayılmasın diye onları sı-  kıca tehdit⁴ edelim ki, artık bu adla hiç kimseye konuş-masınlar.”

¹⁸Ve onları çağırıp İsa’nın adıyla hiçbir suretle ne konuş-sunlar ne de öğretsinler diye onlara emir verdiler.

¹⁹Ama Petrus ile Yuhanna onlara cevap verip dediler: “Allah’tan ziyade sizi dinlemenin, Allah’ın önünde doğru olup olmadığına siz yargı yürütün.

²⁰Çünkü biz gördüğümüzü ve işittiğimizi söylemeden edemeyiz.”

²¹Ve halktan dolayı onları nasıl cezalandırabileceklerine dair bir şey bulmayarak onları daha fazla tehdit edip sa-lıverdiler; çünkü herkes olmuş olan şey için Allah’ı yü-celtiyordu.

²²Çünkü üzerinde bu şifa mucizesi olan adam kırk yaşını geçmişti.

                ²³Ve onlar salıverilmiş olup kendi arkadaşlarına geldiler ve başkahinlerle ihtiyarların kendilerine bütün söylediklerini onlara bildirdiler.

²⁴Onlar da bunu duyunca hep birlikte Allah’a ses yüksel-tip dediler: “Ey egemen Rab! Göğü ve yeri ve denizi ve onlarda bulunan her şeyi yaratan Allah sensin;

²⁵Sen ki kulun Davut’un ağzıyla dedin: ‘Uluslar neden gururla öfkelendi ve halklar boş şeyler tasarladı?

²⁶Dünyanın kralları ayağa kalktılar ve hükümdarlar Rab-be karşı ve O’nun Mesihine karşı bir araya toplandılar;’^a

^27-28Çünkü senin elin ve senin amacın,¹ olmasını önce-den ne kararlaştırdıysa, hepsini yapmak için hem Hirodes hem de Pontios Pilatus, uluslar ve İsrail halkıyla birlikte meshettiğin kutsal oğlun İsa’ya karşı gerçekten bu şehirde bir araya toplandılar.

^29-30Ve şimdi ya Rab, onların tehditlerine bak; ve mukad-des oğlun İsa’nın adıyla şifa vermek için ve belirtiler ile harikaların olması için elini uzatırken, senin sözünü tüm cesaretle söylemeyi kullarına bağışla.”

³¹Ve onlar dua edince toplanmış oldukları yer sarsıldı; hepsi de Kutsal Ruh’la doldular ve Allah’ın sözünü cesa-retle söylediler.

³²Ve iman eden topluluğun yüreği ve canı bir idi; ve hiçbir kimse sahip olduğu şeylerden herhangi bir şeyin kendisine ait olduğunu söylemiyordu; ama onlar için her şey ortaklaşa kullanılırdı.

³³Ve resuller büyük kuvvetle Rab İsa’nın dirilişine tanık-lık ediyorlardı; ve hepsinin üzerinde büyük lütuf bulunu-yordu.

³⁴Çünkü aralarında yoksul hiçbir kimse yoktu; çünkü tarlalar ya da evler sahibi olanların hepsi onları satıp, satılmış olan şeylerin bedellerini getiriyorlardı;

³⁵Ve resullerin ayakları dibine koyuyorlardı; ve her biri-nin ihtiyacına göre, her birine dağıtılıyordu.

                ³⁶Ve resuller tarafından Barnabas diye adlandı-rılan (ki çevirisi yapıldığında teselli oğlu oluyor), Kıbrıs doğumlu Levili bir adam olan Yusuf’un,

³⁷Bir tarlası olup onu satarak parayı getirdi ve resullerin ayakları dibine koydu.

Bölüm 5

¹Ama Hananya adında bir adam, karısı Safira ile birlikte bir mülk sattı;

²Ve karısının da haberi olarak değerinden bir kısmını kendine alıkoydu; ve bir kısmını götürüp resullerin ayak-ları dibine koydu.

³Ama Petrus dedi: “Hananya, Kutsal Ruh’a yalan söyle-yesin ve tarlanın¹ değerinden bir kısmını kendine ayırasın diye, neden Şeytan senin yüreğini doldurdu?

⁴Kaldığı sürece sana ait kalmıyor muydu? satılmışken de senin yetkinde değil miydi? Nasıl oldu da yüreğine bu şeyi koydun? Sen insanlara değil, ama Allah’a yalan söy-ledin.”

⁵Ve Hananya bu sözleri işittiğinde yere düşüp ruhu verdi; ve bu şeyleri duyanların hepsinin üzerine büyük korku geldi.

⁶Genç adamlar da kalkıp onu beze sardılar ve dışarı taşı-yıp gömdüler.

⁷Ve öyle oldu ki, üç saat kadar sonra karısı da neler ol-duğunu bilmeyerek içeri girdi.

⁸Ve Petrus ona, “Tarlayı o kadara mı sattınız, söyle bana?” diye cevap verdi. O da, “Evet, o kadara” dedi.

⁹Petrus da ona dedi: “Nasıl oldu da Rab’bin Ruhunu de-nemek için birbirinizle anlaşmış oldunuz? İşte, kocanı gö-menlerin ayakları kapıdadır, seni de dışarı taşıyacaklar.”

¹⁰O da hemen Petrus’un ayakları dibine düşüp ruhu ver-di; ve genç adamlar içeri girip onu ölü buldular ve dışarı taşıyarak kocasının yanına gömdüler.

¹¹Ve bütün kilise topluluğu üzerine ve bu şeyleri işitenle-rin hepsi üzerine büyük korku geldi.

¹²Ve resullerin elleriyle halk arasında birçok belirtiler ve harikalar oluyordu; ve hepsi birlik içinde Süleyman’ın eyvanında bulunuyorlardı.

¹³Ama diğerlerinden hiç kimse onlara katılmaya cesaret etmiyordu, ama halk onları övüyordu.

¹⁴Ve hem erkek hem de kadın kalabalıklardan daha da çok imanlılar Rab’be katılıyordu.

¹⁵Öyle ki, Petrus geçtiğinde¹ hiç olmazsa onun gölgesi onların birisini gölgelendirsin diye hasta olanları sokak-lara çıkarıp döşekler ve sedirler üzerine yatırıyorlardı.

¹⁶Ve çevredeki şehirlerin kalabalığı da hasta kişileri ve murdar ruhlar tarafından saldırıya uğrayanları² getirerek Yeruşalem’e gelip toplandılar; öyle ki, onların hepsi iyi-leştiler.

¹⁷Ve başkahin ile Sadukiler mezhebinden olan berabe-rindekilerin hepsi kalkıp öfkeyle doldular.

¹⁸Ve resuller üzerine ellerini atıp³ onları genel hapishane-ye koydular.

¹⁹Ama geceleyin Rab’bin bir meleği zindanın kapılarını açtı ve onları dışarı çıkarıp,

²⁰“Gidin ve tapınakta durup bu hayatın bütün sözlerini halka söyleyin” dedi.

²¹Onlar da bu emri duyduklarında şafak sökerken⁴ tapı-nağa girip öğretiyorlardı. Ama başkahin ile beraberinde-kiler gelince, meclisi ve İsrail oğullarının bütün ihtiyar-larını bir araya çağırdılar; ve onları getirtmek için hapis-haneye adamlar gönderdiler.

²²Ama memurlar geldiklerinde onları zindanda bulmadı-lar ve geri dönerek haber verip dediler:

²³“Hapishaneyi gerçekten bütün güvenlik ile kapalı, nöbetçileri de kapıların önünde dışarda durmakta bulduk, ama açınca içerde hiç kimseyi bulamadık.”

²⁴Ve onlar bu sözleri işitince, hem kahin hem de tapınak reisi ve başkahinler, ‘bu ne olabilir’⁵ diye onlar hakkında şaşırmışlardı.

²⁵Ama biri gelip onlara bildirerek dedi: “İşte, zindana koyduğunuz adamlar tapınakta durup halka öğretiyorlar.”

²⁶O zaman reis, memurlarla birlikte gidip zorlamayarak onları getirdi; çünkü taşlanabilirler diye halktan korku-yorlardı.

²⁷Ve onları getirip meclisin önünde durdurdular.¹ Ve baş-kâhin onlara sorup dedi:

²⁸“Bu isimle öğretmemeyi size sıkıca emretmedik mi? Ve işte, Yeruşalim’i öğretinizle doldurdunuz; ve bu ada-mın kanını üzerimize getirmeyi amaçlıyorsunuz.”

²⁹Ama Petrus ve resuller cevap verip dediler: “İnsanlar-dan ziyade Allah’a itaat etmek gerektir.

³⁰Sizin ağaca asarak öldürdüğünüz İsa’yı atalarımızın Al-lah’ı diriltti.

³¹İsrail’e tövbe ve günahlarının bağışlanmasını vermek için Allah O’nu kendi sağ eliyle Reis² ve Kurtarıcı olarak yükseltti.

³²Ve biz bu şeyler hakkında O’nun tanıklarıyız; ve ken-disine itaat edenlere Allah’ın verdiği Kutsal Ruh da ta-nıktır.”

³³Onlar ise, bunu işitince gazaplandılar³ ve onları öldür-mek için danıştılar.

³⁴Ama bütün halk tarafından onurlu tutulan, bir Yasa öğ-retmeni olan Gamaliel adında Ferisi bir kişi, mecliste ayağa kalktı ve resullerin kısa bir süre için dışarı çıkartıl-masını emretti;

³⁵Ve onlara dedi: “Ey İsrail adamları, bu adamlar hakkın-da yapmak üzere olduğunuz şeyden kendinizi sakının;

³⁶Çünkü bugünlerden önce Tevdas, kendisinin önemli bir kimse olduğunu iddia ederek⁴ kalktı; sayıları dörtyüz kadar olan adamlar ona katıldı; kendisi öldürüldü ve ona itaat edenlerin hepsi dağıldı ve yok oldu.

³⁷Bu kişiden sonra sayım⁵ günlerinde Galileli Yahuda kalktı ve peşine çok halk sürükledi; o da yok oldu ve ona itaat edenlerin hepsi dağıldı.

³⁸Ve şimdi size derim: bu adamlardan geri çekilin ve on-ları kendi hallerine bırakın; çünkü bu fikir¹ ya da bu iş insanlardan kaynaklanıyorsa yıkılıp yok olacaktır;

³⁹Ama Allah’tan ise onu yok edemezsiniz; Allah’a karşı da savaşanlar durumunda bulunmayasınız.”

⁴⁰Ve onun tarafından ikna edildiler; ve resulleri çağırıp onları döverek İsa’nın adıyla konuşmamalarını emretti-ler ve onları salıverdiler.

⁴¹Böylece onlar, O’nun adı için aşağılanmaya lâyık sa-yıldıklarına sevinerek meclisin huzurundan ayrıldılar.

⁴²Ve her gün tapınakta ve evlerde sevinçli haberi, Mesih olan İsa’yı, öğretmek ve ilân etmekten vazgeçmiyorlardı.²

Bölüm 6

¹Ama öğrencilerin çoğaldığı o günlerde, Helle-nistlerden^a İbranilere karşı bir mırıldanma baş gösterdi; çünkü günlük yardım hizmetinde onların dulları göz ardı ediliyorlardı.³

²Ve Onikiler, öğrenciler topluluğunu⁴ yanlarına çağırıp dediler: “Allah’ın sözünü bırakıp sofralara hizmet etmek bizim için doğru⁵ değildir.

³Bundan dolayı kardeşler, siz kendi aranızdan, hakların-da iyi tanıklık edilen, Kutsal Ruh ve bilgelikle dolu yedi adam arayın ki onları bu işe tayin edelim;

⁴Ama biz kendimizi devamlı duaya ve Söz’ün hizmetine vereceğiz.”

⁵Ve bu söz bütün topluluğu hoşnut etti; ve imanla ve Kutsal Ruh’la dolu bir adam olan Stefanos’u; ve Filipos’u ve Prohoros’u ve Nikanor’u ve Timon’u ve Parmenas’ı ve Yahudiliğe dönme Antakyalı Nikolaos’u seçtiler;

⁶Onları resullerin önünde durdurdular ve dua edip onların üzerine ellerini koydular.

⁷Ve Allah’ın sözü büyüdü; ve Yeruşalem’de öğrencilerin sayısı çok arttı; ve kahinlerden büyük bir kalabalık imana itaat etti.⁶

                ⁸İman¹ ve kudretle dolu olan Stefanos halk ara-sında büyük harikalar ve belirtiler yapıyordu.

⁹Ve Libertinler havrası denilen havradan ve Kirineliler-den ve İskenderiyelilerden ve Kilikya ile Asya’dan olan-lardan bazıları kalkıp Stefonas’la tartışıyorlardı.

¹⁰Ve onun bilgeliğine ve aracılığıyla konuşmuş olduğu Ruh’a karşı koyamıyorlardı.

¹¹O zaman, “Onun Musa’ya ve Allah’a karşı küfür sözleri söylediğini biz duyduk” diyen adamlar ayarttılar.

¹²Ve halkı, ihtiyarları ve yazıcıları kışkırttılar; üzerine gelerek onu tutup meclise götürdüler.

¹³Ve yalancı tanıklar kaldırdılar; onlar dediler ki: “Bu adam şu kutsal yere ve Yasa’ya karşı küfür sözleri söylemekten vazgeçmiyor;

¹⁴Çünkü onun, ‘Bu Nasıralı İsa, bu yeri yıkacak ve Mu-sa’nın bize verdiği gelenekleri değiştirecek’ dediğini biz duyduk.”

¹⁵Ve mecliste oturanların hepsi ona dikkatle bakarak, onun yüzünü bir melek yüzü gibi gördüler.

Bölüm 7

¹Ve başkahin, “O zaman bu şeyler öyle midir?” dedi.

²O da dedi: “Adamlar, kardeşler ve babalar, dinleyin: Ata-mız İbrahim Haran’da oturmadan önce, Mezopotam-   ya’da bulunduğu zaman yücelik Allah’ı ona göründü;

³Ve kendisine dedi: ‘memleketinden ve akrabanın yanından çık ve sana göstereceğim memlekete gel.’

⁴O zaman Kildanilerin ülkesinden çıkıp Haran’da oturdu; ve babası öldükten sonra, Allah onu oradan alıp şimdi sizin oturduğunuz bu memlekete getirdi.

⁵Ve onda kendisine bir miras, ayak basacak bir yer bile vermedi; ve henüz çocuğu yokken, onu kendisine ve ken-disinden sonra soyuna² mülk olarak vereceğini vaat etti.

⁶Ve Allah şöyle konuştu: ‘Onun soyu yabancı bir ülkede misafir olacak; ve onu dörtyüz yıl köle edip ona kötü davranacaklar.’

⁷‘Ve Allah dedi: ‘Kölelik edecekleri ulusu ben yargıla-yacağım; ve bu şeylerden sonra çıkacaklar ve bu yerde bana hizmet edecekler.’

⁸Ve ona sünnet antlaşmasını verdi; ve böylelikle İbrahim İshak’ın babası oldu¹ ve onu sekizinci günde sünnet etti; ve İshak Yakub’un, Yakub da on iki ataların babası oldu.

⁹Ve atalar Yusuf’u kıskanarak onu Mısır’a sattılar; ve Allah onunla beraberdi;

¹⁰Ve onu bütün sıkıntılarından kurtardı; ve Mısır kralı Fi-ravun’un önünde ona lütuf ve bilgelik verdi; o da kendi-sini Mısır’ın ve tüm evinin üzerine vali² tayin etti.

¹¹Ama bütün Mısır ve Kenan ülkesi üzerine kıtlık ve bü-yük sıkıntı geldi; ve atalarımız yiyecek bulmuyorlardı.

¹²Yakup ise Mısır’da buğday³ bulunduğunu duyunca, il-kin atalarımızı gönderdi.

¹³Ve ikinci defasında Yusuf kardeşlerine açıklanmış ol-du; ve Yusuf’un ailesi⁴ Firavun’a belli oldu.

¹⁴Yusuf da gönderip babası Yakub’u ve bütün akrabasını, yetmiş beş canı çağırdı.

¹⁵Ve Yakup Mısır’a indi; kendisi ve atalarımız öldüler;

¹⁶Ve onlar Şekem’e götürülerek, Şekem’in babası olan Hamor oğullarından bir miktar para pahasına İbrahim’in satın aldığı mezara konuldular.

¹⁷Ama Allah’ın İbrahim’e yemin ettiği vaadin vakti yak-laştığında, Mısır’da halk çoğalıp artmıştı;

¹⁸Ta Yusuf’u tanımayan başka bir kral kalkana dek.

¹⁹O kral soyumuzla kurnazca davranıp, yaşamasınlar di-ye bebeklerini dışarı atmaya⁵ zorlayarak atalarımıza kötü muamele etti.

²⁰Musa o zamanda doğmuştu ve gayet çok güzeldi;⁶ ve üç ay babasının evinde yetiştirildi;

²¹Ve açıkta bırakıldığında, Firavun’un kızı onu alıp ken-disine oğul olarak yetiştirdi.

²²Ve Musa, Mısırlıların bütün bilgeliğinde öğretilmiş olup sözlerde ve işlerde güçlüydü.

²³Ve kırk yaşını doldurunca,¹ yüreğine kardeşleri olan İs-rail oğullarını ziyaret etme arzusu geldi.

²⁴Ve birine haksızlık edildiğini görünce onu savundu ve Mısırlıyı öldürerek ezilenin öcünü aldı.

²⁵Çünkü Allah’ın kendi eliyle onlara kurtuluş vermekte olduğunu kardeşleri anlarlar diye düşünüyordu; oysa on-lar anlamadılar.

²⁶Ertesi gün çekişmekte olanlara gözüküp onları barışmaya zorlayarak, ‘Adamlar, siz kardeşsiniz, neden birbirinize haksızlık ediyorsunuz?’ dedi.

²⁷Ama komşusuna haksızlık eden kişi onu itip dedi: ‘Se-ni üzerimize kim yönetici ve yargıç tayin etti?

²⁸Dün Mısırlıyı öldürdüğün gibi beni de öldürmek mi is-tiyorsun?’

²⁹Musa da bu söz üzerine kaçtı ve Midyan ülkesinde mi-safir oldu; orada iki oğul babası oldu.

³⁰Ve kırk yıl tamam olunca, Sina dağı çölünde, çalının ateş alevi içinde kendisine Rab’bin bir meleği göründü.

³¹Ve Musa bunu görünce, görüntüye şaştı ve bakmak için yaklaşırken, ona Rab’bin şu sesi geldi:

³²‘Ben senin atalarının Allahıyım; İbrahim’in Allahı, İs-hak’ın Allahı ve Yakub’un Allahı.’ Ve Musa’yı titreme alıp bakmaya cesaret etmedi.

³³Ve Rab ona dedi: ‘Ayaklarından çarıklarını çıkar;² çün-kü üzerinde durduğun yer kutsal topraktır.

³⁴Mısır’daki halkıma yapılan kötü muameleyi görmeye, gerçekten gördüm ve onların iniltisini işittim; ve onları kurtarmak³ için indim; ve şimdi gel, seni Mısır’a gönde-receğim.’

³⁵‘Seni kim yönetici ve yargıç tayin etti?’ diyerek reddet-tikleri bu Musa’yı Allah, çalıda kendisine görünen me-leğin eliyle yönetici ve kurtarıcı olarak gönderdi.

³⁶Bu kişi, Mısır’da ve Kızıl Deniz’de ve çölde kırk yıl harikalar ve belirtiler yaparak onları çıkardı.

³⁷İsrail oğullarına, ‘Allahınız Rab size kardeşlerinizin arasından benim gibi bir peygamber kaldıracak, onu din-leyeceksiniz’ diyen bu Musa’dır.

³⁸Çölde topluluk içinde¹ olan, Sina dağında kendisiyle konuşan melekle birlikte ve atalarımızla birlikte olan odur; o ki, bize vermek üzere diri sözler aldı.

³⁹Atalarımız ona itaat etmek istemediler, ama onu kendi-lerinden itip uzaklaştırdılar ve yüreklerinde Mısır’a geri döndüler;

⁴⁰Harun’a, ‘Bize, önümüzce gidecek ilâhlar yap; çünkü bizi Mısır diyarından çıkaran o Musa’ya ne oldu bilmi-yoruz’ dediler.

⁴¹Ve o günlerde bir buzağı yaptılar ve puta kurban sunup kendi ellerinin işleriyle sevindiler.

⁴²Ama Allah döndü ve onları gök ordusuna hizmet et-meğe terk etti; peygamberler kitabında yazılı olduğu gibi: ‘Ey İsrail evi, çölde kırk yıl bana mı boğazlanmış hay-vanlar ve kurbanlar sundunuz?

⁴³Ve Molok’un çadırını ve ilâhınız Remfan’ın yıldızını, onlara tapınmak üzere yaptığınız benzetileri taşıdınız.² Ve sizi ben Babil’in ötesine kaldırıp götüreceğim.’

⁴⁴Gördüğü örneğe göre yapsın diye, Musa’ya Konuşan’ın emrettiği gibi kurulan tanıklık çadırı çölde atalarımızın arasındaydı;

⁴⁵Atalarımız onu, öncekilerden sıra ile alarak Yeşu ile birlikte, atalarımızın önünden Allah’ın kovduğu ulusların mülküne getirdiler; ta Davut’un günlerine dek;

⁴⁶O Davut ki, Allah’ın önünde lütuf buldu ve Yakup’un Allahına bir konut³ bulmak için dilekte bulundu.

⁴⁷Ama Süleyman O’na bir ev yaptı.

⁴⁸Oysa en yüce Olan, elle yapılmış tapınaklarda oturmaz; peygamberin dediği gibi:

⁴⁹‘Gök benim tahtım ve yer ayaklarımın basamağıdır; siz bana nasıl ev yapacaksınız? Rab diyor; ya da benim rahatımın yeri neresidir?

⁵⁰Bütün bu şeyleri benim ellerim yapmadı mı?’^a

⁵¹Ey sert enseli, yürekleri ve kulakları sünnetsiz olan siz-ler! Siz her zaman Kutsal Ruh’a karşı direniyorsunuz; atalarınızın ettiği gibi siz de ediyorsunuz.

⁵²Atalarınız peygamberlerin hangisine zulmetmediler ki? Ve salih Olan’ın gelişi hakkında önceden bildirenleri öldürdüler; şimdi siz, O’nun ele verenleri ve katilleri ol-dunuz.

⁵³Siz ki, meleklerin düzenlemesiyle Yasa’yı aldınız ve tut-madınız.”

⁵⁴Ve onlar bu şeyleri duyunca gazaplandılar^b ve ona diş gıcırdattılar.

⁵⁵Ama o, Kutsal Ruh’la dolu olup göğe dikkatle bakarak Allah’ın yüceliğini ve Allah’ın sağında duran İsa’yı gördü;

⁵⁶Ve dedi: “İşte, göklerin açıldığını ve İnsanoğlu’nun Al-lah’ın sağında durmakta olduğunu görüyorum.”

⁵⁷Onlar da yüksek sesle bağırarak kulaklarını tıkadılar ve hep birlikte¹ onun üzerine hücum ettiler;

⁵⁸Ve onu şehirden dışarı atıp taşladılar; Ve tanıklar^c onun giysilerini Saul denilen bir gencin ayakları dibine koy-dular.

⁵⁹Ve Stefanos, “Ya Rab İsa, ruhumu al” derken ve dua     ederken onu taşladılar.

⁶⁰Ve diz çöküp yüksek sesle, “Ya Rab, bu günahı onlara yükleme” diye bağırdı. Ve bunu söyleyince uyudu.^d

Bölüm 8

¹Ve Saul onun öldürülmesine razı olmuştu.

            Ve o gün Yeruşalem’de olan kilise topluluğuna karşı büyük bir baskı² oldu; ve resullerden başka, hepsi Yahudiye ve Samiriye ülkesinin her tarafına dağıldılar.

²Ve Allah’a adanmış adamlar Stefanos’u gömdüler ve onun üzerine büyük ağlayış yaptılar.

³Ama Saul ev ev girerek kilise topluluğunu yıkmaktaydı; ve erkeklerle kadınları sürükleyerek zindana atıyordu.³

                ⁴Böylece dağılanlar iyi haberi, Söz’ü, ilân ederek her tarafa¹ gittiler.

⁵Ve Filipus Samiriye’nin bir şehrine inip onlara Mesih’i ilân etti.

⁶Kalabalıklar da onu dinleyip yapmakta olduğu belirtile-ri görünce, hep birlikte Filipus tarafından söylenen şeyle-re dikkat ettiler.

⁷Çünkü murdar ruhları olanların birçoğundan ruhlar yük-sek sesle bağırarak çıktılar; ve kötürüm ve topal olan bir-çok kişi iyileşti.

⁸Ve o şehirde büyük sevinç oldu.

                ⁹Ama önceden şehirde bulunup büyücülük yapan ve kendisinin büyük bir kişi olduğunu söyleyerek Samiri-ye halkını hayrete düşüren Simun adında bir adam vardı;

¹⁰Küçükten büyüğe dek hepsi, “Büyük güç denen Al-lah’ın gücü, işte bu kişidir” diyerek ona dikkat ederlerdi.

¹¹Ve uzun zamandan beri onları kendi büyücülüğüyle hayrete düşürdüğünden dolayı ona dikkat ederlerdi.

¹²Ama Allah’ın krallığı ve İsa Mesih’in adı ile ilgili şey-leri, iyi haberi ilân eden Filipus’a inandıkları zaman, hem erkekler hem de kadınlar vaftiz olundular.

¹³Ve Simun’un kendisi de iman etti; ve vaftiz olunarak Fi-lipus’la birlikte sabit kararlılıkla devam ederdi; ve yapılan belirtileri ve büyük kudret işlerini görerek hayret ederdi.

¹⁴Ve Yeruşalem’de olan resuller, Allah’ın sözünü Samiri-ye’nin kabul ettiğini duyunca Petrus’la Yuhanna’yı on-lara gönderdiler.

¹⁵Onlar oraya indikleri zaman, Kutsal Ruh’u alsınlar di-ye onlar için dua ettiler;

¹⁶Çünkü onların hiçbirisi üzerine henüz inmemişti; onlar yalnızca Rab İsa’nın adına vaftiz olunmuşlardı.

¹⁷O zaman onların üzerine ellerini koydular, onlar da Kutsal Ruh’u aldılar.

¹⁸Simun ise resullerin ellerinin konulmasıyla Kutsal Ruh’un verildiğini görünce onlara para teklif ederek,

¹⁹“Bana da bu yetkiyi verin ki, kimin üzerine ellerimi koysam Kutsal Ruh’u alsın” dedi.

²⁰Ama Petrus ona dedi: “Paran seninle birlikte yok olsun, çünkü Allah’ın armağanını parayla elde edebileceği-ni sandın.

²¹Bu işte¹ senin ne payın, ne de hissen² vardır; çünkü yü-reğin Allah’ın önünde doğru değildir.

²²Onun için bu kötülüğünden tövbe et ve Allah’a yalvar, belki yüreğinin düşüncesi sana bağışlanır.

²³Çünkü senin, öd acılığında ve haksızlık³ bağlarında ol-duğunu görüyorum.”

²⁴Simun da cevap verip dedi: “Benim için siz Rab’be yal-varın; öyle ki, söylediklerinizden hiçbiri üzerime gel-mesin.”

²⁵Böylece onlar içtenlikle⁴ tanıklık edip Rab’bin sözünü söyleyerek Yeruşalem’e döndüler; ve Samiriyelilerin bir-çok köylerine İncil’i ilân ettiler.

                ²⁶Ama Rab’bin bir meleği Filipus’a söyleyip de-di: “Kalk ve Yeruşalem’den Gaza’ya inen yola, güneye doğru git;” bu yer çöldür.

²⁷O da kalkıp gitti; ve işte, Etiyopyalı hadım bir adam, Etiyopyalıların kraliçesi Kandaki’nin yetkisi altında güç sahibi olup onun tüm hazineleri üzerinde bulunan bir adam, Yeruşalem’e tapınmaya gelmişti;

²⁸Geri dönüyordu ve arabasına oturup Yeşaya peygam-beri okuyordu.

²⁹Ve Ruh Filipus’a, “yaklaş ve bu arabaya katıl” dedi.

³⁰Filipus da yanına koşarak onun Yeşaya peygamberi okumakta olduğunu işitti; ve, “Peki, sen ne okuduğunu anlıyor musun?” dedi.

³¹O da, “Biri bana kılavuzluk etmeden nasıl anlayabili-rim?” dedi. Ve arabaya çıkıp kendisiyle birlikte oturması için Filipus’a yalvardı.

³²Ve okumakta olduğu Kutsal Yazı bölümü şuydu: “Ko-yun gibi boğazlanmaya götürüldü; ve kuzu kendi kırkıcı-sının önünde dilsiz olduğu gibi öylece ağzını açmıyor.

³³Alçalmasında onun yargısı kaldırıldı; ve O’nun soyunu kim bildirecek?¹ Çünkü O’nun hayatı yeryüzünden kal-dırıldı.”^a

³⁴Hadım da Filipus’a cevap verip dedi: “Sana yalvarırım, peygamber bunu kimin hakkında söylüyor? Kendisi hak-kında mı, yoksa başka birisi hakkında mı?”

³⁵Filipus da ağzını açtı ve bu Kutsal Yazı’dan başlayarak ona iyi haberi, İsa’yı, ilân etti.

³⁶Ve yolda giderlerken bir suya vardılar ve hadım, “İşte su, vaftiz olunmam için beni ne engeller?” dedi.*

³⁷Filipus da, “Eğer bütün yüreğinle iman edersen yasal-dır” dedi. O da cevap verip, “İsa Mesih’in, Allah’ın Oğlu olduğuna iman ederim” dedi.

³⁸Ve arabanın durmasını emretti; ve hem Filipus hem de hadım, her ikisi de suya indiler ve onu vaftiz etti.

³⁹Ama sudan çıktıkları zaman Rab’bin Ruh’u Filipus’u alıp götürdü ve hadım artık onu görmedi; çünkü sevine-rek kendi yoluna devam etti.

⁴⁰Filipus ise Azotus’ta bulundu; ve Kayseriye’ye gelin-ceye dek her taraftan geçerek şehirlerin hepsine sevinçli haberi müjdeledi.

Bölüm 9

¹Ve Saul Rab’bin öğrencilerine karşı hâlâ tehdit ve öldürme² soluyarak başkâhine gelip,

²Hem kadın hem erkek, bu Yol’dan olanlardan kimi bu-  lursa, onları bağlı olarak Yeruşalem’e getirsin diye ondan Şam’a, havralara mektuplar istedi.

³Ama yolculuk ederken,³ öyle oldu ki Şam’a yaklaştı; ve ansızın gökten bir nur onun çevresinde parladı.

⁴Ve yere düşüp bir sesin kendisine, “Saul, Saul, neden bana işkence^b ediyorsun” dediğini işitti.

⁵O da, “Sen kimsin, Ya Rab?” dedi. Ve Rab dedi:

“Ben senin işkence ettiğin İsa’yım; (senin için üvendireye⁴ karşı tepmek zordur.”

⁶O da titreyip şaşırarak, “Ya Rab, benim ne yapmamı isti-yorsun” dedi. Ve Rab ona,)^a “Ayağa kalk ve şehre gir ve ne yapman gerektiği sana söylenecektir” dedi.

⁷Ve onunla birlikte yolculuk eden adamlar dilleri tutul-muş halde kaldılar; sesi gerçekten duyuyor, ama kimseyi görmüyorlardı.

⁸Ve Saul yerden kalktı ve gözlerini açtığında¹ kimseyi görmedi. Ama onlar, elinden tutup ona kılavuzluk ederek Şam’a götürdüler.

⁹Ve üç gün görmez olup ne yedi ne de içti.

¹⁰Ve Şam’da Hananya adında bir öğrenci vardı; Ve Rab bir görüntüde² ona, “Ey Hananya” dedi. O da, “İşte ben, buradayım ya Rab” dedi.

¹¹Ve Rab ona dedi, “Kalk, Doğru denilen sokağa git ve Yahuda’nın evinde Tarsuslu Saul adında birini ara; çünkü işte o dua ediyor;

¹²Ve o bir görüntüde Hananya adında bir adamın içeri gelip gözleri görsün diye üzerine ellerini koyduğunu gör-müştür.”

¹³Ve Hananya cevap verdi: “Ya Rab, bu adam hakkında Yeruşalem’de senin kutsallarına ne kadar çok kötülükler ettiğini birçoklarından duydum;

¹⁴Ve burada senin adını çağıranların hepsini bağlamak için başkahinlerden yetkisi vardır.”

¹⁵Ama Rab ona dedi: “Git, çünkü bu kişi, uluslar ve kral-lar ve İsrail oğulları önüne benim adımı yaymak üzere benim için seçilmiş bir kaptır;²

¹⁶Çünkü benim adım uğruna ne kadar çok şeyler çekmesi gerektiğini ben ona göstereceğim.”

¹⁷Ve Hananya gidip o eve girdi; ve onun üzerine ellerini koyarak dedi: “Saul kardeş, geldiğin yolda sana görünen Rab İsa, görebilesin ve Kutsal Ruh’la dolasın diye beni gönderdi.”

¹⁸Ve hemen gözlerinden sanki pullar düştü ve derhal gör-dü ve kalkıp vaftiz olundu;

¹⁹Ve yemek yiyip¹ güçlendi. Ve Saul birkaç gün Şam’da öğrencilerle birlikteydi.

²⁰Ve hemen, ‘O, Allah’ın Oğludur’ diye Mesih’i havra-larda ilân etti.

²¹Ve işitenlerin hepsi şaşıp dediler: “Bu adı çağıranları Yeruşalem’de mahveden ve onları başkahinlere bağlı ola-rak götürsün diye buraya bunun için gelmiş olan bu değil midir?”

²²Ama Saul daha çok güçlendi;² ve Mesih budur diye ka-nıtlayarak Şam’da oturan Yahudileri şaşırttı.

²³Çok günler geçince,³ Yahudiler onu öldürmek için birlikte danıştılar.

²⁴Ama onların düzeni Saul’a belli oldu. Ve onu öldür-sünler diye hem gece hem gündüz kapıları gözlüyorlardı;

²⁵Ama öğrenciler onu geceleyin alıp bir küfe içinde sarkı-tarak duvardan aşağı indirdiler.

                ²⁶Ve Saul Yeruşalem’e varınca öğrencilere katıl-maya çalıştı; hepsi de onun öğrenci olduğuna inanmaya-rak ondan korkuyorlardı.

²⁷Ama Barnabas onu alıp resullere götürdü; ve onun yol-da Rab’bi nasıl gördüğünü ve Rab’bin ona konuştuğunu ve Şam’da İsa’nın adıyla nasıl cesaretle konuştuğunu on-lara anlattı.

²⁸Ve Yeruşalem’de onlarla birlikte girip çıkıyor ve Rab İsa’nın adıyla cesaretle konuşuyordu.

²⁹Ve Hellenistlerle⁴ konuşup tartışıyordu; ama onlar ken-disini öldürme girişiminde bulunuyorlardı.

³⁰Kardeşler de bunu öğrenince onu Kayseriye’ye indirip Tarsus’a yolladılar.

³¹O zaman Yahudiye’nin ve Galile’nin ve Samiriye’nin her tarafında kilise toplulukları bina olunarak ve Rab kor-kusunda devam ederek, esenliğe sahip olup Kutsal Ruh’un tesellisi içinde çoğalıyorlardı.

                ³²Şimdi, öyle oldu ki, Petrus her taraftan geçe-rek Lidda’da oturan kutsallara da indi.

³³Ve orada felçli olup sekiz yıldan beri yatakta yatan Ene-as adında bir adam buldu.

³⁴Ve Petrus ona dedi: “Eneas, İsa Mesih seni iyileştiriyor; kalk yatağını yap.”¹ O da hemen ayağa kalktı.

³⁵Ve Lidda ile Şaron’da oturanların hepsi onu gördüler; onlar da Rab’be döndüler.

                ³⁶Şimdi Yafa’da Tabita (ki çevirisi yapıldığında dorkas² demektir) adında bir kadın öğrenci vardı; bu ka-dın yapmış olduğu iyi işlerle ve sadakalarla doluydu.

³⁷Ve öyle oldu ki, o günlerde hastalanıp öldü; ve onu yı-kayarak bir yukarı odaya koydular.

³⁸Ve Lidda Yafa’ya yakın olduğundan, öğrenciler Pet-rus’un orada olduğunu işitmiş olup kendilerine gelmekte gecikmemesi için ricada bulunmak üzere ona iki adam gönderdiler.

³⁹Petrus da kalkıp onlarla birlikte gitti; vardığı zaman onlar kendisini yukarı odaya götürdüler; ve bütün dul ka-dınlar ağlayarak ve Dorkas’ın kendileriyle birlikteyken yaptığı gömlekleri ve giysileri göstererek onun etrafında durdular.

⁴⁰Ama Petrus hepsini dışarı çıkararak diz çöküp dua etti; ve cesede dönerek, “Tabita, kalk” dedi. O da gözlerini açtı ve Petrus’u görünce doğrulup oturdu.

⁴¹O da ona elini vererek kendisini kaldırdı; ve kutsallarla dul kadınları çağırıp onu diri olarak onlara takdim etti.

⁴²Ve bu, bütün Yafa’nın her yerinde bilinmiş oldu; ve bir-çokları Rab’be iman etti.

⁴³Ve öyle oldu ki, Petrus birçok günler Yafa’da Simun denilen derici birisinin yanında oturdu.

Bölüm 10

¹Kayseriye’de İtalyan denilen taburdan yüzbaşı Kornelyus adında bir adam vardı;

²Allah’a adanmış ve bütün eviyle birlikte Allah’tan kor-kan biri olup hem halka çok sadaka verir hem de Allah’a devamlı dua ederdi.

³Günün dokuzuncu saati sularında,¹ bir görüntüde açıkça gördü ki, Allah’ın bir meleği onun yanına gelip kendisine, “Ey Kornelyus” dedi.

⁴O ise ona dikkatle bakarak ve korkuyla dolarak, “Nedir, ya Rab?” dedi. O da ona dedi: “Duaların ve sadakaların anılmak için Allah’ın önüne çıktılar.

⁵Ve şimdi Yafa’ya adamlar gönder ve Petrus takma adlı Simun denilen birisini getirt.

⁶Evi deniz kıyısında olan derici Simun adlı birisinin ya- nında misafir kalıyor; ne yapman gerektiğini o sana söy-leyecek.”

⁷Ve Kornelyus’a konuşan melek gidince, kendi evinin hiz-metçilerinden ikisini ve kendisine devamlı hizmet eden-lerden Allah’a adanmış bir askeri çağırdı;

⁸Ve kendilerine her şeyi anlattıktan sonra onları Yafa’ya gönderdi.

⁹Ertesi gün onlar yolculuk edip şehre yaklaşırlarken, al-tıncı saat sularında Petrus dua etmek için dama çıktı.

¹⁰Ve çok acıkıp yemek yemeği arzu etti; ama onlar yemeği hazırlarken onun üzerine bir dalınç^a hâli geldi;

¹¹Ve göğün açıldığını ve büyük bir çarşafa benzer bir ka-bın, dört köşesinden bağlı olarak yeryüzüne sarkıtıldığını ve onun üzerine indiğini gördü;

¹²Onun içinde yeryüzünün bütün dört ayaklı hayvanlarıyla vahşi hayvanları ve sürüngenler ve göğün kuşları vardı.

¹³Ve ona, “Kalk Petrus, kes ve ye!” diye bir ses geldi.

¹⁴Ama Petrus, “Asla, ya Rab! Çünkü ben hiçbir zaman bayağı ya da murdar² bir şey yemedim” dedi.

¹⁵Ve tekrar, kendisine ikinci kez, “Allah’ın temiz kıldığını sen bayağı etme” diye bir ses geldi.

¹⁶Ve bu üç kez oldu; ve kab yine göğe, yukarı alındı.

¹⁷Petrus, gördüğü görüntü ne olabilir diye içinden şaşarken işte, Kornelyus’tan gönderilen adamlar da Si-mun’un evini soruşturarak dış kapıda durdular;

¹⁸Ve “Petrus takma adlı Simun burada mı misafir oldu?” diye seslenerek sordular.

¹⁹Petrus ise görüntü üzerinde düşünürken Ruh ona dedi: “İşte, üç adam seni arıyor;

²⁰Ama kalk, aşağı in ve hiçbir şeyden kuşkulanmadan on-larla git; çünkü onları ben gönderdim.”

²¹Petrus da aşağıya Kornelyus’tan kendisine gönderilen adamlara inip dedi: “İşte, aradığınız kişi benim; gelişini-zin nedeni nedir?”

²²Onlar da dediler: “Salih ve Allah’tan korkan bir adam ve bütün Yahudi ulusunca kendisi hakkında iyi tanıklıkta bulunulan bir yüzbaşı olan Kornelyus, seni evine çağırıp senden sözler işitmesi için kutsal bir melek aracılığıyla Allah tarafından uyarıldı.”¹

²³Bunun üzerine onları içeriye çağırıp misafir etti. Ve er-tesi gün Petrus onlarla birlikte çıkıp gitti; ve Yafa’dan olan kardeşlerden bazıları onunla birlikte gittiler.

²⁴Ve ertesi gün Kayseriye’ye girdiler. Kornelyus da kendi akraba ve yakın dostlarını bir araya çağırmış onları bek-liyordu.

²⁵Ve Petrus içeri girdiği gibi Kornelyus onu karşıladı, ayaklarına kapanarak onun önünde eğildi.

²⁶Ama Petrus, “Kalk, ben kendim de bir insanım” diyerek onu kaldırdı.

²⁷Ve onunla konuşarak içeri girip birçok kişinin toplan-mış olduğunu buldu.*

²⁸Ve onlara dedi: “Başka ırktan biriyle birleşmek² ya da yanına gelmek, Yahudi olan bir adam için ne derece ya-sal olmadığını bilirsiniz; ama Allah, hiçbir adama bayağı ya da murdar dememeyi bana gösterdi.

²⁹Bu nedenle de ben çağrılınca karşı koymadan³ geldim. Onun için beni hangi nedenle çağırdığınızı soruyorum?”

³⁰Kornelyus da dedi: “Dört gün önce bu saate kadar oruç tutuyordum; ve dokuzuncu saatte evimde dua ediyordum; ve işte, parlak giysili bir adam önümde durdu,

³¹Ve dedi: ‘Kornelyus, senin duan işitildi ve sadakaların Allah’ın önünde anıldı.

³²Onun için Yafa’ya gönder¹ ve Petrus takma adlı Simun’u çağırt; kendisi deniz kıyısında derici Simun’un evinde misafir bulunmaktadır; o geldiğinde sana konuşacaktır.’

³³Bunun üzerine sana hemen yolladım; sen de geldiğine iyi ettin. Böylece şimdi biz hepimiz, Allah tarafından sana emrolunan bütün şeyleri dinlemek üzere Allah’ın önünde hazır bulunuyoruz.”

³⁴Petrus da ağzını açıp dedi: “Gerçekten Allah’ın kişilere saygı gösterip ayrım yapan Allah olmadığını anlıyorum;

³⁵Ama her ulus içinde kendisinden korkan ve salâh işle-yen O’na makbuldür.

³⁶Herkesin Rabbi olan İsa Mesih aracılığıyla barışın se-vinçli haberini ilân ederek O’nun İsrail oğullarına gönderdiği sözü,

³⁷Yuhanna’nın ilân ettiği vaftizden sonra, Galile’den başlayarak bütün Yahudiye’de baştan başa yayılıp gelen sözü,² bilirsiniz;

³⁸Nasıra’dan olan İsa’yı, Allah nasıl Kutsal Ruh’la ve kudretle meshetti! O ki, iyilik yaparak ve İblis tarafından sıkıntı çekenlerin hepsini iyi ederek dolaştı; çünkü Allah O’nunla birlikteydi.

³⁹Ve biz, hem Yahudilerin ülkesinde hem de Yeruşa- lem’de O’nun yaptığı bütün şeylerin tanıklarıyız; O’nu ağaca asarak öldürdüler.

^40-41Allah O’nu üçüncü günde diriltti; ve O’nu, bütün halka değil, ama Allah tarafından önceden seçilmiş olan tanıklara, ölülerden dirildikten sonra kendisiyle yiyip içen bizlere, açıkça görünmek üzere verdi.

⁴²Ve dirilerle ölülerin Allah tarafından tayin olunan yar-gıcın O olduğunu halka vazetmeyi ve tamamen tanıklık etmeği bize emretti.

⁴³O’na iman eden herkes, O’nun adıyla günahların bağış-lanmasını alacaktır diye, bütün peygamberler O’na ta-nıklık ediyorlar.”

                ⁴⁴Petrus daha bu sözleri söylemekteyken Kutsal Ruh, sözü işitenlerin hepsinin üzerine indi.¹

⁴⁵Ve sünnetlilikten olup Petrus’la birlikte gelmiş olan bütün imanlılar, Kutsal Ruh armağanının uluslar üzerine de dökülmüş olduğuna şaştılar.

⁴⁶Çünkü onların dillerle konuştuklarını ve Allah’ı yücelt-tiklerini duyuyorlardı. O zaman Petrus cevap verdi:

⁴⁷“Bizim gibi Kutsal Ruh’u alan bunlar vaftiz olunmasın-lar diye bir kimse suyu yasaklayabilir mi?”

⁴⁸Ve Rab’bin adıyla onların vaftiz olunmalarını emretti. O zaman birkaç gün kalması için ona yalvardılar.

Bölüm 11

¹Ve Yahudiye’de olan resuller ile kardeşler, ulus-ların da Allah’ın sözünü kabul ettiklerini duydular;

^2-3Ve Petrus Yeruşalem’e çıktığı zaman sünnetlilikten olanlar, “Sen sünnetsiz adamların yanına girdin ve onlar-la yemek yedin” diyerek kendisiyle çekiştiler.

⁴Ama Petrus söze başlayarak olayı sırasıyla onlara açık-layıp dedi:

⁵‘Ben Yafa şehrinde dua ediyordum; ve dalınç hâlindey-ken bir görüntü gördüm; büyük çarşafa benzer bir kabın dört köşesinden asılı, gökten sarkıtılmış olarak iniyordu; ve benim yanıma kadar geldi;

⁶Onun üstüne dikkatle bakıp düşündüm; ve yeryüzünün dört ayaklı hayvanlarıyla vahşi hayvanlarını ve sürünen şeyleri ve göğün kuşlarını gördüm.

⁷Ve bana, ‘kalk Petrus, kes ve ye!’ diyen bir ses işittim.

⁸Ama ben, ‘Asla, ya Rab! Çünkü ağzıma hiçbir zaman bayağı ya da murdar bir şey girmemiştir’ dedim.

⁹Ama ses ikinci kez gökten bana cevap verdi: ‘Allah’ın temiz kıldıklarını sen bayağı etme!’²

¹⁰Ve bu üç kez oldu; hepsi de yine göğe, yukarı çekildi.

¹¹Ve işte, hemen Kayseriye’den bana gönderilen üç adam, bulunduğum evin önünde durdular.

¹²Ve Ruh bana, hiçbir şeyden şüphe etmeden onlarla bir-likte gitmemi söyledi. Ve bu altı kardeş de benimle gel-diler; ve adamın evine girdik;

¹³O da bize, kendi evinde yanında duran meleği nasıl gördüğünü ve kendisine, ‘Yafa’ya adamlar gönder ve Petrus takma adlı Simun’u çağırt;

¹⁴O sana, senin ile bütün evinin onlarla kurtulacağınız sözler söyleyecektir’ dediğini anlattı.

¹⁵Ve ben konuşmaya başlayınca Kutsal Ruh, başlangıçta üzerimize indiği gibi onların da üzerine indi.

¹⁶Ve Rab’bin sözünü ve ‘Gerçekten Yuhanna su ile vaftiz etti; ama siz Kutsal Ruh’la vaftiz edileceksiniz’ diye nasıl dediğini hatırladım.

¹⁷Öyleyse Rab İsa Mesih’e iman ettiğimizde bize de ver-diği gibi, Allah onlara aynı armağanı verdiyse, ben kim oluyordum ki Allah’a karşı koyayım?”

¹⁸Onlar da bu şeyleri duyunca sustular ve Allah’ı yücelte-rek, “Öyleyse gerçekten Allah, hayat için tövbeyi ulusla-ra da verdi” dediler.

¹⁹Böylece Stefanos’a¹ olmuş olan büyük sıkıntıdan dolayı dağılmış olanlar, gerçekte sözü Yahudilerden başka kimseye söylemeyerek Fenike ve Kıbrıs ve Antak-ya’ya kadar gittiler.

²⁰Ama onlardan Kıbrıslı ve Kirineli bazı adamlar vardı; onlar Antakya’ya geldiklerinde Rab İsa’nın İncilini ilân ederek Hellenist’lere konuştular.

²¹Ve Rab’bin eli onlarlaydı; ve çok sayıda insanlar iman edip Rab’be döndüler.

²²Ve onlarla ilgili haber Yeruşalem’de olan kilise toplu-luğunun kulağına erişti; ve oralardan geçip Antakya’ya kadar gitsin diye Barnabas’ı gönderdiler.

²³O vardığında Allah’ın inayetini görünce sevindi; ve hepsini yürekten amaçla² Rab’be yapışmalarını teşvik  etti.

²⁴Çünkü o iyi bir adamdı, Kutsal Ruh’la ve imanla doluy-du; ve büyük bir kalabalık Rab’be katıldı.

²⁵Ve Barnabas Saul’u aramak için Tarsus’a gitti;

²⁶Ve onu bulunca Antakya’ya getirdi. Ve öyle oldu ki on-lar, bütün bir yıl kilise topluluğunda birlikte toplandılar ve büyük bir kalabalığa öğrettiler; ve öğrenciler ilk kez Antakya’da Hristiyan diye çağrıldılar.

                ²⁷Ve o günlerde Yeruşalem’den Antakya’ya pey-gamberler indiler;

²⁸Ve onların arasında Agabus adında biri ayağa kalkarak, bütün dünya üzerinde büyük bir kıtlık olacağını Ruh’un aracılığıyla bildirdi; o da Klavdiyus Sezar’ın günlerinde oldu.

²⁹Öğrenciler de her biri kendi refahına¹ göre, Yahudi- ye’de oturan kardeşlere maddi hizmet için göndermeyi kararlaştırdılar.

³⁰Onu da Barnabas ve Saul’un eliyle ihtiyarlara göndere-rek yaptılar.

Bölüm 12

¹Şimdi, o sırada kral Hirodes kilise topluluğundan bazılarına kötülük etmek² için ellerini uzattı;

²Ve Yuhanna’nın kardeşi Yakub’u kılıçla öldürdü.

³Ve bunun Yahudilerin hoşuna gittiğini görerek ileri gi-dip Petrus’u da tutukladı; ve mayasız ekmek günleriydi;

⁴Onu yakalayınca, Fısıh’tan sonra onu halk önüne çıkar-mayı niyet ederek hapse koydu; ve onu gözetmek üzere dörder askerlik dört takıma teslim etti.

⁵Böylece Petrus gerçekten hapiste tutulmuştu; ama kilise topluluğu tarafından onun için hararetle Allah’a dua edili-yordu.

⁶Ve Hirodes onu ortaya çıkarmak üzereyken, tam o gece, Petrus iki asker arasında çift zincirle bağlı olarak uyu-maktaydı; nöbetçiler de kapı önünde zindanı koruyorlardı.

⁷Ve işte, Rab’bin meleği yanında durdu ve hücrede³ bir nur parladı; ve Petrus’un böğrüne vurup, “çabuk kalk” diyerek onu uyandırdı. Ve zincirleri ellerinden düştü.

⁸Melek ona, “Kuşan ve çarıklarını bağla” dedi. O da öyle yaptı. Ve ona, “Üst giysini üzerine at ve beni izle” dedi.*

⁹O da çıkıp onu izledi; ve melek aracılığıyla olmuş olanın gerçek olduğunu bilmedi; ama bir görüntü gördüğünü sa-nıyordu.

¹⁰Ve birinci ile ikinci nöbetçiyi¹ geçerek şehre çıkan de-mir kapıya geldiler; kapı kendiliğinden onlara açıldı; ve dışarı çıkıp bir sokak boyunca gittiler; melek de hemen ondan ayrıldı.

¹¹Petrus da kendine gelince dedi: “Şimdi gerçekten bili-yorum ki, Rab meleğini gönderip beni Hirodes’in elinden ve Yahudi halkının bütün umduklarından kurtardı.”

¹²Ve durum üzerinde düşününce² Markos takma adlı Yuhanna’nın annesi Meryem’in evine geldi; orada birçok kişi toplanmış dua ediyorlardı.

¹³Ve Petrus dış kapıyı çalınca, Roda adlı bir hizmetçi kız kulak vermeye geldi.

¹⁴Ve Petrus’un sesini tanıyınca, sevinçten kapıyı açmadı; ama içeri koşarak Petrus’un dış kapı önünde durduğunu bildirdi.

¹⁵Onlar ise kendisine, “Sen çıldırmışsın”³ dediler. Ama o, öyle olduğunu ısrarla iddia etti. Onlar da, “Onun me-leğidir” dediler.

¹⁶Ama Petrus kapıyı çalmaya devam etti; ve açtıklarında onu görüp şaştılar.

¹⁷O ise susmaları için onlara el ile işaret ederek Rab’bin kendisini zindandan nasıl çıkardığını onlara anlattı. Ve “Yakup ile kardeşlere bunları bildirin” dedi. Ve dışarı çı-kıp başka bir yere gitti.

¹⁸Ve gündüz olunca, ‘Öyleyse Petrus’a ne oldu?’ diye askerler arasındaki kargaşa az değildi.

¹⁹Hirodes de onu arayıp bulamayınca, nöbetçileri sor-guya çekerek öldürülmeye götürülmelerini emretti. O ise Yahudiye’den Kayseriye’ye inip orada kaldı.

²⁰Şimdi, Hirodes, Sur ve Saydalılarla şiddetli bir düşmanlık içindeydi; ama onlar söz birliğiyle kendisine gel-diler ve kralın evi¹ üzerinde olan Vlastos’un dostluğunu kazanarak barış aradılar; çünkü onların ülkesi kralın-kinden beslenirdi.

²¹Ve belirlenen günde Hirodes kral giysilerini giyip taht-ta oturarak onlara bir konuşma yaptı.

²²Halk da, “Bu bir insan sesi değil, bir ilâh sesi!” diye bağırıyordu.

²³Ve hemen Rab’bin bir meleği onu vurdu; çünkü yüceliği Allah’a vermemişti; ve kurtlar tarafından kemirilerek son nefesini verdi.

²⁴Ama Allah’ın sözü büyüdü ve çoğaldı.

²⁵Ve Barnabas ile Saul hizmeti bitirince, Markos takma adlı Yuhanna’yı da beraberlerinde alarak Yeruşalem’den döndüler.

Bölüm 13

¹Şimdi, Antakya’da, oradaki kilise topluluğu içinde bazı peygamberler ve öğretmenler vardı: Bar-nabas ve Niger denilen Simeon ve Kirineli Lukius ve Tetrark² olan Hirodes’in süt kardeşi Manaen ve Saul.

²Onlar Rab’be hizmet edip oruç tutarlarken Kutsal Ruh, “Kendilerini çağırmış olduğum iş için Barnabas ile Sa-ul’u, her ikisini de bana ayırın” dedi.

³O zaman oruç tutup dua ederek ve onların üzerine elle-rini koyarak gönderdiler.

⁴Böylece onlar gerçekten Kutsal Ruh tarafından gönderil-miş olarak Selefke’ye indiler; ve oradan Kıbrıs’a yelken açtılar.

⁵Ve Salamis’e varınca Yahudilerin havralarında Allah’ın sözünü ilân ettiler; ve Yuhanna da hizmet eden biri ola-rak yanlarındaydı.

⁶Ve Pafos’a kadar adayı baştan başa geçince, adı Baryeşu olan bir sihirbaz Yahudi’yi, sahte bir peygamberi bul- dular;

⁷Akıllı bir adam olan vali Sergius Pavlus’la birlikteydi. Bu kişi Barnabas’la Saul’u yanına çağırarak Allah’ın sö-zünü dinlemek istedi.

⁸Ama sihirbaz Elimas (çünkü onun adı öyle tercüme olu-nur), valiyi imandan saptırmaya çalışarak onlara karşı durdu.

⁹Ama Pavlus adıyla da bilinen Saul, Kutsal Ruh’la dolu olarak ona gözlerini dikip dedi:

¹⁰“Ey bütün aldatıcılık ve bütün hileyle dolu adam, İblis oğlu, tüm salâhın düşmanı, Rab’bin düz yollarını saptırmaktan vazgeçmeyecek misin?

¹¹Ve şimdi, işte, Rab’bin eli senin üzerindedir ve bir süre için güneşi görmeyerek kör olacaksın.” Ve hemen onun üzerine sis ve karanlık çöktü ve dolaşarak, elinden tutup yol gösterecek bazılarını arıyordu.

¹²O zaman vali, olanları görünce Rab’bin öğretişine şa-şarak iman etti.

                ¹³Ve Pavlus’la beraberindekiler¹ Pafos’dan yel-ken açıp Pamfilya’nın Pergesi’ne geldiler; ve Yuhanna onlardan ayrılarak Yeruşalem’e döndü.

¹⁴Onlar ise Perge’den geçip Pisidya’nın Antakyası’na geldiler ve Sept günü havraya girip oturdular.

¹⁵Ve Yasa ile peygamberlerin okunmasından sonra havra reisleri onlara haber gönderip dediler: “Kardeşler,² halk için bir öğüt³ sözünüz varsa söyleyin.”

¹⁶Pavlus da ayağa kalktı ve el ile işaret ederek dedi: “Ey İsrail adamları ve Allah’tan korkanlar, dinleyin:

¹⁷Bu İsrail halkının Allah’ı, bizim atalarımızı seçti; ve Mısır diyarında misafir kaldıklarında halkını yükseltti; ve yüksek bir bazuyla onları oradan çıkardı.

¹⁸Ve yaklaşık kırk yıllık süreyle çölde onların davranışla-rına katlandı.

¹⁹Ve Kenan diyarında yedi ulusu yok ederek onların memleketini miras olarak kura ile kendilerine verdi.

²⁰Ve bu şeylerden sonra, dörtyüz elli yıl kadar süreyle, Samuel Peygambere dek, onlara hâkimler verdi.

²¹Ve ondan sonra bir kral istediler; Allah da onlara kırk yıl süreyle Benyamin kabilesinden bir adamı, Kiş oğlu Saul’u verdi.

²²Ve onu uzaklaştırdıktan sonra onlara kral olarak Da-vut’u yükseltti; ona tanıklık da ederek dedi: ‘Yüreğime göre bir adam olan Yesse oğlu Davut’u buldum; o ki, bü-tün istediğimi¹ yapacaktır.’

²³Allah, vaade göre bu adamın soyundan İsrail’e kurtarı-cıyı, İsa’yı, kaldırdı;

²⁴O’nun gelişinden önce Yuhanna^a bütün İsrail halkına tövbe vaftizini ilân etti.

²⁵Ve Yuhanna hizmet süresini tamamlarken dedi: ‘Benim kim olduğumu sanıyorsunuz? Ben O değilim; ama işte, O benden sonra geliyor ki, O’nun ayaklarının çarığını çözmeye ben lâyık değilim.’

²⁶Adamlar, kardeşler, İbrahim soyunun çocukları ve ara-nızda bulunup Allah’tan korkanlar, bu kurtuluş sözü size gönderildi.

²⁷Çünkü Yeruşalem’de oturanlar ve onların reisleri, her Sept günü okunan peygamberlerin sözlerini² ve de O’nu tanımayarak, kendisini mahkum etmekle o sözleri yerine getirdiler.

²⁸Ve O’nda hiçbir ölüm nedeni bulmadıkları hâlde O’nun öldürülmesini Pilatus’tan rica ettiler.

²⁹Ve O’nun hakkında yazılmış olanların hepsini yerine getirince, O’nu ağaçtan indirip bir mezara koydular.

³⁰Ama Allah O’nu ölüler arasından diriltti.

³¹Ve kendisiyle birlikte Galile’den Yeruşalem’e çıkmış olanlara birçok günler göründü; onlar halk için O’nun tanıklarıdırlar.

³²Ve biz atalara edilen vaadin sevinçli haberini size ilân ediyoruz;

³³Öyle ki, Allah İsa’yı diriltmekle onların çocukları olan  bizler için bunu yerine getirdi; ikinci Mezmur’da da yazı-lı olduğu gibi, ‘Sen benim Oğlumsun, bugün ben seni tevlit³ ettim.’

³⁴Ve artık çürümeye dönmemek üzere, O’nu ölüler ara-sından dirilttiğine dair şöyle demiştir: ‘Davut’un sadık¹ merhametlerini size vereceğim.’^a

³⁵Bundan dolayı başka bir yerde de diyor ki: ‘Kutsalını çürüme görmeye bırakmayacaksın.’^b

³⁶Çünkü gerçekten Davut Allah’ın isteğiyle² kendi ku-şağına hizmet ettikten sonra uyudu ve kendi atalarına ka-tılıp çürüme gördü.

³⁷Ama Allah’ın dirilttiği Kişi çürüme görmedi.

³⁸Bunun için kardeşler, adamlar, sizce bilinmiş olsun ki, bu Kişi aracılığıyla size günahların bağışlanması ilân edi-liyor;

³⁹Ve iman eden herkes, Musa’nın yasasında salih^c sayıl-madığınız bütün şeylerden, O’nda salih sayılır.

⁴⁰Onun için dikkat edin ki, peygamberlerde şu söylenmiş olan sizin başınıza³ gelmesin:

⁴¹‘Bakın, siz ey hor görenler ve şaşıp yok olun; çünkü sizin günlerinizde ben bir iş işliyorum; bir iş ki, eğer biri size ilân etse de asla inanmazsınız.’”^d

⁴²Ve Yahudiler havradan çıkarlarken, uluslar⁴ bu sözlerin gelecek Sept günü kendilerine söylenmesini yalvardılar.

⁴³Ve havra dağılınca, Yahudilerden ve Allah’a tapan dön-melerden⁵ birçoğu Pavlus’la Barnabas’ın ardından gitti-ler; onlar da kendileriyle konuşarak onları Allah’ın ina-yetinde devam etmeye ikna ettiler.

⁴⁴Ve ertesi Sept günü hemen hemen bütün şehir Allah’ın sözünü dinlemek için toplanmıştı.

⁴⁵Ama Yahudiler kalabalıkları görünce, kıskançlıkla dol-dular ve karşı koyup küfrederek Pavlus tarafından söyle-nen şeylere karşı geldiler.⁶

⁴⁶Ve Pavlus ile Barnabas cesaretle konuşup dediler: “Al-lah’ın sözünün önce size söylenmesi gerekiyordu; ama siz onu kendinizden itip attığınıza ve kendinizin sonsuz hayata lâyık olmadığınızı hükmettiğinize göre, işte, biz uluslara dönüyoruz.

⁴⁷Çünkü Rab bize şöyle emretmiştir: ‘Seni, ulusların ışı-ğı olmak üzere koydum; öyle ki, yeryüzünün en uzak yerine dek kurtuluş için olasın.’”^a

⁴⁸Ve uluslar bunu işitince sevindiler ve Rab’bin sözünü yücelttiler; ve sonsuz hayata tayin olunanların hepsi iman etti.

⁴⁹Ve Rab’bin sözü bütün memlekette yayıldı.

⁵⁰Yahudiler ise, Allah’a tapan saygın kadınlarla şehrin ileri gelenlerini kışkırtıp, Pavlus ile Barnabas’a karşı bir baskı hareketi başlattılar; ve onları kendi sınırlarından dışarı attılar.

⁵¹Ama onlar, ayaklarının tozunu onlara karşı silkerek Konya’ya geldiler.

⁵²Öğrenciler ise sevinçle ve Kutsal Ruh’la doluydular.

Bölüm 14

¹Ve öyle oldu ki, Konya’da Yahudilerin havrası-na birlikte girip öyle konuştular ki, hem Yahudilerden hem de Yunanlılardan büyük bir kalabalık iman etti.

²Ama iman etmemiş¹ olan Yahudiler, ulusları kışkırttılar ve onları kardeşlere karşı kötü fikirli ettiler.²

³Böylece onlar Rab’be güvenip cesaretle konuşarak ora-da uzun bir süre kaldılar. O Rab ki, onların elleriyle yapıl-sın diye belirtiler ve harikalar verip kendi inayetinin sözü-ne tanıklık etti.

⁴Ama şehrin halkı³ ikiye bölünmüştü; ve bazıları Yahudi-lerle, bazıları da resullerle birlikteydi.

⁵Ve onları aşağılamak ve taşlamak için, hem uluslar hem de Yahudiler ile reislerinin bir saldırısı olacağı sırada,

⁶Bunun farkına varıp Likaonya’nın Listra ve Derbe şe-hirlerine ve çevre bölgeye kaçtılar;

⁷Ve orada İncil’i ilân etmekteydiler.

⁸Ve Listra’da ayakları güçsüz bir adam oturuyor-du; o anadan doğma^b topal olup hiç yürümemişti.

⁹Bu adam Pavlus’u konuşurken duydu; o da ona dikkatle bakıp onun iyileşeceğine imanı olduğunu görünce,

¹⁰Yüksek sesle, “Ayakların üzerine dikil!” dedi. O da sıç-rayıp yürüdü.

¹¹Ve kalabalıklar Pavlus’un ne yaptığını görünce, Likaon-ya diliyle seslerini yükseltip, “Tanrılar insan gibi olup yanımıza indiler!” dediler.

¹²Ve Barnabas’ı Zeus,¹ konuşmada öncü olduğu için Pav-lus’u da Hermes² diye adlandırdılar.

¹³Ve onların şehrinin önünde bulanan Zeus tapınağının kahini kapılara boğalar ve çelenkler getirerek halkla³ bir-likte kurban kesmek istedi.

¹⁴Ama Resuller, Barnabas ve Pavlus, bunu duyunca giy-silerini yırtıp kalabalığın içine atılarak bağırıp dediler:

¹⁵“Ey adamlar, neden bu şeyleri yapıyorsunuz? Biz de sizinle benzer duyguları olan insanlarız; bu boş şeylerden, göğü ve yeri ve denizi ve onlardaki bütün şeyleri yaratan diri Allah’a dönesiniz diye size İncil’i ilân ediyoruz;

¹⁶O ki, geçmiş kuşaklarda bütün ulusların kendi yolların-da gitmelerine izin vermiştir;

¹⁷Yine de gökten bize yağmurlar ve verimli mevsimler vererek yüreklerimizi yiyecek ve sevinçle doldurup iyilik ederek kendisini gerçekten tanıksız bırakmamıştır.”

¹⁸Ve bu şeyleri söyleyerek kendilerine kurban kesmekten halkı güçlükle durdurdular.

¹⁹Ama oraya Antakya’dan ve Konya’dan Yahudiler gel-di; ve kalabalıkları kandırıp Pavlus’u taşladılar; onu öl-müş sanarak şehrin dışına sürüklediler.

²⁰Ama öğrenciler onun etrafını sararken ayağa kalkıp şehre girdi; ve ertesi gün Barnabas’la birlikte Derbe’ye gitti.

²¹Ve İncil’i o şehre ilân edip birçoklarını öğrenci ettikten sonra Listra’ya, Konya’ya ve Antakya’ya dönerek,

²²Öğrencilerin canlarını pekiştirip Allah’ın krallığına bir-çok sıkıntılardan geçerek girmemiz gerektir diye imanda durmalarını teşvik ediyorlardı.

²³Ve her kilise topluluğunda onlar için ihtiyarlar seçip, oruçla birlikte dua ederek onları iman ettikleri Rab’be emanet ettiler.

²⁴Ve Pisidya’dan geçerek Pamfilya’ya geldiler.

²⁵Ve Perga’da Rab’bin sözünü söyledikten sonra Antal-ya’ya indiler;

²⁶Oradan da yerine getirmiş oldukları iş için Allah’ın ina-yetine emanet edildikleri yer olan Antakya’ya yelken aç-tılar.

²⁷Ve varıp kilise topluluğunu toplayınca, Allah’ın kendi-leriyle birlikte yaptığı bütün şeyleri; ve O’nun uluslara iman kapısını açtığını anlattılar.

²⁸Ve orada öğrencilerle birlikte uzun zaman kaldılar.¹

Bölüm 15

¹Ve Yahudiye’den inen bazı adamlar kardeşlere, “Siz Musa’nın geleneği uyarınca sünnet olmadıkça kurtulamazsınız” diye öğretiyorlardı.

²Bunun üzerine Pavlus ile Barnabas’ın onlarla ufak olma-yan bir çekişme ve tartışmaları olunca, bu soru hakkında resullerin ve ihtiyarların yanına, Yeruşalem’e çıkmaları için kardeşler Pavlus’la Barnabas’ı ve kendi aralarından başka bazılarını tayin ettiler.²

³Böylece onlar kilise topluluğu tarafından gönderilmiş olup, ulusların Allah’a döndüklerini ilân ederek Fenike ve Samiriye’den geçtiler; ve bütün kardeşlere büyük se-vinç nedeni oldular.

⁴Ve Yeruşalem’e geldiklerinde kilise topluluğu, resuller ve ihtiyarlar tarafından iyi karşılandılar;³ ve Allah’ın ken-dileriyle birlikte yapmış olduğu bütün şeyleri anlattılar.

⁵Ama Ferisi mezhebinden iman etmiş olan bazıları kalkıp dediler: “Onları sünnet etmek ve Musa’nın Yasasını tut-malarını emretmek gerektir.”

⁶Ve Resullerle ihtiyarlar bu mesele hakkında görüşmek üzere bir araya toplandılar.

⁷Ve çok tartışma olunca, Petrus ayağa kalkıp onlara dedi:

“Adamlar, kardeşler, siz bilirsiniz ki daha ilk günlerden beri Allah, aramızdan benim ağzımla ulusların İncil sö-zünü işitip iman etmelerini seçti.

⁸Ve yüreği bilen Allah, bize de verdiği gibi onlara Kutsal Ruh’u vererek kendilerine tanıklık etti;

⁹Ve onların yüreklerini imanla temizleyerek onlarla bizim aramızda hiçbir ayrım yapmadı.¹

¹⁰Böylece şimdi, ne atalarımızın ne de bizim taşıyama-dığımız bir boyunduruğu öğrencilerin boynuna koymakla neden Allah’ı deniyorsunuz?

¹¹Oysa Rab İsa’nın inayetiyle kurtulacağımıza, aynı şe-kilde onların da kurtulacaklarına iman ediyoruz.

¹²Ve bütün topluluk² sustu; ve kendileri aracılığıyla Al-lah’ın uluslar arasında ne belirtiler ve harikalar yaptığını anlatan Barnabas’la Pavlus’u dinliyorlardı.

¹³Ve onlar sustuktan sonra Yakup cevap verip dedi: “Adamlar, kardeşler, beni dinleyin:

¹⁴Simeon, Allah’ın kendi adına bir halk almak üzere ön-ce ulusları nasıl ziyaret ettiğini anlattı.

¹⁵Ve peygamberlerin sözleri bununla bağdaşmaktadır; yazılmış olduğu gibi:

¹⁶‘Bu şeylerden sonra döneceğim ve Davut’un yıkılmış olan çadırını tekrar bina edeceğim; ve onun yıkıntılarını tekrar bina edeceğim; ve onu ayağa kaldıracağım;

¹⁷Öyle ki, insanların geri kalanı ve üzerlerinde adımın çağrıldığı bütün uluslar Rab’bi arasınlar; bütün bu şeyleri yapan Rab diyor.^a

¹⁸Kendi işlerinin hepsi ezelden beri Allah için bilinmektedir.’

¹⁹Bu nedenle benim yargım, uluslardan Allah’a dönenleri sıkmamak;³

²⁰Ama putların murdarlıklarından, zinadan ve boğulmuş olandan ve kandan sakınmalarını onlara yazmaktır.

²¹Çünkü eski kuşaklardan beri her Sept günü havralarda okunmak suretiyle Musa’nın her şehirde kendisini vaaz edenleri vardır.”

                ²²O zaman bütün kilise topluluğuyla birlikte re-sullere ve ihtiyarlara, kendi aralarından seçilmiş olan adamları yani kardeşler arasında ileri gelen Barsaba tak-ma adlı Yahuda’yı ve Silas’ı Pavlus ile Barnabas’la bir-likte Antakya’ ya göndermek iyi göründü.

²³Onların eliyle şöyle yazdılar: Resuller, ihtiyarlar ve kardeşlerden Antakya’da, Suriye’de ve Kilikya’da uluslardan olan kardeşlere selam!

²⁴Bizden çıkmış olan bazılarının, “Sünnet olup Yasa’yı tutmanız gerektir” diyerek sizi sözlerle rahatsız edip yü-reklerinizi karıştırdıklarını¹ duyduk; biz onlara öyle bir emir vermedik;

²⁵Hep birlikte bir araya gelerek, sevgilimiz Barnabas ve Pavlus ile birlikte size göndermek üzere adamlar seçmek bize iyi göründü;

²⁶O adamlar ki, Rabbimiz İsa Mesih’in adı uğruna hayat-larını verdiler.²

²⁷Bundan dolayı Yahuda ile Silas’ı gönderdik; kendileri de size aynı şeyleri sözle anlatacaklardır.

²⁸Çünkü şu gerekli şeylerden başka üzerinize daha büyük yük koymamayı Kutsal Ruh’a ve bize iyi göründü:

²⁹Putlara kurban edilen şeylerden ve kandan ve boğul-muş olandan ve zinadan çekinmeniz; bunlardan kendini-zi korursanız iyi edersiniz. Esen^a kalın.

³⁰Böylece onlar yola çıkarılıp Antakya’ya gittiler; ve top-luluğu bir araya getirerek mektubu verdiler.

³¹Onlar da onu okuyunca ondaki teselliye sevindiler.

³²Kendileri de peygamber olan Yahuda ile Silas, birçok sözlerle³ kardeşleri teşvik edip pekiştirdiler.

³³Ve orada bir süre geçirdikten sonra resullerin yanına gitmek üzere kardeşler tarafından esenlikle yola çıkarıl-dılar.

³⁴Ama orada kalmak Silas’a iyi göründü.

³⁵Ve Pavlus’la Barnabas, diğer birçok kişilerle de birlikte Rab’bin sözünü, İncil’i, öğreterek ve vazederek Antak-ya’da kaldılar.

³⁶Ama birkaç gün sonra Pavlus Barnabas’a dedi: “Şimdi¹ geri dönüp Rab’bin sözünü ilân ettiğimiz her şe-hirde kardeşlerimizi ziyaret edelim,² nasıldırlar.”

³⁷Ve Barnabas Markos denilen Yuhanna’yı birlikte alma-yı niyet etti.

³⁸Ama Pavlus, Pamfilya’da kendilerinden ayrılıp geri çekilen ve onlarla birlikte işe gitmemiş olan birisini be-raberlerinde almamalarının iyi olduğunu düşündü.³

³⁹bunun üzerine sert bir çekişme ortaya çıktı; öyle ki, bir-birlerinden ayrıldılar; ve Barnabas Markos’u alarak Kıb-rıs’a yelken açtı;

⁴⁰Pavlus ise Silas’ı seçip kardeşler tarafından Allah’ın inayetine emanet edilmiş olarak yola çıktı.

⁴¹Ve kilise topluluklarını pekiştirerek Suriye ve Kilik-ya’dan geçti.

Bölüm 16

¹Ve Derbe ile Listra’ya geldi; ve işte, orada iman eden bir Yahudi kadının oğlu Timoteos adında bir öğren-ci vardı; babası ise bir Yunanlıydı.

²Listra ve Konya’daki kardeşler tarafından onun için iyi tanıklık ediliyordu.

³Pavlus bu kişinin kendisiyle birlikte gitmesini⁴ istedi; ve o yerlerde bulunan Yahudilerden ötürü onu alıp sünnet etti; çünkü hepsi babasının Yunanlı olduğunu biliyordu.

⁴Ve onlar şehirlerden geçerlerken Yeruşalem’deki resul-ler ve ihtiyarlarca kararlaştırılmış olan kuralları tutmaları için onlara iletiyorlardı.⁵

⁵Böylece kilise toplulukları imanda güçleniyor ve günden güne sayıca artıyorlardı.

                ⁶Kutsal Ruh tarafından Allah’ın sözünü Asya’da söylemeleri engellenmiş olduğundan Frikya ve Galatya bölgesinden geçtiler.

⁷Misya’ya doğru geldiklerinde Bitinya’ya gitmeye çalış-tılar; ancak İsa’nın Ruh’u⁶ onlara izin vermedi.

⁸Ve Misya yanından geçip Troas’a indiler.

⁹Ve geceleyin Pavlus’a bir görüntü^a belirdi; Makedon-yalı bir adam ayakta dikilmiş ona yalvararak, “Makedonya’ ya geçip bize yardım et” diyordu.

¹⁰O da görüntüyü görünce, onlara İncil’i vazetmek için Rab’bin bizi çağırmış olduğu sonucuna vararak hemen Makedonya’ya gitmeye çalıştık.

¹¹Böylece Troas’tan yelken açıp doğru bir rotayla Samot-raki’ye, ertesi gün de Neapolis’e,

¹²Ve oradan Makedonya bölgesinin birinci şehri, Roma-lıların bir kolonisi¹ olan Filippi’ye geldik. Ve bu şehirde birkaç gün kaldık.

¹³Ve Sept günü şehrin dışına, bir ırmak kenarına çıktık; orası alışılmış bir dua yeriydi; ve oturup toplanmış olan kadınlara konuştuk.

¹⁴Tiyatira şehrinden erguvani² satıcısı, Allah’a tapan Lid-ya adında bir kadın dinliyordu; Pavlus tarafından söyle-nen şeylere dikkat etmesi için Rab onun yüreğini açtı.

¹⁵Ve kendisiyle ev halkı vaftiz olunca, yalvararak dedi: “Eğer benim Rab’be sadık olduğuma karar³ verdinizse, evime girip kalın.” Ve bizi zorladı.

¹⁶Ve öyle oldu ki biz duaya giderken, kendisinde falcı ru-hu olan ve bilinmeyen alemden haber vermekle efendile-rine çok kazanç sağlayan bir hizmetçi kız bize rastladı.

¹⁷Pavlus’u ve bizi izleyerek, “Bu adamlar en yüce olan Allah’ın kullarıdırlar, bize kurtuluş yolunu ilân ediyorlar” diyerek bağırıyordu.

¹⁸Ve bunu birçok günler yaptı. Ama Pavlus çok sıkılarak⁴ dönüp ruha, “Ondan çıkmanı İsa Mesih adıyla sana emre-diyorum” dedi. Ve aynı saatte ruh çıktı.

¹⁹Ve onun efendileri kazanç umutlarının gittiğini görün-ce, Pavlus ile Silas’ı yakalayarak çarşı meydanına, reis-lerin önüne sürüklediler;

²⁰Ve onları yargıçlara getirerek dediler: “Yahudi olan bu adamlar şehrimizi gayet çok karıştırıyorlar,

²¹Ve Romalı olan bizlere kabul etmek, ne de yapmak yasal olmayan gelenekler ilân ediyorlar.”

²²Ve kalabalık birlikte onlara karşı ayaklandı; yargıçlar da onların elbiselerini yırtıp sıyırarak değnekle dövülme-lerini emrettiler.

²³Ve onlara çok değnek vurduktan sonra¹ zindana attılar; zindancıya onları güvenlik içinde korumasını emrettiler.

²⁴Böylesi bir emir alan zindancı onları iç zindana atıp ayaklarını tomruklara sıkı bağladı.²

²⁵Ve gece yarısına doğru Pavlus’la Silas dua ediyor, Al-lah’a ilâhiler söylüyorlardı; tutuklular da onları dinli-yordu.

²⁶Ve birdenbire büyük bir deprem oldu; öyle ki, zindanın temelleri sarsıldı; ve hemen bütün kapılar açıldı; ve her-kesin bağları çözüldü.

²⁷Zindancı da uykudan uyanıp zindanın kapılarını açıl-mış görerek, mahpusların kaçtığını sanıp kılıcını çekerek kendini öldürmek üzereydi.

²⁸Ama Pavlus, “kendine zarar etme; çünkü hepimiz bu-radayız” diyerek yüksek sesle bağırdı.

²⁹O da ışık isteyip hızla içeri atıldı; ve titreyerek Pavlus’la Silas’ın önünde yere kapandı;

³⁰Ve onları dışarı çıkararak, “Efendiler, kurtulayım diye ne yapmam gerek?” dedi.

³¹Onlar da, “Rab İsa Mesih’e iman et kurtulacaksın; sen de ve ev halkın da” dediler.

³²Ve kendisi ile evinde olanların hepsine Rab’bin sözünü söylediler.

³³Ve gecenin o saatinde onları alarak yaralarını yıkadı;³ ve kendisi ile ona ait olanların hepsi hemen vaftiz olundu.

³⁴Ve onları kendi evine götürerek önlerine sofra kurdu; ve Allah’a iman etmiş olarak bütün eviyle birlikte çok sevindi.

³⁵Ve gündüz olunca yargıçlar çavuşları⁴ göndererek, “O adamları salıverin” dediler.

³⁶Zindancı da Pavlus’a şu sözleri iletti: “Yargıçlar, ser-best bırakılmanız için gönderdiler; onun için şimdi çıkın, esenlikle gidin.”

³⁷Ama Pavlus onlara¹ dedi: “Romalı adamlar olan bizleri mahkûm edilmeden herkesin önünde döverek zindana at-tılar; ve şimdi bizi gizlice mi dışarı atıyorlar? Gerçekten olmaz! Ancak kendileri gelsinler bizi dışarı çıkarsınlar.”

³⁸Çavuşlar da bu sözleri yargıçlara ilettiler. Ve Romalı olduklarını duyunca korktular.

³⁹Ve gelip onlara yalvardılar; ve onları dışarı çıkararak şehirden çıkmalarını rica ettiler.

⁴⁰Onlar da zindandan çıkıp Lidya’nın evine geldiler; ve kardeşleri görünce onları teselli edip gittiler.

Bölüm 17

¹Ve Amfipolis ile Apolonya’dan geçerek Sela-nik’e geldiler; orada Yahudilerin havrası vardı.

^2-3Pavlus geleneği üzere onların yanına girdi; ve üç Sept günü Kutsal Yazılardan, Mesih’in elem çekmesi ve ölü-ler arasından dirilmesi gerektiğini açıklayarak ve kanıt göstererek onlarla tartıştı; ve, “Size ilân ettiğim bu İsa, Mesih’tir” dedi.

⁴Ve onlardan bazıları, Allah’a tapan Yunanlılardan büyük bir kalabalık ve ileri gelen kadınlardan birkaçı değil, epey-cesi inandılar ve Pavlus’la Silas’a katıldılar.

⁵Ama iman etmeyen Yahudiler kıskanarak çarşı aylakla-rından bazı kötü adamları kendi yanlarına alıp bir kala-balık toplayarak şehri kargaşa içinde ayağa kaldırdılar; ve Yason’un evine saldırarak onları dışarıya, halkın önü-ne çıkarmaya uğraştılar.

⁶Ama onları bulmayınca, Yason’u ve bazı kardeşleri şeh-rin reisleri önüne sürükleyip bağırdılar: “Dünyayı altüst eden bunlar buraya da geldiler;

⁷Yason onları evine kabul etti; ve bunların hepsi İsa diye başka bir kralın var olduğunu söyleyerek Kayser’in emirlerine aykırı davranıyorlar.”

⁸Ve onlar bu şeyleri işiten kalabalığı ve şehrin reislerini huzursuz ettiler.

⁹Ve Yason ile öbürlerinden kefalet alarak onları salıver-  diler.

¹⁰Kardeşler de geceleyin Pavlus’la Silas’ı hemen Veri-ya’ya gönderdiler; onlar varınca Yahudilerin havrasına gittiler.

¹¹Ve bunlar Selanik’te olanlardan daha soylu idiler; bu şeyler öyle midir diye, her gün Kutsal Yazıları inceleye-rek sözü tüm istekle¹ kabul ettiler.

¹²Böylece, gerçekten onlardan birçokları ile az sayıda ol-mayan epeyce saygın Yunanlı kadınlar ve erkekler iman ettiler.

¹³Ama Selanik’ten olan Yahudiler, Allah’ın sözünün Pavlus tarafından Veriya’da da ilân edildiğini farkedince, oraya da gelerek kalabalıkları kışkırttılar.

¹⁴Ve o zaman kardeşler, Pavlus’u denize gitmek üzere² hemen gönderdiler; ama Silas ile Timoteos, her ikisi ora-da kaldı.

¹⁵Ve yolda Pavlus’a kılavuzluk edenler onu Atina’ya ka-dar getirdiler; ve mümkün olduğu kadar yanına çabuk gelsinler diye ondan Silas ile Timoteos’a emir alarak ay-rıldılar.

                ¹⁶Pavlus ise Atina’da onları beklerken, şehrin putlarla dolu olduğunu görünce, ruhu kendi içinde acı bir şekilde tahrik olundu.

¹⁷Bu nedenle, havrada Yahudilerle ve tapınan kişilerle ve çarşıda her gün karşılaştığı kişilerle tartışıyordu.

¹⁸Ama Epikürcü ve Stoacı filozoflardan bazıları kendisi-ne rastladılar. Ve bazıları, “Bu geveze³ ne demek istiyor?” Başkaları da, “Bu, yabancı ilahların⁴ bir habercisi olduğu görünüyor” dediler; çünkü İsa’nın ve dirilişin müjdesini onlara ilân ediyordu.

¹⁹Ve kendisini tutarak Ariopagos’a⁵ götürüp dediler: “Se-nin tarafından söylenen bu yeni öğretişin ne olduğunu bilebilir miyiz?

²⁰Çünkü sen bizim kulaklarımıza bazı yabancı şeyler ge-tiriyorsun. Onun için bu şeylerin ne demek olduğunu bil-mek isteriz.”

²¹Bütün Atinalılar ve oradaki konuk yabancılar, yeni bir şey konuşup dinlemekten başka bir şeyle boş vakitlerini geçirmezlerdi.

²²Pavlus da Ariopagos’un orta yerinde durup dedi: “Ey  Atinalı adamlar, ben sizi bütün şeylerde çok dindar¹ görü-yorum;

²³Çünkü ben geçip giderken ve tapındığınız nesnelere bakarken üzerinde, ‘BİLİNMEYEN ALLAH’A’ diye yazılı bir sunak da buldum. Bunun için kendisini bilmeden ta-pındığınızı, evet O’nu ben size ilân ediyorum.

²⁴Dünyayı ve içinde bulunan bütün şeyleri yaratan Allah, göğün ve yerin Rab’bi olduğundan, elle yapılmış tapınaklarda oturmaz;

²⁵Hepsine hayat, soluk ve her şeyi veren kendisi olduğuna göre, bir şeye muhtaçmış gibi insan elleriyle de O’na hizmet edilmez;

²⁶Ve önceden tayin ettiği vakitlerini ve yerleşim yerleri-nin sınırlarını kararlaştırarak bütün yeryüzünde oturmak üzere insanların her ulusunu bir kandan yarattı;

²⁷Öyle ki, Allah’ı arasınlar; belki el yordamıyla da olsa O’nu bulsunlar; gerçi O hiç birbirimizden uzak değildir.

²⁸Çünkü O’nda yaşıyoruz ve hareket ediyoruz ve varız; sizin şairlerinizden bazılarının da dediği gibi: ‘Çünkü biz de O’nun evladıyız.’²

²⁹Bunun için, Allah’ın evladı olduğumuza göre, Tanrısal varlığın, insan sanatının ve hayalinin oyma şeylerine, al-tına, ya da gümüşe, ya da taşa benzer olduğunu düşünme-meliyiz.

³⁰Onun için, Allah gerçekten bilgisizlik zamanlarını gör-memezlikten geldi; şimdi ise her yerde her insanın tövbe etmesini emrediyor;

³¹Çünkü atamış olduğu Kişi aracılığıyla dünyayı adaletle yargılayacağı bir gün saptamıştır; O’nu ölüler arasından diriltmekle bütün herkese güvence¹ vermiştir.”

³²Ve ölülerin dirilişi hakkında duyunca bazıları alay etti; başkaları da, “Bunun hakkında seni yine dinleyeceğiz” dediler.

³³Ve böylece Pavlus onların ortasından çıktı.

³⁴Ama bazı adamlar ona katılarak iman ettiler; onların arasında Ariopagos’lu² Diyonisios ve Damaris denilen bir kadın ve onlarla birlikte başkaları da vardı.

Bölüm 18

¹Ve bu şeylerden sonra Pavlus Atina’dan ayrılıp Korintos’a geldi.

²Ve yakınlarda İtalya’dan gelmiş olan soyca Pontus’lu Akuila adlı bir Yahudi ile karısı Priskilla’yı buldu; çünkü Klavdius bütün Yahudilerin Roma’dan çıkmalarını emret-mişti; Pavlus onların yanına geldi;

³Ve aynı meslekten olduğu için onlarla birlikte kalıp çalış-tı; çünkü meslekçe çadırcıydılar.

⁴Ve o, her Sept günü havrada tartışarak Yahudileri ve Yu-nanlıları ikna ediyordu.

⁵Ve Silas’la Timoteos Makedonya’dan indikleri zaman, Pavlus ruhta zorlanmış³ olarak Yahudilere ciddiyetle İsa’nın Mesih olduğuna tanıklık ediyordu.

⁶Onlar ise karşı koyup küfredince, giysilerini silkerek onlara dedi: “Kanınız başınızın üzerinde olsun; ben temi-zim; bundan sonra uluslara gideceğim.”

⁷Ve oradan ayrılıp Allah’a tapan Yustus adında birisinin evine geldi; onun evi havraya bitişikti.

⁸Ve havra reisi Krispus tüm eviyle birlikte Rab’be iman etti; ve Korintoslulardan bir çoğu işiterek iman edip vaf-tiz olunuyorlardı.

⁹Ve geceleyin Rab Pavlus’a bir görüntüde dedi: “Korkma, ama konuş ve susma;

¹⁰Çünkü ben seninle beraberim ve seni incitmek⁴ için hiç

kimse senin üzerine saldırmayacaktır; çünkü bu şehirde benim çok halkım vardır.”

¹¹Ve Allah’ın sözünü öğreterek onların arasında bir yıl altı ay kaldı.

                ¹²Ama Gallio Ahaya valisiyken, Yahudiler hep birlikte Pavlus’a karşı ayaklandılar ve onu yargı kürsüsü-nün önüne götürerek,

¹³“Bu adam Yasa’ya aykırı şekilde insanları Allah’a ta-pınmaya kandırıyor” dediler.

¹⁴Ama Pavlus ağzını açmak üzereyken Gallio Yahudilere dedi: “Eğer gerçekten bir haksızlık ya da kötü bir suç¹ olsaydı ey Yahudiler, mantığa uygun olarak size katlan-mam gerekirdi.

¹⁵Ama kelimeler ve isimler ve yasanızla ilgili bir sorun ise, siz kendiniz ona bakın; çünkü ben bu şeylerin yargıcı olmak istemem.”

¹⁶Ve onları yargı kürsüsünden kovdu.

¹⁷Ve bütün Yunanlılar, havranın reisi Sostenis’i yakalaya-rak onu yargı kürsüsünün önünde dövdüler. Ve Gallio bu şeylere hiç aldırış etmedi.

                ¹⁸Pavlus ise orada çok günler daha kaldı; kardeş-lerden ayrılarak Suriye’ye yelken açtı; beraberinde de Priskilla ile Akuila vardı; Kenhrea’da saçlarını kestirdi, çünkü bir adağı vardı.

¹⁹Ve Efesos’a geldi, onları orada bıraktı; ama kendisi havraya girerek Yahudilerle tartıştı.

²⁰Onlar da kendileriyle daha uzun zaman kalmasını iste-yince o razı olmadı;

²¹Ama, “Gelecek olan bayramı mutlaka Yeruşalem’de kutlamalıyım; ve Allah dilerse tekrar size döneceğim” diyerek onlardan ayrıldı. Ve Efesos’tan denize açıldı.

²²Ve Kayseriye’de karaya çıktığında, çıkıp² kilise toplu-luğunu selamlayarak Antakya’ya indi.

²³Ve bir süre orada kaldıktan sonra yola çıktı; sırayla Galatya ve Frikya memleketlerinden geçerek bütün öğ-rencileri pekiştirdi.

                ²⁴Ama İskenderiye doğumlu Apollos adında söz söyleme yeteneğine sahip ve Kutsal Yazılarda güçlü olan bir Yahudi Efesos’a geldi;

²⁵Rab’bin yolunda eğitilmişti; ve ruhta gayretli olup yal-nız Yuhanna’nın vaftizini bilerek, Rab’le¹ ilgili şeyleri doğru olarak konuşuyor ve öğretiyordu.

²⁶Ve havrada cesaretle konuşmaya başladı. Ve Akuila ile Priskilla kendisini duyunca, onu yanlarına alıp Rab’bin yolunu ona daha doğru olarak açıkladılar.

²⁷O da dolaşıp Ahaya’ya gitme düşüncesinde olunca, kardeşler öğrencilere yazıp kendisini kabul etmeleri için onları teşvik ettiler; o vardığında, inayet aracılığıyla iman etmiş olanlara çok yardım etti.

²⁸Çünkü Kutsal Yazılardan, İsa’nın Mesih olduğunu açık-ça göstererek güçlü bir şekilde Yahudilerin iddialarını çürütüyordu.

Bölüm 19

¹Ve öyle oldu ki, Apollos Korintos’tayken, Pav-lus yukarı taraflardan geçerek Efesos’a geldi; ve bazı öğ-renciler bulup onlara:

²“İman ettiğinizde Kutsal Ruh’u aldınız mı?” dedi. Ve onlar kendisine, “Kutsal Ruh var mıdır,² işitmedik bile” dediler.

³O da onlara, “Öyleyse siz neye vaftiz olundunuz?” dedi. Onlar da, “Yuhanna’nın vaftizine” dediler.

⁴Ve Pavlus dedi: “Yuhanna halka, kendisinden sonra ge-lecek olana, yani Mesih İsa’ya iman etmelerini söyleye-rek tövbe vaftiziyle gerçekten vaftiz etti.”

⁵Onlar da bunu duyunca, Rab İsa’nın adına vaftiz olun-dular.

⁶Ve Pavlus üzerlerine ellerini koyunca, Kutsal Ruh onla-rın üzerine geldi; ve dillerle konuşuyor ve peygamberlik ediyorlardı.

⁷Ve adamların hepsi yaklaşık oniki kişiydi.

⁸O da havraya girerek üç ay süre ile Allah’ın krallığı ile ilgili şeyleri tartışıp ikna ederek cesaretle konuştu.

⁹Ama bazıları kalabalığın önünde Yol’u kötüleyerek sert-leşip itaatsız olunca¹ onlardan ayrıldı; öğrencileri de ayır-dı; her gün Tirannus’un okulunda tartışıyordu.

¹⁰Ve bu iki yıl boyunca sürdü;² öyle ki, hem Yahudi hem Yunanlı, Asya’da oturanların hepsi Rab İsa’nın sözünü işittiler.

¹¹Ve Allah, Pavlus’un elleriyle olağanüstü kudretli işler yaptı;

¹²Öyle ki, hasta olanlara onun bedeninden³ mendiller ya da peştamallar⁴ bile götürüldü ve hastalıklar onlardan ayrıldı; kötü ruhlar da onlardan çıktı.

¹³Oysa kötü ruhları kovan gezginci Yahudilerden bazıla-rı, “Pavlus’un vazettiği İsa ile size yemin ettiririz”⁵ diye-rek kendilerinde kötü ruhlar olanların üzerine Rab İsa’nın adını çağırmayı üstlendiler.

¹⁴Ve bunu yapan bazı adamlar olup Skeva adında bir Yahudi başkahinin yedi oğluydu.

¹⁵Ama kötü ruh cevap verip dedi: “İsa’yı biliyorum, Pav-lus’u da tanıyorum; ama siz kimsiniz?”

¹⁶Ve kendisinde kötü ruh bulunan adam onların üstüne sıçrayıp onları yenerek onlara üstün geldi; öyle ki, o ev-den çıplak ve yaralı olarak kaçtılar.

¹⁷Ve bu olay Efesos’ta oturan hem Yahudilerin hem de Yunanlıların hepsine bilinmiş oldu; ve hepsinin üzerine korku düştü; ve Rab İsa’nın adı büyümüş⁶ oldu.

¹⁸Ve iman etmiş olanların bir çoğu yaptıklarını itiraf ede-rek ve açıkça bildirerek geldiler.

¹⁹Ve sihirbazlık yapanlardan⁷ birçoğu da kitaplarını top-layıp herkesin önünde yaktılar; ve onların değerini hesap edip elli bin parça gümüş buldular.

²⁰Böylece Rab’bin sözü kudretle büyüyüp üstün geldi.

                ²¹Ve bu şeyler bitince,⁸ Pavlus Makedonya ve Ahaya’dan geçip Yeruşalem’e gitmeyi ruhta niyet ederek, “Oraya gittikten sonra Roma’yı da görmem gerekir” dedi.

²²Ve kendisine hizmet edenlerden ikisini, Timoteos’la Erastos’u Makedonya’ya göndererek kendisi bir süre As-ya’da kaldı.

²³Ve o zamanda Yol hakkında küçük olmayan bir kargaşa meydana geldi.

²⁴Çünkü Dimitrios adında bir kuyumcu, Artemis’in gü-müşten tapınağını yaparak sanatçılara az kâr getirmi- yordu;

²⁵O, bunları ve bu tür işlerde çalışanları bir araya toplaya-rak dedi: “Efendiler,¹ biliyorsunuz ki zenginliğimiz bu iş-tendir;

²⁶Ve görüp işitiyorsunuz ki bu Pavlus, ellerle yapılanların tanrılar olmadığını söyleyerek yalnız Efesos’ta değil, ama hemen hemen bütün Asya’da büyük bir kalabalığı kandı-rıp saptırdı.

²⁷Şimdi bizim için tehlike, yalnız bu sanatımızın saygın-sız hâle gelmesinde değildir; ama büyük tanrıça Arte-mis’in tapınağının da hiçe sayılmasında ve bütün Asya ile dünyanın tapındığı tanrıçanın ululuğunun da yok olmasındadır.”

²⁸Onlar da bunu duyunca ve öfkeyle dolmuş olarak, “Efesosluların Artemisi büyüktür!” diyerek bağırdılar.

²⁹Ve bütün şehir karışıklıkla doldu; ve Pavlus’un yol ar-kadaşları olan Makedonyalı Gayus ile Aristarhos’u yaka-layarak hep birlikte tiyatroya koşuştular.

³⁰Pavlus ise halkın içine girmeğe niyet ettiğinde, öğren-ciler onu bırakmadılar.

³¹Ve onun arkadaşları olan Asya reislerinden bazıları da kendisine göndererek² tiyatroya girip kendisini tehlikeye atmaması için yalvardılar;

³²Böylece bazıları bir şey ve bazıları başka şey bağırıyor-du, çünkü topluluk karışmıştı; ve çoğunluk ne için bir ara-ya geldiklerini bilmiyordu;

³³Ama Yahudilerin öne ittiği İskender’i kalabalığın ara-

sından çıkardılar. İskender de el ile işaret ederek halka sa-vunmasını yapmak istedi.

³⁴Ama onun Yahudi olduğunu anlayınca, “Efesosluların Artemis’i büyüktür” diye, yaklaşık iki saat boyunca hep-si bir ağızdan¹ bağırdılar.

³⁵Ve şehrin sicil memuru kalabalığı yatıştırınca dedi:*

“Ey Efesoslu adamlar, Efesoslular şehrinin, büyük tanrı-ça Artemis tapınağının ve Zeus’tan düşmüş olan suretin² koruyucusu olduğunu bilmeyen adam var mı?

³⁶Onun için bu şeyler inkâr edilemez olduğuna göre, sizin sakin olmanız ve acelecilikle³ bir şey yapmamanız gerek.

³⁷Çünkü ne tapınak yağmacıları, ne de tanrıçanıza küfre-dici olmayan bu adamları buraya getirdiniz.

³⁸Onun için, eğer gerçekten Dimitrios ve onunla birlikte olan sanatkârlar, birine karşı bir davaları varsa mahke-meler açıktır, valiler de vardır; birbirlerini suçlasınlar.

³⁹Ama siz başka meselelerle ilgili bir şey soruşturuyor-sanız, yasal toplantıda çözümlenir.

⁴⁰Çünkü bu günkü⁴ olay konusunda ayaklanmadan suçlu tutulma tehlikesi içinde de bulunuyoruz; bu kalabalığa ne-den olarak verebileceğimiz tek bir sebep mevcut değildir.

⁴¹Ve bu şeyleri söyleyince topluluğu dağıttı.

Bölüm 20

¹Ama gürültü durduktan sonra Pavlus, öğrenci-leri yanına çağırdı; ve onları kucaklayıp⁵ Makedonya’ya gitmek üzere ayrıldı.

²Ve o yörelerden geçip giderek ve onları çok sözlerle⁶ teşvik ederek Yunanistan’a geldi.

³Ve orada üç ay kaldı; Suriye’ye yelken açmak üzerey-ken Yahudiler tarafından kendisine karşı bir düzen kurulunca, Makedonya’dan geçerek geri dönmeye karar verdi.

⁴Ve Veriyalı Sopater ve Selaniklilerden Aristarhos ile Se-kundus, Derbeli Gayus ve Timeteos ve Asyalı Tihikos ile Trofimos Asya’ya kadar ona yoldaşlık ettiler.

⁵Bunlar önden gidip bizi Troas’ta beklediler.

⁶Biz ise Mayasız Ekmek bayramından sonra Filippi’den yelken açıp beş günde Troas’a varıp onlara yetiştik; ora-da yedi gün kaldık.

⁷Ve haftanın ilk gününde ekmek kırmak için öğrenciler bir araya toplandıklarında, Pavlus ertesi gün ayrılmak üzereyken onlara konuştu; ve konuşmayı gece yarısına dek sürdürdü.

⁸Ve toplanmış oldukları yukarı odada birçok lâmbalar vardı.

⁹Ve Eftihos adında bir genç pencerede oturuyordu; Pav-lus uzun süre konuşunca derin uykuya daldı;¹  uykuyla çökmüş¹ olup üçüncü kattan aşağı düştü ve ölü olarak kaldırıldı.

¹⁰Ama Pavlus aşağı inerek onun üzerine düştü² ve onu kucaklayıp, “Gürültü etmeyin, çünkü hayatı kendisinde-dir” dedi.

¹¹Ve yukarı çıkıp ekmek kırdı ve yedi; ve gün doğuncaya dek uzun konuştu, öylece ayrıldı.

¹²Ve genç çocuğu diri olarak getirip çok teselli buldular.³

¹³Ama biz önceden giderek gemiye binip Asos’a yelken açtık, oradan Pavlus’u gemiye almayı amaçladık; çünkü kendisi yaya gitmeyi amaçladığından, o öyle düzenle-mişti.

¹⁴Ve bizi Asos’ta karşılayınca onu gemiye alıp Midilli’ye geldik.

¹⁵Oradan da yelken açıp yola çıktık, ertesi gün Sakız ada-sı karşısına vardık; bir sonraki gün de Sisam’a vardık; ve Trogilyum’da kalıp ertesi gün Miletos’a geldik.

¹⁶Çünkü Pavlus, Asya’da zaman harcamak zorunda kal-masın diye yelkenliyle Efesos’un yanından geçip gitmeye karar vermişti; çünkü kendisi için mümkünse Pentikost günü Yeruşalem’de bulunmak üzere acele ediyordu.

¹⁷Ve Miletos’tan Efesos’a gönderip kilisenin ihtiyarlarını çağırttı.⁴

¹⁸Ve onun yanına geldikleri zaman onlara dedi: “Asya’ya vardığım ilk günden beri sizinle birlikte nasıl bulun-duğumu;

¹⁹Bütün alçak gönüllülükle ve pekçok gözyaşlarıyla ve Yahudilerin düzenleriyle bana olan denenmelerle Rab’be hizmet ettiğimi;

²⁰Yararlı olan hiçbir şeyi size ilân etmekten, açıkça ve evden eve öğretmekten,

²¹Hem Yahudilere hem de Yunanlılara, Allah’a karşı töv-beye ve Rabbimiz İsa Mesih’e karşı imana içtenlikle ta-nıklıkta bulunarak öğretmekten nasıl çekinmediğimi siz biliyorsunuz.

²²Ve şimdi, işte, Ruh’ta bağlanmış olarak Yeruşalem’e gidiyorum; orada¹ başıma gelecek şeyleri bilmem.

²³Ancak Kutsal Ruh, beni zincirler ve sıkıntılar bekle-diğini söyleyerek her şehirde tamamen tanıklıkta bulu-nuyor.

²⁴Ama ben hiçbir şeyi önemsemem, ne de hayatımı ken-dim için kıymetli sayarım; ta ki dönemimi² ve Allah’ın inayetinin İnciline tamamen tanıklık etmek için Rab   İsa’dan aldığım hizmeti sevinçle bitireyim.

²⁵Ve şimdi, işte aralarında dolaşıp Allah’ın krallığını va-az ettiğim sizler hepiniz, artık yüzümü görmeyeceğinizi biliyorum.

²⁶Bu nedenle bugün size tanıklık ediyorum ki, herkesin kanından temizim;

²⁷Çünkü Allah’ın tüm gayesini³ size ilân etmekten çekin-medim.

²⁸Onun için kendinize ve Allah’ın kendi⁴ kanı ile edin-miş olduğu⁵ kilise topluluğunu gütmek için, Kutsal Ruh’un sizi içinde gözetici koyduğu bütün süreye dikkat edin.

²⁹Çünkü bunu biliyorum ki, ben gittikten sonra aranıza sürüyü esirgemeyen azgın kurtlar girecektir;

³⁰Ve öğrencileri kendi artlarınca çekmek için sapık şey-ler söyleyen adamlar kendi aranızdan çıkacak.

³¹Bundan dolayı uyanık olun, üç yıl süresince gece gün-düz gözyaşlarıyla her birinizi uyarmaktan¹ vazgeçme-diğimi hatırlayın.

³²Ve şimdi ey kardeşler, sizi Allah’a ve O’nun inayetinin sözüne emanet ediyorum; O söz ki, bina etmek için ve tüm kutsal kılınmış olanların arasında size miras vermek için güçlüdür.

³³Hiç kimsenin gümüşüne, ya altınına ya da giysisine göz dikmedim.

³⁴Ama kendi ihtiyaçlarıma ve benimle birlikte olanların-kine, bu ellerimin hizmet ettiğini siz kendiniz bilirsiniz.

³⁵Her şeyde size gösterdim ki, böylece emek vererek za-yıflara yardım etmek ve Rab İsa’nın, ‘Vermek almaktan daha büyük mutluluktur’ demiş olduğu kendi sözlerini hatırlamak gerekir.”

³⁶Ve bu şeyleri söyleyince diz çöküp onların hepsiyle bir-likte dua etti.

³⁷Hepsi de çok ağladı;² ve Pavlus’un boynuna düşerek onu hararetle öptüler;

³⁸En çok artık onun yüzünü görmeyecekler diye söyle-miş olduğu söze üzüldüler. Ve gemiye kadar onunla bir-likte gittiler.

Bölüm 21

¹Ve öyle oldu ki, onlardan ayrılıp denize yelken açtığımız zaman, doğru bir rota alarak İstanköy’e ve er-tesi gün Rodos’a, oradan da Patara’ya geldik;

²Ve karşı tarafa, Fenike’ye geçmekte olan bir gemi bul-duk; ona binip yelken açtık.

³Ve Kıbrıs’ı görünce onu solda bırakarak Suriye’ye gittik³ ve Sur’da karaya indik; çünkü gemi yükünü orada boşal-tacaktı.

⁴Ve öğrencileri bularak orada yedi gün kaldık; onlar Ruh aracılığıyla Pavlus’a, Yeruşalem’e çıkmamasını söyle-diler.

⁵Ama öyle oldu ki, günlerimiz dolunca çıkıp yolculuğa koyulduk; çocuklarıyla birlikte hepsi şehrin dışına kadar bizimle geldiler. Ve kıyıda diz çöküp dua ettik.

⁶Ve birbirimizi kucakladıktan sonra biz gemiye bindik, onlar da kendi evlerine döndüler.

⁷Biz de deniz yolculuğunu bitirerek Sur’dan Ptolemais’e vardık; ve kardeşleri selamlayıp onlarla birlikte bir gün kaldık.

⁸Ve ertesi gün Pavlus ile beraberinde olan bizler, çıkıp Kayseriye’ye geldik; ve yedilerden biri olan İncil vaizi Filipus’un evine girip onun yanında kaldık.

⁹Bu adamın peygamberlik eden dört bakire kızı vardı.

¹⁰Ve biz orada birçok günler kalırken, Yahudiye’den Agabus adında bir peygamber indi;

¹¹Ve bize geldiğinde Pavlus’un kuşağını alarak kendi ayaklarını ve ellerini bağlayıp dedi: “Kutsal Ruh şöyle diyor: ‘Bu kuşağın sahibi olan adamı, Yahudiler Yeru-şalem’de böyle bağlayıp ulusların ellerine teslim ede-cekler.’”

¹²Ve bu şeyleri işittiğimiz zaman hem biz hem de oralılar Yeruşalem’e çıkmaması için ona yalvardık.

¹³O zaman Pavlus cevap verdi: “Ağlayarak ve yüreğimi kırarak ne yapıyorsunuz? Çünkü ben Rab İsa’nın adı için Yeruşalem’de yalnız bağlanmaya değil, ama ölmeye de hazırım.”

¹⁴Ve o ikna olmayınca, “Rab’bin isteği olsun” diyerek    sustuk.

                ¹⁵O günlerden sonra eşyamızı toplayarak Yeru-şalem’e çıktık.

¹⁶Ve Kayseriye’den bazı öğrenciler de bizimle birlikte geldiler; yanında misafir olacağımız eski¹ bir öğrenciyi, bir Kıbrıslı olan Minason’u beraberlerinde getirdiler.

¹⁷Ve Yeruşalem’e vardığımız zaman kardeşler bizi se-vinçle kabul ettiler.

¹⁸Ertesi gün de Pavlus bizimle birlikte Yakub’un yanına girdi; ve bütün ihtiyarlar geldiler.

¹⁹Onları selamladıktan sonra Allah’ın uluslar arasında kendi hizmeti aracılığıyla yaptığı şeyleri teker teker an-lattı.

²⁰Onlar da işitince Rab’bi yücelttiler; ve kendisine dedi-ler: “Görüyorsun kardeş, Yahudilerden iman etmiş olan kaç bin kişi vardır; hepsi de Yasa için gayretli kişilerdir.

²¹Ve senin hakkında onlara bildirildi ki, uluslar arasında bulunan bütün Yahudilere, çocuklarını sünnet etmemeyi ve de geleneklere göre yürümemeyi söyleyerek Mu-     sa’dan sapmalarını öğretiyormuşsun.

²²O zaman ne yapmalı? Mutlaka bir kalabalık toplanmış olacak, çünkü senin geldiğini duyacaklar.

²³Bunun için sana şu dediğimizi yap: Yanımızda adak-ları¹ olan dört adam vardır;

²⁴Bunları al, onlarla birlikte kendin de temizlenmiş ol; ve başlarını traş edebilmeleri için onlara yapılacak masrafı sen üstlen; hepsi de senin hakkında kendilerine bildiri-lenlerin bir şey² olmadığını, ancak senin kendin de Ya-sa’yı tutarak düzenli yürümekte olduğunu bilsinler.

²⁵Oysa biz, uluslardan iman etmiş olanlara ilişkin olarak karar verip yazdık ki, böylesi şeyler değil de sadece put-lara sunulan şeylerden ve kandan ve boğulmuş olandan ve zinadan kendilerini korusunlar.”

²⁶O zaman Pavlus adamları alıp ertesi gün onlarla birlik-te kendisini paklayarak, onların her biri için kurban³ su-nuluncaya dek, paklanma günlerinin tamamlandığını ilân ederek tapınağa girdi.

²⁷Ve yedi gün bitmek üzereyken, Asya’dan olan Yahudi-ler onu tapınakta görerek bütün kalabalığı kışkırttılar; ve ona el atıp⁴ bağırdılar:

²⁸“Ey İsrailli adamlar, yardım edin! Herkese her yerde, halka ve Yasa’ya ve bu yere karşı öğreten adam budur; ve üstelik de tapınağın içine Yunanlılar getirip bu kutsal yeri kirletti.”

²⁹Çünkü daha önce şehirde Efesoslu Trofimos’u onunla birlikte görmüşlerdi; onu Pavlus’un tapınağa soktuğunu sanmışlardı.

³⁰Ve bütün şehir harekete geçerek halk birlikte koşuştu;¹ ve Pavlus’u tutup tapınaktan dışarı sürüklediler; ve kapı-lar hemen kapatıldı.

³¹Onlar kendisini öldürmeye çalışırlarken, tüm Yeruşa-lem’in karışıklık içinde olduğu haberi tabur binbaşısına geldi.

³²O da hemen askerlerle yüzbaşıları alarak aşağıya, on-ların üzerine koştu; ve onlar binbaşı ile askerleri görünce Pavlus’u dövmeyi bıraktılar.

³³O zaman binbaşı yaklaşıp onu yakaladı ve iki zincirle bağlanmasını emretti; ve onun kim olduğunu ve ne yap-tığını soruşturdu.

³⁴Ama kalabalığın içinde bazıları bir şey, bazıları başka şey bağırıyordu; ve gürültüden ötürü kesin olanı bilme-diği için onun kaleye götürülmesini emretti.

³⁵Ama o, merdivenlere geldiğinde öyle oldu ki, kalaba-lığın zorlamasından dolayı askerler tarafından taşınmış oldu.

³⁶Çünkü halk kalabalığı, “onu ortadan kaldır!” diye bağı-rarak onları izliyordu.

³⁷Kalenin içine götürülmek üzereyken Pavlus binbaşıya, “Sana bir şey söyleyebilir miyim?” dedi.* O da, “Yunan-ca bilir misin?

³⁸O zaman sen, bu günlerden önce bir karışıklık² meydana getiren ve dört bin suikastçıyı çöle yöneltip götüren Mısırlı değil misin?” dedi.

³⁹Ama Pavlus dedi: “Gerçekten ben Tarsus’lu bir Yahu-diyim, Kilikya’nın önemsiz olmayan bir şehrinin vatan-daşıyım; ve sana yalvarırım, halka konuşmak için bana izin ver.”

⁴⁰O da izin verince, Pavlus merdivenlerin üzerinde dura-rak eliyle halka işaret etti; ve büyük bir sessizlik olunca, İbrani dilinde konuşup dedi:

Bölüm 22

¹“Ey adamlar, kardeşler ve babalar, şimdi size yapacağım savunmamı dinleyin.”

²Ve onun kendilerine İbrani dilinde konuştuğunu duyunca, onlar daha da çok sustular; o da dedi:*

³“Ben Kilikya’nın Tarsus’unda doğmuş, gerçekten Ya-hudi bir adamım, ama bu şehirde Gamaliel’in ayakları dibinde yetiştirildim; bugün hepinizin gayretli olduğu gibi, Allah için gayretli biri olarak, atalar yasasının tam doğruluğuna göre eğitildim.

⁴Ben ki, hem erkekleri hem de kadınları bağlayıp zin-danlara teslim ederek bu Yol’a, ölüme götürene dek¹ zulmettim;

⁵Aynı zamanda başkahin ile bütün ihtiyarlar kurulu da bana tanıklıkta bulunurlar; onlardan kardeşlere mektup-lar da alarak Şam’a, orada olanların da cezalandırılma-ları için bağlı olarak Yeruşalem’e getirmek üzere gidi-yordum.

⁶Ve bana öyle oldu ki, ben yolculuk etmekte ve Şam’a yaklaşmaktayken, öyle vakti sıralarında çevremde ansı-zın gökten büyük bir nur parladı.

⁷Ve yere düştüm; ve bir sesin bana, ‘Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun?’ dediğini işittim.

⁸Ben de, ‘Sen kimsin, ya Rab?’ diye cevap verdim. Ve O bana, ‘Ben, senin zulmettiğin Nasıralı İsa’yım’ dedi.

⁹Ama beraberimde olanlar gerçekten nuru gördüler ve korktular, oysa bana konuşanın sesini işitmediler.²

¹⁰Ben de, ‘Ne yapayım, ya Rab?’ dedim. Ve Rab bana dedi: ‘Kalk, Şam’a git ve yapmak üzere senin için tayin edilmiş olan bütün şeyler hakkında orada sana söylene-cektir.’

¹¹Ve o nurun yüceliğinden göremez olduğumdan, berabe-rimde olanlar tarafından el ile tutulup götürülerek Şam’a girdim.

¹²Ve orada oturan bütün Yahudilerce hakkında iyi tanık- lıkta bulunulan, Yasa’ya göre Allah’a adanmış biri olan Hananya,

¹³Yanıma¹ geldi ve yanımda dikilerek bana, ‘Saul kardeş, yukarı bak’² dedi. Ve ben aynı saatte gözlerimi kaldırıp kendisine baktım.

¹⁴O da dedi: ‘Atalarımızın Allah’ı, O’nun isteğini bilmen ve salih^a  Olan’ı görmen ve O’nun ağzından bir ses işitmen için seni tayin etti.

¹⁵Çünkü gördüğün ve işittiğin şeyler için bütün insanlara O’nun tanığı olacaksın.

¹⁶Ve şimdi neden gecikiyorsun? Kalk, vaftiz ol ve Rab’bin adını çağırarak günahlarından yıkan.’

¹⁷Ve öyle oldu ki, ben Yeruşalem’e döndüğümde ve tapı-nakta dua ederken, dalınç durumunda oldum.

¹⁸Ve O’nu gördüm, bana şöyle diyordu: ‘Acele et ve ça-buk Yeruşalem’den çık; çünkü benimle ilgili tanıklığını kabul etmeyecekler.’

¹⁹Ben de dedim: ‘Ya Rab, sana iman edenleri her havrada hapsedip dövdüğümü kendileri biliyorlar.

²⁰Ve senin tanığın Stefanos’un kanı döküldüğü zaman, ben de orada duruyordum ve onun öldürülmesine razı ol-muştum; ve onu öldürenlerin elbiselerini gözetiyordum.’

²¹O da bana, ‘Git, çünkü ben seni uzaktaki uluslara gön-dereceğim’ dedi.”

²²Bu söze dek onu dinlediler; ve seslerini yükseltip dedi-ler: “Böylesi biri yeryüzünden kaldırılsın, çünkü onun yaşaması uygun değildir.”

²³Ve onlar bağırmakta ve giysilerini atıp havaya toz sa-vurmaktayken,

²⁴Binbaşı, hangi nedenle ona karşı böyle bağırdıklarını öğrensin³ diye kamçıyla sorgulanmasını buyurarak, onun kale içine götürülmesini emretti.

²⁵Ama kendisini gerip sırımlarla bağlarlarken Pavlus ya-kınında duran yüzbaşıya dedi: “Romalı ve mahkum edilme-miş bir adamı kamçıyla dövmek sizin için yasal mıdır?”

²⁶Yüzbaşı da bunu duyunca gidip, “Ne yaptığına¹ dikkat et, çünkü bu adam Romalıdır” diyerek binbaşıya haber verdi.

²⁷Ve binbaşı gelip ona, “Söyle bana, sen Romalı mısın?” dedi. O da, “Evet” dedi.

²⁸Ve binbaşı, “Ben bu vatandaşlığı büyük bir miktar pa-rayla elde ettim” diye cevap verdi. Pavlus da, “Oysa ben özgür² olarak doğdum” dedi.

²⁹O zaman onu sorgulamak üzere olanlar hemen kendi-sinden ayrıldılar; ve binbaşı da onun Romalı olduğunu öğrendiği zaman, onu bağladığı için korktu.

³⁰Ve ertesi gün Yahudiler tarafından neden suçlandığını tam olarak³ bilmek isteyerek onu bağlarından çözdü; ve başkahinler ile onların meclisinin tümünün gelmesini em-retti; Pavlus’u da aşağıya getirip karşılarında durdurdu.

Bölüm 23

¹Ve Pavlus Meclis’e dikkatle bakarak dedi: “Adamlar, kardeşler, ben bugüne dek Allah’ın önünde tüm iyi vicdanla yaşadım.”

²Başkâhin Hananya ise, yanında duranlara onun ağzına vurmalarını emretti.

³O zaman Pavlus ona dedi: “Ey badanalı duvar, Allah sa-na vuracaktır! Ve sen Yasa’ya göre beni yargılamaya otu-ruyorsun da, Yasa’ya aykırı olarak bana vurulmasını mı emrediyorsun?”

⁴Ve yanında duranlar, “Sen Allah’ın başkâhinine mi sövüyorsun?” dediler.

⁵Pavlus da dedi: “Kardeşler, onun başkâhin olduğunu bilmiyordum; çünkü, ‘Halkının reisi hakkında kötü ko-nuşmayacaksın’^a diye yazılmıştır.”

⁶Ama Pavlus onların bir kısmının Sadukilerden ve diğer kısmının Ferisilerden olduğunu farkederek Meclis’te şöy-le bağırdı: “Adamlar, kardeşler, ben Ferisi oğlu Ferisiyim; ölülerin dirilişine ve o umuda ilişkin yargılanıyorum.”

⁷Ve bunu söyleyince, Ferisilerle Sadukiler arasında bir çekişme oldu ve kalabalık ikiye ayrıldı.

⁸Çünkü Sadukiler gerçekten diriliş ve melekler ve de ruh yoktur derler; Ferisiler ise her ikisini de itiraf¹ ederler.

⁹Ve büyük gürültü oldu; ve Ferisiler kesiminin yazıcıları ayağa kalkıp çekişerek dediler: “Biz bu adamda hiçbir kötülük bulmuyoruz; ve eğer ona bir ruh ya da bir melek konuştuysa, Allah’a karşı savaşmayalım.”

¹⁰Ve büyük bir çekişme çıkınca, Pavlus onlar tarafından parçalanır diye binbaşı korkarak askerlere aşağı inip onu zorla ortalarından almalarını ve kaleye götürmelerini em-retti.

¹¹Ama ertesi gece Rab onun yanında durup dedi: “Cesur ol Pavlus; çünkü Yeruşalem’de benimle ilgili şeylere na-sıl tamamiyle tanıklık ettinse, Roma’da da öylece tanık-lık etmen gerekiyor.”

¹²Ve gündüz olunca bazı Yahudiler bir birlik² yapıp, Pavlus’u öldürünceye dek, ‘ne yemek yer, ne de içeriz’ diyerek kendilerini lânet altına soktular.

¹³Ve bu anlaşmayı yapanlar kırk kişiden fazlaydı.

¹⁴Onlar başkahinlerle ihtiyarlara gelip dediler: “Biz Pav-lus’u öldürünceye dek bir şey tatmamak üzere kendimizi bir lânetle lânetledik.

¹⁵Onun için şimdi siz Meclis ile birlikte, ona ilişkin şey-leri daha doğru olarak araştırılacakmış gibi yarın onu size getirsin diye binbaşıya bildirin;³ biz de kendisi yaklaş-madan önce onu öldürmeye hazırız.”

¹⁶Ama Pavlus’un kızkardeşinin oğlu onların pusu kur-duğunu duyunca geldi ve kaleye girip Pavlus’a haber verdi.

¹⁷Pavlus da yüzbaşılardan birini yanına çağırıp, “Bu genci binbaşıya götür, çünkü ona bildireceği bir şey var” dedi.

¹⁸Böylece onu alarak binbaşıya götürüp dedi:* “Tutuklu Pavlus beni çağırıp sana söyleyecek bir şeyi olan bu gen-ci sana getirmemi rica etti.”

¹⁹Binbaşı da onu elinden tutarak bir yana çekilip, “Bana bildireceğin şey nedir” diye sordu.

²⁰Ve o dedi: “Pavlus hakkında güya daha doğru olarak bazı şeyler araştırmak için yarın onu meclise indiresin diye Yahudiler senden dilemek için anlaştılar.

²¹Onun için onlar tarafından kanmış olma; çünkü onlar-dan kırktan fazla adam onu pusuda bekliyorlar; kendisi-ni öldürünceye dek onlar, ‘ne yemek yer ne de içeriz’ di-ye kendilerini lânet altına soktular; ve şimdi senden vaat bekleyerek hazır durumdadırlar.”

²²O zaman binbaşı, “Bu şeyleri bana bildirdiğini hiç kim-seye söyleme” diye emir vererek genç adamı salıverdi.

²³Ve yüzbaşılardan ikisini yanına çağırıp dedi: “Kayseri-ye’ye kadar gitsinler diye gecenin üçüncü saatinde iki yüz asker hazırlayın; yetmiş atlı ve iki yüz mızraklı da.

²⁴Ve Pavlus’u bindirip vali Feliks’e güvenlik içinde gö-türsünler diye hayvanlar sağlayın.”

²⁵Şu şekilde bir mektup yazdı:

²⁶“Klavdiyus Lisias’tan en erdemli vali Feliks’e selam.

²⁷Bu adam Yahudiler tarafından yakalanıp öldürülmek üzereyken, onun bir Romalı olduğunu öğrenerek asker-lerle yetişip onu kurtardım.

²⁸Ve neden dolayı onu suçladıklarını¹ bilmeyi arzu ede-rek kendisini onların meclisine indirdim;

²⁹Kendi yasalarının sorularından ötürü onun suçlu göste-rildiğini, oysa ölüme ya da zincire yaraşır bir suçlamanın olmadığını buldum.

³⁰Ve adama karşı Yahudiler tarafından uygulanmak üzere gizli bir plan hakkında bana bildirilince, onu hemen sana gönderdim; onu suçlayanlara da kendisine karşı olan şey-leri senin önünde söylemelerini emrettim. Esen kalın.”

³¹Böylece askerler kendilerine verilen emre göre Pavlus’u alarak geceleyin Antipatris’e götürdüler;

³²Ve ertesi gün atlıları onunla birlikte gitmek üzere bıra-karak kaleye döndüler.

³³Onlar Kayseriye’ye girip mektubu valiye verince, Pav-lus’u da onun önüne çıkardılar.¹

³⁴Ve vali mektubu okuyunca, ona hangi vilayetten ol-duğunu sordu; ve Kilikya’dan olduğunu öğrenince,

³⁵“Suçlayıcıların da vardıkları zaman seni dinleyeceğim” dedi. Ve onun, Hirodes’in sarayında tutulmasını emretti.

Bölüm 24

¹Ve beş gün sonra başkâhin Hananya, ihtiyarlar ve bir hatip olan Tertullus ile birlikte indi; onlar Pavlus’a karşı olan şeyleri valiye bildirdiler.

²Ve o çağrılınca Tertullus onu suçlamaya başlayıp dedi: “Senin aracılığınla büyük barışa kavuştuğumuza ve erken önlemlerinle² bu ulusa değerli işler³ yapıldığına göre,

³Her zaman ve her yerde tüm şükranla bunu kabul edi-yoruz, en erdemli Feliks!

⁴Ama sana daha fazla usandırıcı⁴ olmayayım diye yumu-şak huyluluğunla bizi kısaca dinlemeni rica ederim.

⁵Çünkü biz bu adamı zararlı ve dünyanın her tarafında bütün Yahudiler arasında ayaklanma çıkaran ve Nasıralı-lar mezhebinin önderi olan biri olarak bulduk;

⁶Tapınağı da kirletmeye kalkıştı; biz de onu yakaladık ve yasamıza göre onu yargılamak istedik;

⁷Ama binbaşı Lisias gelip büyük bir güçle onu elimizden alıp götürdü;

⁸Onu suçlayanların sana gelmelerini emretti; kendisini suçladığımız bütün bu şeyler hakkında bilgi edinmen için sen kendin onu sorgulayarak ondan öğrenebilirsin.”

⁹Ve Yahudiler de bu şeylerin öyle olduğunu ifade ederek onayladılar.⁵

¹⁰Ama konuşsun diye vali kendisine işaret edince, Pav-lus cevap verdi: “Senin yıllardır bu ulusa yargıçlık ettiği-ni bildiğim için, benimle ilgili şeyler hakkında savunma-mı sevinçle yapıyorum.

¹¹Tapınmak için benim Yeruşalem’e çıkalı on iki günden  fazla olmadığını sen kendin öğrenebilirsin;

¹²Ve beni ne tapınakta bir kimseyle tartışmada, ya da ne havralarda ne de şehirde kargaşa çıkaran bir topluluğu meydana getirmekte buldular.

¹³Ne de şimdi beni suçladıkları şeyleri sana kanıtlayabi-lirler.

¹⁴Ama şunu sana açıkça söylerim ki, Yasa’da ve peygam-berlerde yazılmış olan her şeye iman ederek, onların tari-kat dedikleri Yol’da atalarımızın Allah’ına öylece hizmet ettim;

¹⁵Onların da kabul ettikleri gibi, hem salih olan hem sa-lih olmayan bütün ölülerin dirileceğine dair Allah’ta ümi-dim vardır.

¹⁶Ve bunda Allah’a ve insanlara karşı her zaman suçsuz bir vicdanım olmasına çalışıyorum.

¹⁷Ve çok yıllar sonra ulusuma sadakalar getirmeye ve su-nular sunmaya geldim.

¹⁸Bunlarla uğraşırken¹ beni ne kalabalık ile, ne de gürültü ile birlikte değil, ancak tapınakta paklanmış olarak buldular. Ama Asya’dan bazı Yahudiler vardı ki,

¹⁹Onların bana karşı bir şeyleri varsa, senin önünde hazır bulunup suçlamada bulunmaları gerekirdi;

²⁰Ya da ben meclisin önünde dururken eğer bunlar, bende herhangi bir haksızlık² buldularsa kendileri söylesinler;

²¹Meclisin önünde dikilip, ‘Ölülerin dirilişiyle ilgili olarak bugün senin tarafından yargılanıyorum’ diye, tek bu haykırışımdan başka haksızlık bulamazlar.”

²²Ve Feliks bu şeyleri işitince Yol’a ilişkin şeyleri daha doğru bir şekilde bildiği için, “Binbaşı Lisias indiği za-man davanıza karar vereceğim”³ diyerek onları başka zamana erteledi.

²³Yüzbaşıya da Pavlus’u korumasını,⁴ onun özgürlüğe sahip olmasını ve ona hizmet eden ya da yanına gelen dostlarının hiçbirini yasaklamamasını emretti.

²⁴Ve birkaç gün sonra Feliks, Yahudi olan karısı Drusilla ile birlikte geldi; Pavlus’u çağırttı ve Mesih’e olan iman hakkında onu dinledi.

²⁵O da salah,^a benliğe hakim olma ve gelecek yargı hak-kında söz edince Feliks korktu ve, “Şimdilik git, bir fır-sat bulunca seni çağırtacağım” diye cevap verdi.

²⁶Aynı zamanda da kendisini salıvermesi için Pavlus tara-fından ona para verileceğini umuyordu; bundan dolayı da onu sık sık çağırtarak kendisiyle konuşuyordu.

²⁷Ama iki yıl dolunca, Feliks’in yerini alan Porkius Fes-tus geldi;¹ ve Feliks Yahudilerce kendisine lütuf kazan-mak isteyerek Pavlus’u bağlı bıraktı.

Bölüm 25

¹Böylece Festus eyalete gelip üç gün sonra Kay-seriye’den Yeruşalem’e çıktı.

²Ve başkahin ile Yahudilerin ileri gelenleri, Pavlus’a kar-şı kendisine bir açıklamada bulundular;

³Ve onu yolda öldürmek üzere bir pusu kurmuş olarak onu Yeruşalem’e getirtsin diye, ona karşı kendilerine bir lütufta bulunmasını dileyerek Festus’a yalvardılar.

⁴O zaman Festus, Pavlus’un Kayseriye’de tutuklu korun-masının gerektiği ve kendisinin yakında oraya gitmek üzere olduğu cevabını verdi.

⁵“Onun için aranızda yetkili olanlar da benimle birlikte     insin, bu adamda herhangi bir şey varsa onu suçlasınlar” dedi.*

⁶Ve aralarında on günden fazla kalıp² Kayseriye’ye indi; ertesi gün yargı kürsüsüne oturarak Pavlus’un getirilme-sini emretti.

⁷Ve o gelince, Yeruşalem’den inen Yahudiler çevresinde durdular; Pavlus’a karşı ispat edemedikleri ağır ve pek çok suçlamalar öne sürdüler.

⁸O savunmasında, “Ne Yahudilerin yasasına karşı, ne ta-pınağa karşı, ne de Kayser’e karşı hiçbir şeyde günah iş-lemedim” dedi.

⁹Ama Festus, Yahudilerce kendisine lütuf kazanmak iste-yerek Pavlus’a cevap verip dedi: “Yeruşalem’e çıkıp ora-da benim önümde bu şeyler hakkında yargılanmak ister misin?”

¹⁰Ama Pavlus dedi: “Ben Kayser’in yargı kürsüsü önün-de duruyorum, benim yargılanmam gereken yer burası-dır. Senin de çok iyi bildiğin gibi ben Yahudilere hiçbir haksızlık etmedim.

¹¹Çünkü gerçekten, eğer ben haksızlık ettimse ve ölüme değer¹ herhangi bir şey yaptımsa, ölmeye itiraz etmem; ama bunların beni suçladıkları şeylerin hiçbiri doğru değilse, hiç kimse beni onlara teslim edemez. Kayser’e başvuruyorum!”

¹²O zaman Festus, meclis ile danışarak cevap verdi: “Kayser’e başvurdun, Kayser’e gideceksin.”

                ¹³Ve birkaç gün geçince, Kral Agrippa ile Berni-ki, Festus’u selamlamak için Kayseriye’ye indiler.

¹⁴Ve onlar orada çok günler kalınca, Festus Pavlus’la il-gili şeyleri krala anlatarak dedi: “Feliks tarafından tutuk-lu bırakılmış bir adam var;

¹⁵Ben Yeruşalem’deyken, Yahudilerin başkahinleriyle ihtiyarları onun hakkında bana bildirdiler, ona karşı yargı yürütülmesini dilediler.

¹⁶Onlara cevap verdim ki, suçlanan herhangi bir kişiyi, suçlayanlarla yüzleştirmeden ve ona karşı yöneltilen suç-lamalarla ilgili olarak kendisine savunma fırsatı tanınmadan onu ölüme² teslim etmek Romalıların geleneği değildir.

¹⁷Onun için onlar burada toplandıkları zaman, hiç gecik-meden ertesi gün yargı kürsüsüne oturup adamın getiril-mesini emrettim.

¹⁸Suçlayanlar ayağa kalktıklarında ona ilişkin olarak sandığım şeylerden hiçbir suçlama ileri sürmediler.

¹⁹Ama kendi tapınma usulleriyle ilgili olarak ve Pav- lus’un, diri olduğunu iddia ettiği İsa adında ölmüş olan biriyle ilgili olarak ona karşı sorunları³ vardı.

²⁰Ben de bu şeyler hakkındaki soruşturma konusunda ne yapacağımı bilmeyerek, kendisinin Yeruşalem’e gidip orada bu şeyler hakkında yargılanmayı isteyip isteme-diğini söyledim.

²¹Ama Pavlus, Avgustos’un¹ davayı dinlemesi için kendisinin korunma altında tutulmasına başvurunca, onu Kayser’e gönderinceye dek kendisinin tutuklu korunma-sını emrettim.”

²²Agrippa da Festus’a, “Ben kendim de bu adamı dinle-mek isterdim” dedi. O da, “Yarın onu dinlersin” dedi.

                ²³Böylece ertesi gün Agrippa ile Berniki büyük gösterişle² gelip binbaşılarla ve şehrin ileri gelenleriyle birlikte kabul salonuna girince ve Festus emir verince Pavlus getirildi.

²⁴Ve Festus dedi:* “Kral Agrippa ve burada bizimle bü-tün hazır bulunanlar, hem Yeruşalem’de hem de burada bütün Yahudi topluluğunun,³ ‘O artık yaşamamalıdır’ di-ye bağırarak hakkında bana dava ettikleri⁴ bu adamı gö-rüyorsunuz.

²⁵Ben ise onun ölüme değer hiçbir şey yapmadığını an-layınca, hem de bu kişinin kendisi Avgustus’a başvurun-ca, onu göndermeye karar verdim.

²⁶Onun hakkında efendime yazacak kesin hiçbir şeyim yok. Bundan dolayı onu sizin önünüze ve özellikle, ey Kral Agrippa senin önüne çıkardım; öyle ki, sorgulama yapıldıktan sonra yazacak bir şeyim olsun.

²⁷Çünkü bir tutukluyu, ona karşı yükletilen suçlamaları da belirtmeden göndermek bana mantıksız görünüyor.”

Bölüm 26

¹Ve Agrippa Pavlus’a, “Sana, kendin için konuş-maya izin verilmiştir.” dedi. O zaman Pavlus elini uzata-rak savunmasını yaptı:

^2-3“Ey kral Agrippa, Yahudiler tarafından suçlandığım bütün şeyler hakkında bugün savunmamı senin önünde yapacağım için, özellikle senin Yahudiler arasındaki bü-tün gelenek ve sorunlardan haberdar olduğun için kendi-mi mutlu sayıyorum; bundan dolayı beni sabırla dinle-meni rica ederim.

⁴O zaman, başlangıçtan beri Yeruşalem’de, ulusumun ara-sında geçmiş olan yaşam tarzımı gençliğimden beri bütün Yahudiler gerçekten bilirler;

⁵Eğer tanıklık etmek isterlerse, onlar beni başlangıçtan önceden bilirler ki, dinimizin en sıkı mezhebine göre ben Ferisi biri olarak yaşadım.

⁶Ve şimdi, Allah tarafından atalarımıza edilen vaadin ümidinden dolayı yargılanmak üzere durmaktayım;

⁷O vaat ki, on iki kabilemiz gece gündüz Allah’a dikkat-le¹ hizmet ederek ona erişmeyi umarlar; o umut hakkında Yahudiler tarafından suçlanmaktayım, ey kral Agrippa!

⁸Allah’ın ölüleri diriltmesi sizce neden inanılmaz şey sa-yılıyor?²

⁹Onun için gerçekten ben, Nasıralı İsa’nın adına karşı çok şeyler yapmam gerektiğini kendimce düşünmüştüm.

¹⁰Bunu da Yeruşalem’de yaptım; ve başkahinlerden yetki alarak kutsallardan bir çoğunu zindanlara kendim kapa-dım; ve öldürüldükleri zaman onlara karşı oyumu verdim.

¹¹Ve bütün havralarda onları sık sık cezalandırarak küfret-meye zorladım; ve onlara karşı aşırı derecede öfkelenmiş olup hatta yabancı şehirlere dek gidip onlara zulmettim.

¹²Bu arada başkahinler tarafından yetki ve görev ile Şam’a yolculuk ederken,

¹³Ey kral, öğleyin yolda benim ve benimle birlikte yol-culuk edenlerin çevresinde gökten parlayan, güneş par-laklığından daha üstün bir nur gördüm.

¹⁴Ve biz hepimiz yere düşünce, bir sesin bana konuşup İbrani dilinde şöyle dediğini duydum: ‘Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun? Üvendireye karşı tepmek senin için güçtür.’

¹⁵Ben de, ‘Sen kimsin, ya Rab?’ dedim. Ve O dedi: ‘Ben senin zulmettiğin İsa’yım;

¹⁶Ama kalk ve ayakların üzerinde dur; çünkü hem gör-düğün şeylerde, hem de sana görüneceğim şeylerde hiz-metçi ve tanık olarak seni atamak üzere bu amaçla sana göründüm;

¹⁷Seni şimdi kendilerine göndereceğim halktan ve ulus-lardan ben kurtaracağım,¹

¹⁸Onların gözlerini açasın ki, karanlıktan nura ve Şey-tan’ın egemenliğinden Allah’a dönsünler; ta ki, günahla-rın bağışlanmasına ve bana olan imanla kutsal kılınmış olanların arasında mirasa kavuşsunlar.’

¹⁹Bunun üzerine ey kral Agrippa, göksel görüntüye itaat- sizlikte bulunmadım;

²⁰Ama önce Şam’da ve Yeruşalem’de olanlara ve bütün Yahudiye bölgesine ve uluslara, tövbe edip Allah’a dön-melerini ve tövbeye yaraşır işler yapmalarını bildirdim.

²¹Bu şeylerden dolayı Yahudiler beni tapınakta yakalayıp öldürmeye kalkıştılar.

^22-23Onun için Allah’tan yardım alarak, hem peygamberlerin hem de Musa’nın ilerde olacağını söyledikleri şeylerden başka, yani gerek Mesih’in elem çekeceğinden, gerekse O’nun önce ölülerden dirilişiyle halka ve uluslara nur ilân edeceğinden başka bir şey söyleme-yerek, hem küçüklere hem büyüklere tanıklık edip bu-güne dek durmaktayım.”

²⁴Ve kendi savunmasında bu şeyleri söylerken Festus yüksek sesle, “Sen çıldırdın,² Pavlus! Fazla bilgi seni çılgın ediyor” dedi.

²⁵Ama Pavlus dedi:* “Çılgın değilim en erdemli Festus, ama gerçek ve akıllıca³ sözler söylüyorum.

²⁶Çünkü kendisine cesaretle konuşmuş olduğum Kral da bu şeyler hakkında bilgi edinmiştir. Çünkü bu şeylerin hiçbiri kendisine gizli olmadığı kanısındayım; çünkü bu bir köşede yapılmış değildir.

²⁷Kral Agrippa, sen peygamberlere inanır mısın? Senin inandığını biliyorum.”

²⁸Ve Agrippa Pavlus’a, “Az bir sürede¹ beni Hristiyan olmağa inandırmaktasın” dedi.

²⁹Pavlus da dedi: “ister az süre içinde, ister çok süre için-de, Allah’tan dilerdim ki yalnız sen değil, ama bugün be-ni dinleyenlerin hepsi, bu bağlar olmaksızın benim gibi olaydılar.”

³⁰Ve bu şeyleri söyleyince, Kral ve vali, hem de Berniki ile onlarla birlikte oturanlar kalktılar;

³¹Ve onlar bir yana çekilince birbirleriyle konuşup dedi-ler: “Bu adam, ölüme ya da bağlara değer hiçbir şey yap-mıyor.”

³²Ve Agrippa Festus’a, “Eğer Kayser’e başvurmamış ol-saydı, bu adam salıverilebilirdi” dedi.

Bölüm 27

¹Ve İtalya’ya yelken açmamıza karar verilince, Pavlus’la diğer bazı tutukluları Avgustus taburundan Yu-lius adında bir yüzbaşıya teslim ettiler.

²Ve Asya kıyıları boyunca bulunan yerlere deniz yolcu-luğuna çıkmak üzere olan bir Edremit gemisine binip, Selanik’ten Makedonyalı Aristarhos bizimle birlikte ola-rak denize açıldık.

³Ve ertesi gün Sayda’da karaya çıktık. Ve Yulius, Pav-lus’a şefkatle davranarak, dostları kendisine baksınlar diye onların yanına gitmesi için ona izin verdi.

⁴Oradan da denize açılarak Kıbrıs’ın alt tarafından² yel-ken açtık, çünkü rüzgarlar ters yöndeydi.

⁵Kilikya ve Pamfilya kıyıları boyunca olan denizi geçe-rek Likya’nın Mira şehrine geldik.

⁶Ve yüzbaşı orada, İtalya’ya gitmekte olan bir İskende-riye gemisini bularak bizi ona bindirdi.

⁷Ve günlerce ağır ağır yol alıp güçlükle Knidos’un karşı-sına vardığımızda rüzgâr bize müsaade etmediğinden, Girit’in rüzgâr altından Salmone karşısından geçtik;

⁸Ve kıyı boyunca güçlükle yol alarak Güzel Limanlar denilen bir yere geldik; oraya yakın Lasea şehri vardı.

⁹Ve çok vakit geçirilmiş olup oruç¹ da zaten geçmiş ol-duğundan, artık yolculuk tehlikeli olunca Pavlus öğüt verip onlara dedi:

¹⁰“Efendiler,² yolculuk yalnız yüke ve gemiye değil, ama canlarımıza da felaket ve büyük zarar olacağını görüyorum.”

¹¹Ama yüzbaşı, Pavlus tarafından söylenenlerden çok, kaptanla gemi sahibine kanmış oldu.

¹²Ve içinde kışlamak için liman elverişli olmadığından çoğu oradan da denize açılmayı, mümkünse Girit’in bir limanı olan ve güneybatı ile kuzeybatıya doğru bakan Feniks’e ulaşıp onda kışlamayı öğütlediler.

¹³Ve hafifçe güney rüzgarı esince, amaçlarına kavuştuk-larını sanarak demir alıp Girit yakınlarında kıyı boyunca yol aldılar.

¹⁴Ama çok geçmeden gemiye karşı Evroklidon denilen bir kasırga indi.

¹⁵Ve gemi kapılmış olup, baş kısmını rüzgara karşı getire-mediğimiz için onu kendi hâline bırakarak birlikte sürük-lendik.

¹⁶Ama Klavda denilen küçük bir adanın alt tarafına ka-çarak sandalı güçlükle ele geçirebildik;

¹⁷Onu yukarı aldıktan sonra yardımlar kullanarak gemiyi alttan kuşattılar; ve bataklık kuma düşmesinler diye kor-kup yelken takımlarını indirdiler, böylece sürüklendiler.

¹⁸Biz ise şiddetli bir şekilde fırtınayla çalkalanmış olup onlar ertesi gün gemiden yük atmaya başladılar;

¹⁹Ve üçüncü gün kendi ellerimizle geminin takımlarını     attık.

²⁰Ve günlerce ne güneş ne de yıldızlar göründü; ve üzeri-mizde olan fırtına küçük değildi; o andan sonra bizim tüm kurtulma umudumuz kaybolmuştu.³

²¹Ve onlar uzun süre yemek yemeyince o zaman Pavlus onların ortasında durup dedi: “Ey efendiler,⁴ gerçekten beni dinleyip Girit’ten yelken açmamanız ve bu felakete ve zarara uğramamanız gerekirdi.

²²Şimdi de cesur olmanızı teşvik¹ ederim; çünkü aranızdan hiçbir cana² zarar olmayacak, sadece gemiye olacak.

²³Çünkü kendisine ait olduğum ve kendisine hizmet et-tiğim Allah’ın bir meleği bu gece yanımda durup dedi:

²⁴‘Korkma Pavlus, senin Kayser’in önünde durman ge-rektir; ve işte Allah, seninle gemi yolculuğu yapanların hepsini sana bağışladı.’

²⁵Bu nedenle cesur olun ey efendiler; çünkü Allah’a ina-nıyorum ki, bana söylendiği gibi, öylece olacaktır.

²⁶Ama bir adaya düşmemiz gerek.”

²⁷Ve on dördüncü gece gelince, biz Adriya denizinde sü-rüklenmekteyken gece yarısına doğru gemiciler bir kara-nın kendilerine yaklaştığını sandılar;

²⁸Ve denizin derinliğini yoklayıp yirmi kulaç³ buldular;    ve az daha öteye gidince yine yokladılar, on beş kulaç buldular.

²⁹Ve kayalık yerlere düşerler diye korkarak kıçtan dört demir atıp günün gelmesini dilediler.

³⁰Ama gemiciler gemiden kaçmaya çalışıp baş taraftan demir atma bahanesiyle sandalı denize indirince,

³¹Pavlus yüzbaşıya ve askerlere, “Bunlar gemide kalmaz-larsa siz kurtulamazsınız” dedi.

³²O zaman askerler sandalın iplerini kesip onu düşürdüler.

³³Ve yaklaşık sabah olana dek Pavlus hepsinin yemek yemelerini teşvik⁴ ederek dedi: “Bugün on dördüncü gündür bekleyerek, birşey yemeyerek⁵ oruçta devam et-tiniz.

³⁴Bundan dolayı yemek yemenizi teşvik ederim; çünkü bu sizin güvenliğiniz içindir; çünkü hiç birinizin başın-dan bir kıl düşmeyecektir.”

³⁵Ve bu şeyleri söyleyince, ekmek alarak hepsinin önün-de Allah’a şükran sundu; ve onu kırıp yemeğe başladı.

³⁶Ve hepsi cesaretlenerek onlar da yemek yediler.

³⁷Ve biz, gemide olan canların hepsi iki yüz yetmiş altı kişiydik.

³⁸Ve onlar yemekten doyunca, buğdayı denize atarak ge-miyi hafiflettiler.

³⁹Ve gündüz olunca karayı tanımadılar; ama kumsal kıyı-sı olan bir körfez farkederek, mümkünse gemiyi onun üzerine sürebilir miyiz diye düşündüler.¹

⁴⁰Ve demirleri kesip denizde bıraktılar, aynı zamanda dümenlerin iplerini çözüp ön yelkeni rüzgara kaldırarak kumsal kıyıya yöneldiler.

⁴¹İki denizin birleştiği bir yere düşüp gemiyi karaya oturt-tular; ve geminin başı saplanmış olup kımıldanmaz hâlde kaldı; arka tarafı ise dalgaların şiddetiyle parçalandı.

⁴²Ve askerlerin niyeti, hiçbiri yüzerek kaçmasın diye tu-tukluları öldürmekti.

⁴³Ama Pavlus’u kurtarmak isteyen yüzbaşı onları kendi amaçlarından engelledi; ve önce yüzebilenler denize at-layıp karaya çıkmalarını,

⁴⁴Geri kalanların da kiminin tahtalar üzerinde, kiminin de gemiden bazı şeyler üzerinde karaya çıkmalarını em-retti; ve böylece, öyle oldu ki, hepsi güven içinde karaya çıktılar.

Bölüm 28

¹Ve kurtulunca o zaman adanın adının Malta ol-duğunu fark ettiler.

²Barbarlar ise bize olağanüstü insanseverlik² gösterdiler; çünkü yağmakta olan yağmur ve soğuktan dolayı ateş yakıp hepimizi kabul ettiler.

³Pavlus da bir miktar çubuklar toplayıp ateşin üzerine koyunca, sıcaktan engerek çıktı onun eline yapıştı.

⁴Ve barbarlar onun elinden sarkan asılı hayvanı görünce birbirlerine, “Bu adam kuşkusuz bir katildir; denizden kurtulduysa da adalet onu yaşamaya bırakmadı” dediler.

⁵Bununla birlikte o, hayvanı ateşe silkerek hiçbir zarara uğramadı.

⁶Onlar ise, onun şişmesini ya da ölü olarak ansızın yere düşmesini bekliyorlardı. Ama uzun süre bekleyip de ona zararlı bir şey olmadığını görünce fikirlerini değiştirip, “O bir ilâhtır” dediler.

⁷O yerin yakınlarında adanın reisine ait topraklar vardı; adı Publius olan o adam bizi kabul ederek üç gün dostça misafir etti.

⁸Ve öyle oldu ki, Publius’un babası ateşli nöbetlerden ve ishalden sıkıntı çekerek yatıyordu; Pavlus onun yanına girip dua etti, onun üzerine ellerini koyarak onu iyi etti.

⁹O zaman bu şey olunca, adada hastalıkları olan diğerleri de geldiler ve sağlığa kavuştular.

¹⁰Onlar da bizi çok¹ onurlandırdılar; ve denize açıldığı-mızda ihtiyacımız olan şeylerle bizleri yüklediler.

                ¹¹Üç ay sonra, adada kışlamış olan “İkiz Oğul-lar”² simgeli bir İskenderiye gemisiyle denize açıldık.

¹²Ve Sirakus’ta karaya inerek orada üç gün kaldık.

¹³Oradan da dolanarak Regium’a vardık; ve bir gün son-ra bir güney rüzgarı esmiş olup ikinci gün Puteoli’ye geldik;

¹⁴Orada kardeşler bulduk, onlarla birlikte yedi gün kal-mamız için bize yalvardılar; ve böylece Roma’ya geldik.

¹⁵Kardeşler de bizim hakkında duyunca, oradan Appius çarşısına ve Üç Hanlar’a kadar bizi karşılamak için çıkıp geldiler; Pavlus onları görünce Allah’a şükretti ve cesa-retlendi.

                ¹⁶Ve Roma’ya geldiğimiz zaman yüzbaşı tutuk-luları ordugâh komutanına teslim etti; ama Pavlus’a, kendisini göz altında tutan askerlerle birlikte yalnız başı-na kalmasına izin verildi.

¹⁷Ve öyle oldu ki, üç gün sonra Pavlus, Yahudilerin ileri gelenlerini bir araya çağırdı; onlar da toplanınca kendile-rine dedi: “Ey adamlar, kardeşler, ben halka ya da ataların geleneklerine karşı hiçbir şey yapmadığım hâlde, Yeru-şalem’den tutuklu olarak Romalıların ellerine teslim edildim;

¹⁸Onlar beni sorguya çektiklerinde serbest bırakmak is-tediler, çünkü bende ölümü gerektiren bir neden yoktu.

¹⁹Ama Yahudiler bana karşı konuşunca, Kayser’e başvur-mak zorunda kaldım; bu, kendi ulusuma karşı herhangi bir suçlamam olduğundan dolayı değildi.

²⁰Bundan dolayı, sizi bu nedenle görmek ve sizinle ko-nuşmak üzere sizi çağırdım; çünkü ben İsrail’in umudu için bu zincirle bağlıyım.

²¹Onlar da kendisine dediler: “Biz Yahudiye’den seninle ilgili ne mektuplar aldık, ne de gelen kardeşlerden her-hangi biri bize haber vermiş ya da senin hakkında her-hangi kötü birşey söylemiş oldu.

²²Ama senin ne düşündüğünü senden işitmenin iyi ol-duğunu düşünüyoruz; çünkü her yerde bu mezhebe karşı konuşulduğu bizce bilinmektedir.”

²³Ve ona bir gün tayin ederek onun yanına, oturduğu eve çok kişi geldi; onlara Allah’ın krallığına dair tamamiyle tanıklık ederek, hem Musa’nın Yasasından hem de pey-gamberlerden İsa’ya ilişkin şeyler hakkında onları ikna ederek sabahtan akşama dek açıklamada bulundu.

²⁴Ve konuşulan şeylere onların bazıları gerçekten ikna olundu, ama bazıları inanmadı.

²⁵Ve birbirleriyle anlaşmayınca, Pavlus şu bir sözü söy-ledikten sonra ayrıldılar: “Kutsal Ruh Yeşaya peygamber aracılığıyla atalarımıza iyi konuşup dedi:

²⁶‘Bu halka git ve söyle, işitmesine¹ işiteceksiniz ve hiç anlamayacaksınız; ve görmesine² göreceksiniz ve hiç seçmeyeceksiniz;³

²⁷Çünkü bu halkın yüreği yağ tuttu⁴ ve kulaklarıyla ağır işittiler ve gözlerini kapadılar; öyle ki, gözleriyle görme-sinler ve kulaklarıyla işitmesinler ve yürekleriyle anla-masınlar ve geri dönüp de onlara şifa vermeyeyim diye...’

²⁸Bunun için sizce bilinsin ki, Allah’ın kurtarışı uluslara gönderilmiştir; ve onlar dinleyeceklerdir.”

²⁹Ve bu şeyleri söyleyince, Yahudiler kendi aralarında çok tartışarak gittiler.

                ³⁰Pavlus da tam iki yıl kendi kiraladığı evde kal-dı ve yanına gelenlerin hepsini kabul etti.

³¹Allah’ın krallığını ilân ediyor ve Rab İsa Mesih hakkın-daki şeyleri tüm cesaretle¹ engellenmeden öğretiyordu.